Δεν «είμαι» έτσι, απλά «νοιώθω» έτσι

Άννα Αυγούλη

Τον αγαπάω, τον αγαπάω!!!

Ποιόν;

Μα τον Άδωνι Γεωργιάδη!!!

Όχι, δεν τρελάθηκα αγαπημένε μου. Μια χαρά είμαι. Και μετά από αυτά που είπε ο νέος αγαπημένος μου (σιγά που θα μείνω μόνο με σένα…), είμαι δυο χαρές, μη σου πω και τρεις…

«Το πρόβλημα δεν είναι ότι είστε φτωχοί, αλλά ότι νιώθετε φτωχοί» είπε.

Μόλις το διάβασα, τι να σου πω, απελευθερώθηκα.

Τόσα χρόνια ψυχανάλυση, χιλιάδες ώρες συζήτησης, πόνου και αγωνίας, ατέλειωτη δουλειά, για ένα τίποτα!!! Τόσα χρόνια σε πλάνη!!!

Δεν είχα καταλάβει η δόλια πως, άλλο τι είμαι και άλλο τι νοιώθω. Τώρα όμως, μετά από αυτή την «αλήθεια» του υπουργού μας, οι δυο «εαυτοί» μου ήρθαν κι έγιναν ένας. Επιτέλους λυτρώθηκα!!!! Νοιώθω ό,τι είμαι και είμαι ό,τι νοιώθω.

ΔΕΝ είμαι φτωχιά. ΝΟΙΩΘΩ φτωχιά!!!

Αμ το άλλο που είπε;; «Πρέπει να καταλάβουμε ότι πρέπει τώρα που νικήσαμε την πολιτική ηγεμονία της αριστεράς, πρέπει να νικήσουμε και την ψυχολογική ηγεμονία της αριστεράς. Η βασική ψυχολογική ζημιά που έχει κάνει η Αριστερά στην Ελλάδα είναι που μας έκανε μίζερους. Η Αριστερά είναι μιζέρια», πώς σου φάνηκε;

Γκρέμισε κάστρα ο τζουτζούκος μου (μπουμπούκο η Ευγενία Μανωλίδου, τζουτζούκο εγώ).

Α ρε πατέρα, τι με μάθαινες…

Στα χαμένα κι εσύ.

Στην πλάνη σου.

Ποιος σοσιαλισμός, ποια αριστερά… Όλα λάθος μου τα ‘λεγες.

Εντάξει. Δεν σου κρατάω κακία. Σε συγχωρώ, αλλά να, μου ‘ρθε κατακούτελα η αλήθεια.

Δεν ήσουν αριστερός, δεν ήσουν αντιστασιακός. Απλά, έτσι ένοιωθες.

Όταν σε κυνηγούσαν στην «κατοχή» οι προ του Άδωνι, τζόκινγκ έκανες, αλλά δεν το ήξερες. Ένοιωθες ότι κινδύνευες χαζούλη.

Όταν οι οικοδόμοι ξεσηκωθήκατε την 1^η Δεκέμβρη του 1960 και μου ‘λεγες πόσο περήφανος ήσουν που «ξηλώσατε τα πεζοδρόμια της Πανεπιστημίου» παρά τους κινδύνους (φάγατε όμως ένα ξύλο!!!!) ότι εκείνη η μέρα ήταν απεργία σταθμός για το εργατικό κίνημα, δεν ήσουν ένας καταπιεσμένος και φτωχός οικοδόμος που δούλευες από το πρωί μέχρι το βράδυ παίρνοντας ψίχουλα και χωρίς την προοπτική σύνταξης (ένας στους 1000 οικοδόμους έπαιρναν σύνταξη τότε…). Όχι δεν ήσουν. Έτσι ένοιωθες.

Όταν σε μπουζούριασαν το ’67 και σε τουλούμιασαν στο ξύλο, δεν το έκαναν γιατί αγωνιζόσουν για την ελευθερία.  Εσύ ένοιωθες έτσι, ενώ ήσουν λεύτερος.

Δεν είχες καταλάβει ότι έπρεπε να αγωνιστείς για να νικήσεις την ψυχολογική ηγεμονία της αριστεράς, όπως είπε ο Άδωνις. Είχε μπει μέσα στην ψυχή σου το λάθος μήνυμα, η λάθος αξία, η λάθος ιδεολογία.

Αχ ρε πατέρα, αχ ρε πατέρα…

Πόσο λάθος μου τα ‘μαθες…

Αν ζούσες σήμερα, αν άκουγες τον υπουργό μας, θα καταλάβαινες ότι τα πράγματα θα ήταν καλύτερα αν δεν μιζέριαζες. «Δεν πρέπει κάποιος να ξυπνάει και να νιώθει φτωχός, αλλά να σκέφτεται την ελληνική οικονομία που πάει πολύ καλά» είπε ο σοφολογιότατος.

Ναι, όταν τα έλεγε ήταν πολύ σοβαρός και μάλιστα σχετικά ήρεμος. Όχι, δεν είχε πάρει ηρεμιστικό. Αλλά πάλι, πού να το ξέρω. Αυτά τα είπε σε συνέντευξη που παραχώρησε στον τηλεοπτικό σταθμό Action24 για να σχολιάσει τα αποτελέσματα της Eurostat που μας θέλουν φτωχούς και μάλιστα στην προτελευταία θέση της λίστας. Τα διάβασα, είδα και φωτό. Δεν τον άκουσα.

Αγαπημένε μου, ας σοβαρευτούμε.

Μεταξύ μας τώρα, θα στο πω σιγά για να μην μας ακούσουν οι «δίπλα». Τέτοια μπαρούφα (για να μην πω κάτι άλλο), δεν ξανάκουσα.

Η «αρρώστια», προσωποποιημένη πλέον, έχει πιάσει στασίδι στο κτίριο του Συντάγματος.

Κι απ΄ ότι «νοιώθω», τα «μικρόβια» έφτασαν και στον δικό μας μικρόκοσμο!!!

Είπα «νοιώθω». Βρε μπας και δεν είναι έτσι;;;

Η αγωνία θα με φάει.