ΜΑΝΟΣ ΚΟΝΣΟΛΑΣ: «Απαράδεκτο αυτό που συμβαίνει στους Αρκιούς. Δεν μπορεί να αμφισβητούνται οι ιδιοκτησίες των κατοίκων του νησιού»

Στη Βουλή φέρνει ο Μάνος Κόνσολας το ζήτημα που έχει δημιουργηθεί με τις αγωγές και την αμφισβήτηση του Ελληνικού Δημοσίου ως προς την κυριότητα

ιδιοκτησιών ακινήτων των κατοίκων στους Αρκιούς. Ο κ. Κόνσολας τονίζει ότι με νομοθετική παρέμβαση του Υπουργείου Οικονομικών, η οποία έγινε Νόμος του Κράτους με αριθμό 4972/2022 Φ.Ε.Κ. 181 τ.Ά /23-9-2022 και φάνηκε ότι δόθηκε λύση στο πρόβλημα που είχε ανακύψει με τις διεκδικήσεις του Δημοσίου σε ιδιωτικές περιουσίες σε μικρά νησιά της Δωδεκανήσου, όπως το Καστελόριζο, οι Αρκιοί, το Αγαθονήσι, η Σαρία, το Μαράθι και η Ψέριμος. Σύμφωνα, μάλιστα, με το άρθρο 126 του συγκεκριμένου νόμου, καθιερώθηκε η αναγνώριση της κυριότητας έναντι του Δημοσίου όσων φυσικών προσώπων και μόνιμων κατοίκων νέμονται δημόσια ακίνητα στα συγκεκριμένα νησιά. «Το να έρχονται υπηρεσίες της Πολιτείας, δύο χρόνια μετά την ψήφιση του συγκεκριμένου νόμου να αμφισβητούν εκ νέου τις ιδιοκτησίες των πολιτών, δημιουργεί ένα εξόχως αρνητικό κλίμα που προκαλεί συναισθήματα απογοήτευσης και πικρίας

στους κατοίκους των Αρκιών. Οι λιγοστοί κάτοικοι που συνεχίζουν και επιμένουν να κατοικούν σε ακριτικά νησιά όπως οι Αρκιοί, χρειάζονται στήριξη, ηθικά και υλικά κίνητρα. Σε καμία περίπτωση, βέβαια, δεν χρειάζεται η αμφισβήτηση των ιδιοκτησιών τους με την επίκληση μάλιστα του Οθωμανικού Δικαίου από υπηρεσίες της Πολιτείας», επισημαίνει ο Μάνος Κόνσολας. Ο Βουλευτής Δωδεκανήσου θέτει δύο ερωτήματα προς τον Υπουργό Οικονομικών:

1. Με δεδομένο το νόμο του 2022 που αναγνώριζε την κυριότητα έναντι του Δημοσίου όσων φυσικών προσώπων και μόνιμων κατοίκων νέμονται δημόσια ακίνητα στους Αρκιούς, για ποιο λόγο το Δημόσιο συνεχίζει να αμφισβητεί την κυριότητα των πολιτών, να επιδίδει αγωγές και να εμπλέκει τους ακρίτες σε δικαστικές διαμάχες για να κατοχυρώσουν την περιουσία τους;

2. Με ποιο τρόπο προτίθεται να δώσει οριστική λύση στο πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί; Επισυνάπτεται το πλήρες κείμενο της κοινοβουλευτικής παρέμβασης του Μάνου Κόνσολα.