Κόντρα ρόλος…

Άννα Αυγούλη

 «O Παναθηναϊκός έκανε μια σπουδαία πορεία προς το Βερολίνο και κατάφερε μια εξαιρετική εμφάνιση στον τελικό κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης να επικρατήσει με 95-80 και πανηγυρίζει έτσι το 7ο Ευρωπαϊκό της ιστορίας του.

Οι "πράσινοι" του Εργκίν Αταμάν που το πίστεψε απ' την πρώτη ημέρα είδαν τον Σλούκα να κάνει σπουδαία εμφάνιση στον μεγάλο τελικό έχοντας βοήθειες και απ' τους Ναν και Σλούκα και ο αρχηγός των πρασίνων σήκωσε το τρόπαιο όντας και ο MVP του τελικού.

Πράσινη τρέλα και στην Κω αφού οι φίλοι του Παναθηναϊκό με μια μεγάλη πορεία έφτασαν στα δελφίνια όπου με συνθήματα και καπνογόνα πανηγύρισαν αυτήν την σπουδαία νίκη».

«Ο Ολυμπιακός μόλις έγραψε ιστορία μιας και σήκωσε το Ευρωπαϊκό κερδίζοντας το Conference League,  από την ομάδα της Φιορεντίνα στο Opap Arena! 

Μια κόκκινη θάλασσα πλημμύρισε τα Δελφίνια,  αφού φίλαθλοι του Ολυμπιακού κατέκλισαν το λιμάνι σε ένα ξέφρενο πανηγύρι!!».

Αγαπημένε μου, είδες τι εισαγωγή σου έκανα… Όμορφη, μα πολύ όμορφη!!!

Όταν βλέπω ανθρώπους χαρούμενους, όχι απλά μου φτιάχνει η διάθεση, αλλά πολύ παραπάνω.

Χάρηκα και για τις δύο ομάδες μας και για το ξέσπασμα χαράς συμπολιτών μας. Το είχαν ανάγκη, το έχουμε ανάγκη. Όλο αυτό το ξέσπασμα, όλη αυτή η χαρά, μοιάζει κόντρα ρόλος με αυτό που ζούμε. Γι αυτό, όπως σου είπα, χάρηκα τόσο πολύ.

Όμως, μελαγχόλησα λιγουλάκι.

Γιατί;

Να σου πω.

Διστάζω λίγο, γιατί δεν θέλω να το εκλάβεις ως γκρίνια ή μιζέρια.

Ναι, εντάξει, μου αναγνωρίζεις ότι δεν είμαι μίζερη και σ’ ευχαριστώ. Όμως, κάποιες φορές σκέπτομαι «βρε μπας και είμαι “αλλού”;».

Γιατί το λέω αυτό;

Να σου πω.

Ανησυχώ. Ανησυχώ γιατί το θέμα «πρόληψη» δεν υπάρχει. Πουθενά δεν υπάρχει και το γνωρίζεις, το νιώθεις.

Τι να ξαναπούμε για το νοσοκομείο μας;

Τι να ξαναπούμε για τα σχολεία μας;

Τι να ξαναπούμε για την πυροπροστασία μας;

Και τώρα έρχομαι στη «σύνδεση» των εκδηλώσεων αγάπης και περηφάνιας για τις ποδοσφαιρικές μας ομάδες με την ανησυχία μου.

Φαντάσου, λέει, όλος αυτός ο κόσμος να μαζευτεί και να βροντοφωνάξει για τη στελέχωση του νοσοκομείου, της πυροσβεστικής, της καθαριότητας, των υπηρεσιών, κ.λ.π. κ.λ.π.

Φαντάσου, λέει, όλος αυτός ο κόσμος να μαζευόταν έξω από το δημαρχείο και το επαρχείο την ώρα της επίσκεψης υπουργών, γενικών γραμματέων, υποψηφίων, κ.λ.π. κ.λ.π.

Φαντάσου!!!

Τι είπες;

Δεν θα ξαναπατήσουν στο νησί; 

Ε και;

Δηλαδή, με τις επισκέψεις τους μας λύνουν προβλήματα;

Όχι βέβαια. Κάποιοι έρχονται για να μας θυμίσουν ότι… υπάρχουν, και κάποιοι άλλοι για να μας ζητήσουν να τους εμπιστευτούμε διότι λένε πως είναι οι μοναδικοί που θα μας… σώσουν.

Κι εμείς τι κάνουμε;

Τους καλωσορίζουμε, τους τρατάρουμε, τους λέμε τον πόνο μας και από δω παν κι οι άλλοι…

Άπαντες επιτελούν το καθήκον τους. Έτσι θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε.

Δεν είμαστε όμως εντελώς χάπατα. Οι σκεπτόμενοι άνθρωποι πολλοί. Ξέρουν τι συμβαίνει. Το βιώνουν. Το συζητάνε. Αλλά…

Αυτό το «αλλά» είναι που με καίει. Και ξέρεις το γιατί; Διότι, όλοι αυτοί οι αξιόλογοι άνθρωποι, έχουν γυρίσει την πλάτη τους στους πολιτικούς και κατ’ επέκταση, στη δράση. Δυστυχώς, απλά παρατηρούν…

Αποτέλεσμα; Θα σου πω αυτό που λέει ο αγαπημένος μου γιατρός: «επιπλέουν οι φελλοί»…

Σκληρό, αλλά για σκέψου το λιγουλάκι. Θαρρώ πως δεν έχει κι άδικο.

Εν πάσει περιπτώσει, είθε, κάποια στιγμή, κάποιας μέρας, κάποιου μήνα, κάποιας χρονιάς (ελπίζω όχι μακρινής…), να έρθουν όλα τούμπα, που έλεγε πριν χρόνια κι ο αγαπητός Κώστας Καΐσερλης* και να ανθίσουν πραγματικά οι αμυγδαλιές που λένε οι ποιητές μας…

*Με την ευκαιρία, να σου πω και δημόσια πως, τελευταία με έχει ξαφνιάσει ευχάριστα η γραφή του Κώστα Καΐσερλη. Ξεφεύγει από τον στείρο, τον ξύλινο πολιτικό λόγο και σχολιάζει με σατιρικό τρόπο κάποια γεγονότα. Ομολογώ ότι, δεν του το ‘χα… Μακάρι να το συνεχίσει.