«Εάν είσαι μόνος, μην επιλέξεις το δρόμο της ζωής σου»! Μας λέει ο Δε Λαστίκ στο παγκάκι του Κάστρου

Λένε οι σοφοί ότι έρχεται η στιγμή που επιλέγεις τον δρόμο. Και αν πέσεις, πάντα θα υπάρχει το σωστό και το λάθος! Και πάντα επιλέγεις!
Στο παγκάκι του Κάστρου, πρωί, πρωί στην καταχνιά και στην απέραντη ηρεμία. Ούτε νταλίκες, ούτε καράβια, ούτε τσιμέντα, ούτε βυτία καυσίμων! Το μυαλό του καθενός όπως και το δικό μου, με σκυθρωπό καιρό, σε κάτι τέτοια περίεργα και παλαβά θα στριφογυρίζει. Που είναι τώρα μια παρέα, αναρωτιέμαι μέσα μου, να ξελαμπικάρω. Που είναι οι φίλοι οδηγοί να πάνε σε άλλους καιρούς το μυαλό σου! Που είναι ο Δε Λαστίκ να μου πει τα λάθη και τα σωστά…
Και τσακ κάθισαν δίπλα μου ο Νίκος και ο Στέργος. Κοπήκανε τα πόδια μου, ανατρίχιασα! Ο μουντός ορίζοντας πέρα στην Αλικαρνασσό άρχισε ξαφνικά να ανοίγει λες και η άφιξη τους παραμέρισε την καταχνιά. Ήταν τόσο φωτεινά γύρω! Έλαμπαν και οι δύο!
Μια απόφαση ήταν τότε, στην αρχή. Μια επιλογή του δρόμου. Και ήρθαν να μου θυμίσουν το σωστό!
Ή φτιάχνουμε μόνη μας την πόλη ή περιμένουμε να την φτιάξει ο Ροδίτης Νομάρχης και ο Κρητικός υπουργός που ούτε ξέρουν που βρίσκεται το νησί, ούτε θα ζήσουν σ’ αυτό.
Ο Νίκος Σβύνος και ο Στέργος Μάμμης δίπλα μου ήταν αμίλητοι και χαμογελαστοί. Πάντα έτσι ήταν. Παραξενεύτηκα. Που κατάλαβαν, αναρωτήθηκα, τις περίεργες σκέψεις μου που στριφογύριζαν πρωί, πρωί στο κεφάλι μου.
Ψάχνομαι, λες και δεν ξέρω καιρό τώρα ότι στο παγκάκι μας παρακολουθούν! Λες και δεν ξέρω ότι τα έργα τους και η ζωή τους είναι αυτά που τους κάνουν να γυροφέρνουν κοντά στους αγαπημένους τους. Ότι όταν βλέπεις το ψηφιδωτό στον άγνωστο στρατιώτη κάθε πρωί και θυμάσαι τους χοχλάκους της Νισύρου, νιώθεις την παρουσία τους ολοζώντανη. Ότι όταν βλέπεις το ΙΚΑ, το Νοσοκομείο, το τέταρτο δημοτικό, τις κερκίδες, ξέρεις ότι οι δύο τους ήταν η πολύτιμη μαγιά, η αρχή του δρόμου, της πόλης που πενταπλασιάστηκε.
Ο Δε Λαστίκ δίπλα μου γελούσε πονηρά. Την πάτησες μου λέει! Δίπλα σου στην άλλη άκρη κάθονται κι’ άλλοι και δεν τους είδες. Γυρίζω και έμεινα κόκκαλο.
Ο Θεόφιλος Χατζηστέργος, ο Μιχάλης Βασιλειάδης, ο Σταμάτης Χατζημιχαήλ από τους πρώτους συντρόφους στο Δήμο και ο Γιάσος, ο Αντώνης του ΚΟΑΛΑ, ο επόπτης Θεοδόσης Διακογιάννης να τους σκουντούνε!
Ήταν η αρχή, το ξεκίνημα! Οι επιλογές! Οι εργολάβοι. Η διαχείριση. Το εύκολο χρήμα που βγαίνει από τις τσέπες άλλων. Το κόμμα. Και η στενή σκάλα που φτάνει σταστέρια.
Πράγματι, σκέφτηκα, οι σοφοί κάτι θα ξέρουν παραπάνω! Στη ζωή σου θα υπάρχουν πάντα δύο δρόμοι και πρέπει να διαλέξεις τον έναν. Στην αρχή της ζωής σου ή όταν πέσεις! Μάλιστα κάποιοι τους ονόμασαν της αρετής και της κακίας! Άλλοι δύσκολο και εύκολο. Με αγκάθια ή ροδοπέταλα. Και κάποιοι άλλοι τους χαρακτηρίζουν σωστό και λάθος! Όμως στο μαγικό παγκάκι δεν χωράνε επιφυλάξεις, ούτε προβληματισμοί!
Ο Δε Λαστίκ δεν φώναξε τυχαία τους αμέτρητους συντρόφους εκείνης της αρχής. Τόσα είδε και τόσα έμαθε εκατοντάδες χρόνια τώρα! Τους ξέρει όλους με τα μικρά τους! Είδε τον Νίκο και τον Στέργο! Έφερε τους συμβούλους που αποφάσιζαν και τους πολίτες που απαιτούσαν, ήλεγχαν, συμμετείχαν, και μάζευαν λεφτά με τα βιβλιάρια, δέκα, είκοσι πενήντα δραχμές και ψιθυρίζει:
Δύο είναι οι δρόμοι και έχουν όνομα! Επιλέγεις τον ένα δρόμο ώστε να μπορείς να ζήσεις με τον εαυτό σου!!
Επιλέγεις τον άλλο και συνεχίζεις να ζεις, αλλά είσαι νεκρός και δεν το ξέρεις….
Γι αυτό και η επιλογή είναι μία! Μην τον επιλέξεις μόνος σου! Θα την πατήσεις! Νάναι κι άλλοι δίπλα σου, μαζί σου πολλοί! Διαφορετικά θα συνεχίσεις να ζεις, αλλά θα είσαι νεκρός και δεν θα το ξέρεις.