Περί… Λοβερδικής τακτικής

Ο «αριβίστας» είναι εκείνη η προσωπικότητα που επιδιώκει να είναι στο προσκήνιο ενίοτε λειτουργώντας στο παρασκήνιο. Έχει πάντα δεύτερες και κυρίως κρυφές σκέψεις - επιδιώξεις προκειμένου να…  αριβάρει.

Το υπέρ εκτιμημένο «εγώ», η ανάδειξη και η ανέλιξή του ως στάση ζωής είναι  τα βασικά στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν.

Σίγουρα έχετε συναντήσει τέτοιους τύπους και θα έχετε διαπιστώσει ότι χρησιμοποιούν κάθε μέσο αθέμιτο ή και ανέντιμο προκειμένου να αναρριχηθούν και να πετύχουν τους σκοπούς τους χωρίς κανένα δισταγμό χωρίς καμιάν αναστολή.

Τέτοια άτομα χρησιμοποιούν, με εύσχημο – ρητορικό  τρόπο,  ιδέες, πιστεύω, ιδεολογίες. Οικειοποιούνται οράματα, πλασάρονται ως παράγοντες στο βαθμό που οι ίδιοι είναι ασφαλείς και σύμφωνα πάντα με το αξιακό τους σύστημα μόνο και εφόσον κερδίζουν!     

Αυτοί οι τύποι αναπόφευκτα είναι και ασυνεπείς και αναξιόπιστοι πόσο μάλλον καιροσκόποι!

Ποτέ, ακόμα και αν σας έπεισαν για το αντίθετο, δεν ενεργούν με συνέπεια. Ποτέ δεν πράττουν σύμφωνα με όσα λένε ή και ζητωκραυγάζουν. Ποτέ δεν τηρούν τις υποσχέσεις, τις υποχρεώσεις, τις συμφωνίες ή τα καθήκοντά τους…  

Το πεδίο της πολιτικής είναι το μεγάλο γήπεδο του αριβίστα! Οι κυβιστήσεις καθιστούν καθημερινή πρακτική και σχεδόν πάντα συνοδεύονται με συμμαχία με τον μέχρι πρότινος αντίπαλο. Άλλωστε, το ζητούμενο είναι η αυτοπροβολή. Ακόμα και αν αυτή έρθει μέσα από την αρνητική διαφήμιση σίγουρα το τίμημα και το όφελος ο αριβίστας το έχει υπολογίσει με δοσομετρητή.

Ο δε υπολογισμός αφορά στη κατά το δυνατό μεγαλύτερη ζημιά που μπορεί να προκαλέσει στη φάση της αλλαγής στρατοπέδου καθώς έτσι θα είναι πιο σημαντικός για το νέο του σύμμαχο άρα και πιο μεγάλα τα οφέλη και οι απολαβές για τον ίδιο και τον εαυτούλη του. Οφέλη και απολαβές που λαμβάνουν μορφή deal και συμπεφωνημένων!

Τώρα θα μου πείτε, πόσο αξιόπιστο είναι ένα deal όταν αυτό εδράζεται σε δοσοληψία αμφότερων των πλευρών; Πολλώ δε μάλλον όταν αυτό εστιάζει σε πρόσκαιρη- επικοινωνιακή τακτική;

Προφανώς δεν είναι εφικτό να τα πούμε όλα σε αυτό το κείμενο, ούτε και έχω όλες τις απαντήσεις.

Στην περίπτωση Λοβέρδου, για παράδειγμα και  παρότι η προσχώρησή του στη ΝΔ ήταν προδιαγεγραμμένη και αναμενόμενη, άλλωστε δεν τους χώριζε και καμιά πολιτική άβυσσος, το timing (βασική παράμετρος λειτουργίας ενός αριβίστα) δεν ήταν καθόλου τυχαίο.

Καθώς ο Ανδρουλάκης (αν και μάλλον ο Σαμαράς πρέπει να στεναχωρήθηκε περισσότερο) προσπάθησε στην ΔΕΘ να βάλει διαχωριστικές γραμμές σε σημαντικά θέματα όπως η εξωτερική πολιτική, το μεταναστευτικό, η οικονομική πολιτική και να πλασαριστεί ως η άλλη πρόταση (δεν είμαι σίγουρη ότι το πέτυχε) η προσχώρηση Λοβέρδου στη ΝΔ. επιχειρεί να τις αποδυναμώσει προσδίδοντας άλλοθι (και καλά προοδευτικό) στον Κυριάκο Μητσοτάκη που παραμένει δυνατός παίκτης.

Πριν βάλω τελεία επί της παρούσης να θυμίσω ότι πρόκειται για τον επί σειρά ετών βουλευτή και υπουργό του ΠΑΣΟΚ που έφυγε και ξαναγύρισε σε αυτό.  Που διεκδίκησε ανεπιτυχώς δύο φορές την αρχηγία του κόμματός του (δήλωνε για πάντα ΠΑΣΟΚ) που ίδρυσε δικό του κόμμα- προκάλυμμα  και που στις τελευταίες εκλογές δεν κατάφερε να εισέλθει  τελικά  στη Βουλή. Πλέον το επιχειρεί δια της ασφαλούς οδού πηγαίνοντας απλά με τον δυνατό  για να αυξήσει τις πιθανότητες να το πετύχει.(αν και στην περιφέρεια – τομέα που θα είναι υποψήφιος παίζουν δυνατά χαρτιά της ΝΔ).

Συμπέρασμα:  η Λοβερδική τακτική, όσο ιδιοτελής, προσχηματική, ασυνεπής, αναξιόπιστη, απολιτική και αν αυτή είναι, επικροτείται διαχρονικά από το σοφό λαό και μάλιστα στο όνομα της σταθερότητας της χώρας!

Ιωάννα Ρούφα