Σαν ηφαίστειο που ξυπνά…

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, σήμερα θα πρωτοτυπήσω…

Ναι, γελάς και δίκιο έχεις όπως πάντα.

Τι πάει να πει, πρωτοτυπώ; Ότι γράφω ή λέω κάτι για πρώτη φορά ή ότι με αυτά που λέω ή γράφω εκφράζω κάτι νέο, κάτι διαφορετικό; Όχι βέβαια. Όλα επαναλαμβάνονται. Αυτό κάνω μαζί σου. Επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια.

Τέλος πάντων.

Είναι απογευματάκι και πάω προς το σπίτι. Ανοιχτό το ραδιόφωνο και εκεί που σκέφτομαι διάφορα, ακούω ένα τραγούδι, μα ένα τραγούδι!!! Λατρεμένο.

Είναι παλιό, πολύ παλιό, αλλά λέει πολλά…

Πόσο αναπολώ εκείνα τα χρόνια!!! Θυμάμαι, είχε μια εκπομπή στο δημοτικό ραδιόφωνο ο αγαπημένος μου φίλος Αντώνης Μίχας. Λεγόταν (αν θυμάμαι καλά διότι έχει πάθει κάποια ζημιά το ακατοίκητο…), «ένας ξένος στην πόλη».

Όταν, λοιπόν, έφευγα τις μεταμεσονύχτιες ώρες από τη δουλειά, άκουγα τον Αντώνη με αυτή την υπέροχη βαθιά φωνή να μιλάει (και τι δεν έλεγε!!!) και να βάζει τραγούδια υπέροχα, ελληνικά και ξένα. Πλούσιο ρεπερτόριο σου λέω. Πιστεύω ότι πολλοί θα τον θυμούνται.  

Αν είχα κουράγιο, πήγαινα στο στούντιο και καθόμουν μαζί του για λίγο. Αξέχαστες  στιγμές. Εάν ήμουν πολύ κουρασμένη του τηλεφωνούσα και του ζητούσα αφιέρωση. Ήξερε… Η «λάβα» ήταν πρώτο στη λίστα.

Αυτό άκουσα εκείνο το απόγευμα και όλες αυτές οι μνήμες και οι εικόνες ξεπήδησαν…

Δεν κρατιέμαι, θα στο πω κι αυτό. Ήταν Αύγουστος του 1997 όταν ο τότε Ρ/Σ/ Super Fm, τον οποίο διαχειριζόμασταν η αφεντιά μου, η Εύα Κατσαντώνη - Πικιώνη, ο Γιώργος Γιαουρδήμος κι ο Δημήτρης Χόνδρος, διοργάνωσε εκδρομή στη Νίσυρο με καλεσμένο τον τραγουδοποιό Νίκο Παπάζογλου. Γεμάτο το ιστιοπλοϊκό «Νικήτας» του Λάκη Βαγιανού (να ‘ναι καλά όπου βρίσκεται…) από συμπολίτες μας. Ανάμεσα σε αυτούς και ο Αντώνης. Εκεί τον γνώρισα. Και από τότε ίσαμε σήμερα, η φιλία κρατά γερά. Έστω κι από μακριά…

Γι αυτούς τους λόγους, σας αφιερώνω με όλη μου την αγάπη το συγκεκριμένο τραγούδι, το οποίο κρύβει το νόημα της ζωής… 

Λάβα

(Καλλιτέχνης Πρωτοψάλτη Άλκηστις, άλμπουμ «Σαν ηφαίστειο που ξυπνά», συνθέτης Αντύπας Νίκος, στιχουργός Νικολακοπούλου Λίνα)

Σαν ηφαίστειο που ξυπνά απ’ όνειρο βαθύ
κι ό,τι φτιάχνει τα βουνά κλαίει να γεννηθεί
Σαν ηφαίστειο που ξυπνά εφτά γενιές σβηστό
Λάβα μου, λάβα μου αίμα μου ζεστό

Κάτι λίγοι συγγενείς ξαδέρφια μακρινά
πες μου αν έμεινε κανείς για μας τα πετεινά
Κάτι λίγοι συγγενείς στα έγκατα του νου
Λάβα μου, λάβα μου σώμα τ’ ουρανού

Εγώ το φως μετάλαβα κι εκεί σε πάει η καρδιά συνήθως
Υπ’ όψιν μου δεν τα `λαβα του κόσμου τα χλωμά κατάλαβα
Εγώ το φως μετάλαβα κι αντέχω τη φωτιά στο στήθος
Υπ’ όψιν μου δεν τα `λαβα του κόσμου τα χλωμά κατάλαβα

Σαν ηφαίστειο που ξυπνά απ’ όνειρο βαθύ
κι ό,τι φτιάχνει τα βουνά κλαίει να γεννηθεί
Σαν ηφαίστειο που ξυπνά εφτά γενιές σβηστό
Λάβα μου, λάβα μου δάκρυ από Χριστό
Εγώ με λάβα τα `λαβα αυτά που λέει κρυφά το πλήθος
κι ας μοιάζαν θεοπάλαβα τα αχ των ζωντανών κατάλαβα.