Άννα Αυγούλη

Το φαινόμενο του… φελλού

Σνομπ: αυτός που φέρεται σαν να ανήκει σε ανώτερη κοινωνική τάξη (!!!), που θεωρεί κατώτερους τους γύρω του και τους συμπεριφέρεται απαξιωτικά. Ο κομπλεξικός που αναρριχήθηκε (!!!) παριστάνοντας τον υπεράνω.

Αγενής: αυτός που δεν φέρεται με ευγένεια, με καλούς τρόπους, αλλά είναι επιθετικός, απότομος, προσβλητικός ή ακόμα και χυδαίος. Αυτός που δεν λέει ούτε καλημέρα…

Ξιπασμένος: αυτός που έχει πάρα πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.

Όχι αγαπημένε μου, δεν αποτρελάθηκα. Βάζω την πρόθεση «από» διότι τον «τίτλο» της τρελής δεν τον διαπραγματεύομαι… Τον έχω κερδίσει…

Αυτές, λοιπόν, οι τρεις μοναδικές και απαίσιες λεξούλες μου ‘ρθαν στο μυαλό προχθές που συζητούσα με μια φίλη για τα τεκταινόμενα, τοπικά και κεντρικά.

Όχι, δεν θα σου πω ονόματα.

Μεγάλο παιδί είσαι, καταλαβαίνεις.

Δες γύρω σου, «διάβασε» συμπεριφορές και βγάλε συμπεράσματα για το ποιος ή ποιοι είναι σνομπ, αγενείς και ξιπασμένοι.

Έχουμε μπόλικους…

Η φίλη μου, που λες, αναφέρθηκε σε συγκεκριμένους χαρακτηρίζοντάς τους και «γλείφτες».  Ξέρεις, γλείφτης ίσον αυτός που συμπεριφέρεται με δουλικότητα και κολακεύει τους άλλους για ιδιοτελείς σκοπούς.

Και από δαύτους έχουμε…

Κάτι είπε και για φελλούς, ξέρεις, αυτούς τους παντός καιρού, που επιπλέουν ενώ γύρω τους γίνεται ο κακός χαμός…

Δεν είναι αηδιαστικό το θεματάκι;

Θέλω όμως να μείνουμε λίγο στον «φελλό», γιατί διάβασα κάτι που το βρήκα πολύ εύστοχο.

Λέει, λοιπόν, ο συντάκτης του κειμένου τα εξής:

«Στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα ούτε η πανδημία του κορωνοϊού δεν κατάφερε να αλλάξει την... τάση της συστηματικής αξιοποίησης των «φελλών» αφού ως γνωστόν «επιπλέουν» με χαρακτηριστική άνεση στα ταραγμένα νερά, στις φουρτούνες και στις κρίσεις.

Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε την έκφραση «οι φελλοί επιπλέουν».  Άλλωστε όσο πιο ελαφρύς είναι τόσο πιο άνετα επιπλέει ακόμα και στα πιο ταραγμένα νερά.
Είναι γνωστό βεβαίως πως οι «φελλοί» με κομματική ταυτότητα στην Ελλάδα -για το καλό του κόμματος και της χώρας – δεν χάνονται. Αξιοποιούνται. Μια θέση για έναν άνθρωπο χωρίς ικανότητες, γνώσεις, κριτική σκέψη αλλά με «ελαστική μνήμη», ευκαμψία και παντελή έλλειψη μέτρου και αίσθηση αξιοκρατίας είναι εύκολη υπόθεση. Οι «φελλοί» αφθονούν.

Όπως ο «φελλός» που επιπλέει έχει τη δύναμη της άνωσης, έτσι κι ο ανίκανος που έχει την υποστήριξη ενός κόμματος, ενός επιχειρηματία ή κατέχει μια υψηλόβαθμη θέση (νιώθει ότι) έχει τη δύναμη της εξουσίας.
Όπως πολλοί εύστοχα είχε πει ο συγγραφέας Τσαρλς Μπουκόβσκι: «Το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι οι έξυπνοι άνθρωποι είναι γεμάτοι αμφιβολίες, ενώ οι ηλίθιοι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση»!

Κι αν είναι δύσκολο να τους διακρίνει κανείς από την αυτοπεποίθηση, μπορεί να στηριχθεί με αρκετή ασφάλεια στα κοινά χαρακτηριστικά ενός «φελλού»:    ανασφάλεια, ευθυνοφοβία, ανεπάρκεια, αναποτελεσματικότητα, μυστικοπάθεια, απέχθεια στην κριτική, λατρεία στην κολακεία. Συχνά εν αγνοία του περιβάλλεται ή συνεργάζεται στενά με άλλους «φελλούς», με τους οποίους μοιράζεται τις ίδιες «αξίες» και τα ίδια «ενδιαφέροντα».

Αυτό είναι το λεγόμενο «φαινόμενο του φελλού» της νέας ελληνικής πραγματικότητας που δεν κατάφερε να αλλάξει ούτε η πανδημία…».

Πώς ένοιωσες διαβάζοντάς το;

Δεν «φωτογραφίζει» κάποιους που γνωρίζουμε κι οι δυό μας;

Δυστυχώς, ναι.

Κρίμα!!!

Κρίμα κι άδικο για τον τόπο. Ή μήπως όχι;;;

Υ.Γ.: Ναι, έχω και υστερόγραφο σήμερα. Ξερόλας: αυτός που νομίζει ότι γνωρίζει τα πάντα, ή πάρα πολλά, και συμπεριφέρεται ανάλογα, αυτός που έχει άποψη για όλα και, κατά κανόνα, θεωρεί τη γνώμη του σωστότερη των υπολοίπων.

Ζωή να ‘χουμε και από δαύτους διαθέτουμε…

Και κάτι ακόμα. το «καμπανάκι» της φέρουσας ικανότητας του νησιού μας έχει χτυπήσει προ πολλού την πόρτα μας. Από τότε που δίνονταν αφειδώς οι άδειες για τουριστικά καταλύματα – πόλεις εξαφανίζοντας τις μικρές και οικογενειακές τουριστικές επιχειρήσεις , αυτές που διατηρούσαν το «χρώμα» του νησιού μας. Αλλά τότε, οι σημερινοί «φωστήρες» όχι απλά δεν το άκουγαν, τουναντίον έδιναν γη και ύδωρ στο όνομα της «ανάπτυξης». Οποία υποκρισία. Οποία πολιτική ανεπάρκεια.