Πλησιάζοντας στο τέλος μιας ακόμη χρονιάς....

(ηλικιακοί και άλλοι ...προσυνταξιοδοτικοί συλλογισμοί)

Μπροστά  στο τέλος κάθε χρονιάς, εκτός από την εκάστοτε διεθνη ή εγχώρια επικαιρότητα και ...τον προϋπολογισμό, επικρατούν δυο θεματικές συζητήσεων:Το γρήγορο πέρασμα του χρόνου και το.. συνταξιοδοτικό !Δεν πρόκειται να ακολουθήσει φιλοσοφική εκτίμηση για τον χρόνο που περνά ούτε για τις ψυχολογικές επιπτώσεις της συνταξιοδότησης. Απλώς θα προεκτείνουμε την συζήτηση. Το πέρασμα του χρόνου, τέτοιες ημέρες, είναι το συνηθέστερο θέμα , ακόμη και στις μετεφηβικές ηλικίες έστω κι ως φευγαλέος υπαινιγμός. Απορούμε πότε κιόλας πέρασε ο χρονος! «Σαν χτες μου φαίνεται η... πρωτοχρονιά !», λέμε στις μεταξύ μας συζητήσεις με  κάποια αδιόρατη ανησυχία. Έρχονται στο κινητό φωτογραφίες παλαιότερων ευτυχισμένων στιγμών και θαρρείς ότι είναι μόλις χθες. Στην δουλειά μου έρχονται για τοκετό των παιδιών τους ζευγάρια  που πριν κάμποσα χρόνια τους έκανα τα εμβόλια της παιδικής ηλικίας, ως αγροτικός γιατρός- κι αυτό μου φαίνεται πρόσφατο!Βλέπεις τα παιδιά σου και τους φίλους των παιδιών σου να κάνουν τις δικές σους οικογένειες και συ τα θυμάσαι ακόμη στην μαθητική παρέλαση να τα χειροκροτείς συγκινημένη! «Μα ο χρόνος ο αληθινός, είναι ο γιος μας, ο μεγάλος κι ο μικρός» που τραγουδά ο Σαββόπουλος.Πράγματι, μέσα από τα παιδιά μας και των φίλων μας που μεγαλώνουν  γίνεται αντιληπτή η αντικειμενική εκτίμηση του χρόνου που περνά.« Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων· τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν”, εικονοποιεί τον χρόνο ο καβαφικός στίχος. Αυξάνονται οι απουσίες , θαμπώνουν οι θύμησες, αθέλητα σε ξεγελά η μνήμη, σκληραίνουν όλα γύρω σου, οι“δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα..” χάνουν το όνομά τους, χαλαρώνουν οι δεσμοί, λύνονται, χάνονται. «Κάτι μεγάλωσε μέσα μας και μίκρυνε ο κόσμος".Και λιγοστεύουμε αδιάκοπα, κάθε βράδυ λιγοστεύουμε. “Τα γηρατειά είναι σφαγή”, αποφαίνεται ο κυνικός Φιλιπ Ροθ.Βλέπεις τις ρυτιδες, το τσαλακωμενο πρόσωπο και  σκέφτεσαι ότι  είναι καιρός « να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά», όπως βεβαίωνε ο Σεφέρης. Δύσκολη η ατραυματική διαχείριση του πεπερασμένου χρόνου υπόλοιπης ζωής , όταν ούτε η βιολογική ούτε η ιδεολογική ερμηνεία διευκολύνουν την αποδοχή του αναπότρεπτου .Να αξιοποιήσουμε επιλεκτικά την λήθη  ή να ασκηθούμε στην  στέρησή της και με ένα στερητικό α- να την μετατρέψουμε σε α-λήθει-α; Τίποτα από αυτά. Απλώς προχωράμε. Είναι παιδική αρρώστια του γήρατος τα ψευτοδιλήμματα, με επιμόλυνση απο...υπαρξιακές μελαγχολήσεις! “Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει , δεν θα πει πως η ζωή δεν αξίζει τον κόπο”-Αντίο, Μιχ. Γκανά, αγαπημένε...