Κόμματα και παραλίες. Συνδέονται; Αμέ…

Άννα Αυγούλη

Αχ καλέ μου αναγνώστη… πάνε οι εποχές που οι αυτοδιοικητικοί μας κρατούσαν τα προσχήματα…

Θυμάσαι σε δημοτικά συμβούλια κάποιοι να λένε «αφήνουμε εκτός εισόδου την κομματική μας ταυτότητα»;

Θυμάσαι.

Βέβαια, στις αποφάσεις τους κάθε άλλο… Χτυπούσε κόκκινο η τήρηση της κομματικής γραμμής.

Εντάξει. Υπήρχαν και κάποιοι «αντάρτες» - έτσι τους έλεγαν – οι οποίοι είχαν το σθένος να πάνε κόντρα σε κυβερνητικές αποφάσεις. Υπερίσχυε το καλό του τόπου τους.

Σήμερα, λοιπόν, σε αυτόν τουλάχιστον τον τομέα, τα κόμματα είναι ειλικρινή. Δηλώνουν δημόσια ποιους στηρίζουν.

Για παράδειγμα, η Νέα Δημοκρατία ήδη ανακοίνωσε τους υποψήφιους περιφερειάρχες που θα στηρίξει στις ερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Στην περιοχή μας δε, ούτε λόγος. Στηρίζει Γιώργο Χατζημάρκο. Αναμενόμενο και απολύτως λογικό.

Το αυτό έκανε και το ΚΚΕ. Στηρίζει την υποψηφιότητα του Γιάννη Αγγέλου στο Νότιο Αιγαίο.

Περιμένουμε και τα υπόλοιπα κόμματα, αλλά κύρια τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ.

Αυτά είναι.

Τα κόμματα, λοιπόν, έφυγαν από την κοινωνία και μεταφέρθηκαν στα δημαρχιακά και περιφερειακά μέγαρα.

Καθαρά πράγματα.

Καθαρά αλλά απογοητευτικά.

Γιατί;

Διότι φίλε μου, το λεγόμενο «καλό του τόπου» πάει περίπατο. Ξέχασέ το.

Θα μου πεις, ακόμα κι εάν δεν ήταν κομματικοί οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες, ο τόπος θα είχε δει «καλό»;

Σαφώς και όχι.

Προαπαιτούμενο για να προασπίζεται ένας αιρετός τους δημότες του είναι να τους σέβεται.

Εσύ έχεις διαπιστώσει σεβασμό;

Σαφώς και όχι.

Αλλά εδώ θα σε κακοκαρδίσω και πίστεψέ με, δεν το θέλω. Όμως, δεν θέλω να κάνω και διαφορετικά. Τον σεβασμό τον κερδίζεις. Κι εμείς οι δημότες τον έχουμε προ πολλού απολέσει. Οπότε, ο κάθε δήμαρχος και ο κάθε περιφερειάρχης παίζει μπιλιάρδο στη πλάτη μας.

Σκληρό αλλά αληθινό κατά τη δική μου λογική.

Δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά.

Θέλω να κλείσουμε τη σημερινή μας κουβέντα με την άποψη που εξέφρασε η γνωστή ηθοποιός Κλέλια Ρένεση για τις παραλίες. Η κυρία Ρένεση έχει εκφράσει πολλές φορές τις απόψεις τις στα σημαντικά ζητήματα και παίρνει θέση ακόμα και με την παρουσία της σε κινηματικές δράσεις,  για της παραλίες.

Αναλυτικά η ανάρτησή της:

«Δεν υπάρχει κολπίσκος, κολπάκι , αμμουδίτσα ακόμα και βράχος που δεν εκμεταλλεύεται από ιδιώτη στο κράτος που ζούμε. Στον βωμό του τουρισμού, της ανάπτυξης και του κέρδους, γίναμε αλυσοδεμένοι καταναλωτές για να απολαύσουμε λίγο την θάλασσα που τόσο απλόχερα η φύση έχει προσφέρει με τα χιλιάδες χιλιόμετρα ελληνικής ακτογραμμής.

Προσοχή παιδιά. Άλλο επιχειρείν, άλλο ξεπουλάω. Μια σοβαρή κρατική μέριμνα, φροντίζει τις καλύτερες και πιο καλαίσθητες παραλίες να τις προσφέρει δωρεάν στον κόσμο. Και τουλάχιστον να υπάρχει μια σοβαρή και δίκαιη αναλογία.

Οι παραλίες ανήκουν στον κόσμο. Κι όχι στα μπιτσόμπαρα και στους κανόνες που αυτά επιβάλλουν (όχι πετσέτες κάτω, όχι παιδιά, όχι παιχνίδι με μπάλες, όχι σκυλιά, όχι φαΐ απ’ το σπίτι, όχι τρεις κάτω απ την σκιά της ομπρέλας κι άλλα τραγελαφικά).

Είναι άλλο να καλοδέχεσαι τουρίστες στον τόπο σου για να μοιραστείς την κουλτούρα σου κ τις ομορφιές του τόπου μαζί τους, κ είναι άλλο να αφαιρείς όλη την κουλτούρα απ τον τόπο για να μπει «το δολάριο»… κι η κουλτούρα είμαστε εμείς.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μετά από μια κουραστική μέρα πάνε για μια δροσιά στη θάλασσα. Ο συνταξιούχος, ο φοιτητής, η πολύτεκνη οικογένεια.

Μέχρι τώρα έλεγα «ασ’ τους να τσακώνονται για μια ξαπλώστρα, πάμε να πιάσουμε τα βουνά».. όμως όχι.. φτάνει πια. Οι μισές κ παραπάνω παραλίες με άμεση πρόσβαση σε δημόσιο δρόμο θα πρέπει να είναι ελεύθερες από ξαπλώστρες. Ελεύθερες από «εμπόρους σκιάς».

Δεν θέλουμε άλλες παροχές. Δεν θέλουμε άλλα σίδερα στις παραλίες. Θέλουμε την ελευθερία μας. Και τον τόπο μας πίσω».

Συμφωνώ και επαυξάνω. Εσύ;