Αλληλοκοροϊδευόμαστε ή αλλιώς, βολευόμαστε

Άννα Αυγούλη

Δεν έχω λόγια πια αγαπημένε μου, δεν ξέρω τι να πω..

Κάθε φορά συζητάμε τα ίδια και τα ίδια. Έχουμε καταντήσει ανυπόφοροι!!!

Όμως επιμένουμε. Και καλά κάνουμε, όπως λες.

Τι έχει το «μενού» για σήμερα;

Χμμμ, γεμάτος ο «μπουφές»

Προτάσεις και δεσμεύσεις με το… τσουβάλι. Ό,τι δεν πρόκαμαν ή παρέλειψαν, ΘΑ το κάνουν.

Ακούσαμε να επαναλαμβάνεται η πρόταση να αναλάβουν οι δήμοι τη λειτουργία των σχολείων. Όμως μας εξήγησε ένας φίλος, οι δήμοι να τα κατασκευάζουν, να προσλαμβάνουν εκπαιδευτικό προσωπικό και οι δημότες να πληρώνουν δίδακτρα, έστω λιγότερα από αυτά των ιδιωτικών σχολείων.

Εάν συμπληρωθεί το «καρέ» και με δημοτικές δομές Υγείας, κλείσαμε.

Γιατί;

Διότι αγαπημένε μου, όταν ένας δήμος έχει στην αρμοδιότητά του εκπαίδευση και υγεία, σιγά – σιγά θα πάρει και τα υπόλοιπα.

Δεν μιλάω καν για την ιδιωτική πρωτοβουλία. Αυτή βρίσκει «τρύπες» του συστήματος εντέχνως δημιουργημένες και μπαίνει. Γνωστά όλα αυτά, μην τα ξαναλέμε…

Και ρωτάω, τι θα γίνει με νησιά δήμους ή ορεινούς δήμους που δεν έχουν την οικονομική ευχέρεια (λέμε τώρα…) του δικού μας δήμου ή της Ρόδου ή άλλων μεγάλων;

Με δεδομένο ότι ήδη έχουμε δήμους και νησιά δυο και τριών ταχυτήτων, θα φτάσουμε στο σημείο αυτές οι «ταχύτητες» να πολλαπλασιαστούν.

Ούτε να φανταστώ δεν θέλω το πώς θα «εξελιχθούν» τα μικρά νησιά, τα νησιά με μικρούς προϋπολογισμούς. 

Πάντως την Κω, σε ένα υποθετικό σενάριο, όπου θα έχει δικά της σχολεία, δικό της νοσοκομείο, κ.λ.π., θα μπορούμε να την μετονομάσουμε σε «κρατίδιο».

Εάν αυτό το μέλλον μάς ταιριάζει, ιδού ο δρόμος. Μια Ελλάδα με «κρατίδια» και «αποικίες».

Πικρό το χαμόγελό σου.

Κοιτάς από τη μια, κοιτά από την άλλη, και λες ότι διέξοδο δεν βλέπεις.

Κι όμως αγαπημένε μου. Υπάρχει διέξοδος.

Δεν διαφωνώ ότι ζούμε σε μια δύσκολη και «περίεργη» εποχή, αλλά σάμπως η ανθρωπότητα δεν έχει ζήσει παρόμοιες καταστάσεις; Μη σου πω και χειρότερες.

Αλλά μην πάμε στο παρελθόν. Δες σήμερα σε πόσες χώρες τα «άρρωστα μυαλά» έχουν προκαλέσει πολέμους.

Κι εάν δεν θέλεις να το ψάξεις, δες το τί γίνεται στην Ουκρανία.

Όμως, όσο υπάρχουν Άνθρωποι…

Όχι, δεν είμαι ρομαντική, δεν αεροβατώ.

Άλλωστε, έχω πολλά παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι Ανθρωπιά υπάρχει.

Θα σου πω μόνο ένα πολύ απλό.

Αγαπημένος φίλος, συνταξιούχος γιατρός, ένας άνθρωπος που εκτιμώ πολύ, ένας άνθρωπος με τον οποίο μπορώ να μιλάω ώρες,  παρά τις πολιτικές μας διαφωνίες, ξέρεις τι μου είπε προχθές;

«Εάν όλοι οι κάτοικοι του νησιού μας, έδιναν από ένα ευρώ το χρόνο, δεν θα υπήρχαν ρακένδυτα, πεινασμένα και άστεγα “γυφτάκια” που γυρνάνε στους δρόμους επαιτώντας. Μόνο από ένα ευρώ το χρόνο!!!».

Έμεινες άφωνος.

Για σκέψου το λίγο; Τόσο απλό και τόσο αποτελεσματικό.

Σε λίγα χρόνια στο νησί μας δεν θα υπήρχαν πεινασμένοι, άστεγοι, κ.λ.π.

Τώρα που το συζητάμε, ξέρεις τι θυμήθηκα;

Την απόφαση του δημοτικού μας συμβουλίου, ήταν Ιούλιος του 2021, μετά από πρόταση της δημοτικής αρχής, για Ανοικτό Κέντρο Ημέρας Αστέγων. Μάλιστα, είχε εγκριθεί και κονδύλι ύψους 200 χιλιάδων ευρώ για τα επόμενα τρία χρόνια. Ήδη μπήκαμε στον τρίτο χρόνο και τέτοιο Κέντρο μη το είδατε…

Λόγια, λόγια, λόγια!!!

Κατά τα λοιπά, οι αρμοδιότητες τους μάραναν…

Εδώ με αυτές που έχουν και τα κάνουν μαντάρα.

Τι είπες; Δεν έχουν προσωπικό;

Το ξέρω. Πες μου όμως, πότε πίεσαν – όχι στα λόγια ή με επιστολές…- για να αλλάξει η νομοθεσία; Αλλά και όταν η κεντρική διοίκηση αποφάσισε να σταματήσει τις προσλήψεις, είδες εσύ να αντιδρούν οι δήμοι και οι περιφέρειες;

Ποτέ. Καραβολεύονται με αυτή την κατάσταση κι εμείς, χαμπάρι…

Άλλωστε, δεν θέλουν να πιέσουν τους «χορηγούς» τους…

Και μπήκαμε στον Αύγουστο καλέ μου. Σε ένα περίπου μήνα ανοίγουν τα σχολεία με τα ίδια προβλήματα που είχαν. Άντε να έγιναν κάποια «μπαλώματα», ως συνήθως δηλαδή.

Ουσιαστικό έργο όμως, όχι.

Την επόμενη 4ετία. Τι είπα; 4ετία; Μέγα λάθος. 5ετία θα είναι!!!!

Και μόνο που το σκέφτομαι, παγώνω.