Εφημερίδα Σταθμός

Μοιάζει οξύμωρο, και κατά την άποψή μας είναι, το να ακούμε επί σειρά ετών από την επιστημονική κοινότητα για την αλλαγή του κλίματος, για την εμφάνιση σε σχέση με το παρελθόν όλο και περισσότερων ακραίων καιρικών φαινομένων και να μην κάνουμε απολύτως τίποτα.

Το αντίθετο, θα λέγαμε, συμβαίνει. Δηλαδή, αυξάνεται η δραστηριότητά μας σε κάποιους τομείς οι οποίοι συμβάλουν στη μεγιστοποίηση του «ακραίου».

Παράλληλα κι ενώ εξακολουθούμε να είμαστε απλοί παρατηρητές, διαπιστώνουμε «ακραίες» αντιδράσεις.

Δηλαδή, να κλείνουμε τα σχολεία μόλις η Πολιτική Προστασία δια των αρμοδίων οργάνων της βγάλει ανακοίνωση για θυελλώδεις ανέμους, ισχυρές βροχοπτώσεις και καταιγίδες…

Αυτό, επιτρέψτε μας να πούμε, δεν είναι πρόληψη. Είναι φόβος.

Αλλά ακόμα κι εάν αποδειχθεί πως ο «φόβος» ήταν βάσιμος, προκύπτει το διαχρονικό ερώτημα: Τι έχουμε κάνει για να αποφύγουμε το… μοιραίο;

Ποια μέτρα έχουμε λάβει;

Κατά την άποψή μας, κανένα μέτρο πρόληψης δεν έχει ληφθεί. Κανένα ουσιώδες μέτρο. Υποδομές πρόληψης τέτοιων φαινομένων, δεν υπάρχουν

Υποστηρίζουμε και θα εξακολουθούμε να υποστηρίζουμε αυτή την άποψη, όσο δεν απαντιούνται με ειλικρίνεια τα ερωτήματα:

Γιατί πλημμυρίζουν οι δρόμοι και μετατρέπονται σε θάλασσα;

Γιατί ξεχειλίζουν ρέματα και χείμαρροι;

Γιατί «μπάζουν» νερά τα σχολεία, αλλά και δημόσιες υπηρεσίες;

Σαφέστατα δίνονται κατά καιρούς απαντήσεις, αλλά όχι πειστικές. Διότι, μπορεί ο κάθε πολιτικός παράγοντας να προβαίνει σε δηλώσεις, ενίοτε και σε διαπιστώσεις, αλλά ουδέποτε έχει αναλάβει ευθύνη.

Διότι γνωρίζει πως, η ευθύνη έχει συνέπειες.

Έχει υποχρεώσεις, έχει λογοδοσία, έχει υπαιτιότητα και γιατί όχι, έχει και ενοχή.

Ποιος, λοιπόν, θα την αναλάβει;

Αλλά το θέμα μας δεν είναι μόνο η ανάληψη ευθύνης.

Είναι η κοροϊδία τόσων χρόνων από τους υπεύθυνους.

Παράδειγμα.

Κάθε χρόνο και όχι μόνο μια φορά (!!!), η αρμόδια Υπηρεσία βγάζει ένα δελτίο τύπου με οδηγίες προς τους πολίτες. Πώς, δηλαδή, να προστατευθούν, τι πρέπει να κάνουν πριν το φαινόμενο, τι κατά τη διάρκειά του και τι μετά.

Ποτέ δεν διαβάσαμε «οδηγίες» προς δήμους, περιφέρειες και κυβερνήσεις.

Ένα αφελές ερώτημα: Ποια δημόσια κεντρική υπηρεσία έχει προνοήσει τη λήψη μέτρων έτσι ώστε να μην φτάσουμε σε θλιβερά αποτελέσματα;

Κατ’ επέκταση βέβαια και ποια τοπική διοίκηση;

Δυστυχώς, θρηνούμε κάθε χρόνο την απώλεια συνανθρώπων μας επιρρίπτοντας σε αυτούς την ευθύνη!!! Η ατομική ευθύνη στη χώρα μας έχει γίνει πασατέμπος…

Και το τραγελαφικό είναι πως παράλληλα, η εκάστοτε διοίκηση επιρρίπτει ευθύνες στην προηγούμενη…

Δεν ανακαλύψαμε την Αμερική. Όλα τα παραπάνω αποτελούν θέμα συζητήσεων επί σειρά ετών.

Στις συζητήσεις είμαστε πολύ καλοί. Όπως πολύ καλοί είμαστε και στις – εκ των υστέρων – διαπιστώσεις.

Είμαστε όμως πολύ κακοί στην πρόληψη. Στα έργα που θα μας βοηθούν να ξεπερνάμε με τις ελάχιστες απώλειες κάθε «φαινόμενο».

Δυστυχώς για εμάς, για το πόπολο, τέτοιου είδους έργα δεν «πουλάνε». Δεν μαζεύουν ψηφαλάκια.

Επίσης, ψηφαλάκια δεν μαζεύουν μια σειρά από άλλα έργα πρόληψης, όπως λ.χ. η προστασία των ακτών μας τόσο από δόμηση όσο και από διάβρωση, η προστασία του περιβάλλοντος (ποικίλουν οι δράσεις και είναι πολλές, κύρια αυτές που αφορούν στην επάρκεια και στην ποιότητα του νερού, πόσιμου και μη), η δημιουργία κοινόχρηστων χώρων για τα παιδιά (παιδικές χαρές, αύλειοι χώροι σχολείων), οι δράσεις που παράγουν πολιτισμό (θέατρα, οργανωμένες δημόσιες δομές δημιουργικής απασχόλησης για όλες τις ηλικίες), αθλοπαιδιές,  κ.ο.κ.

Εν κατακλείδι: Εάν γίνονταν πράξη, εάν μετουσιώνονταν σε έργο έστω τα μισά από όσα μας υπόσχονται προεκλογικά οι εκάστοτε «άρχοντες», τότε πράγματι, το «αύριο» θα ήταν καλύτερο. Όσο όμως, εξακολουθούν να θεωρούν εαυτούς «σωτήρες» και εμείς να φερόμαστε με την ψυχολογία «υπηκόου», τα «ακραία» θα διαιωνίζονται.