Εντάξει παιδιά, γκώσαμε …

Άννα Αυγούλη

Μου το είπανε, δεν το είχα ακούει.

Τι; Μια δήλωση, μέσα στις πολλές, που έκανε στον ΣΚΑΙ ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης.

Ειλικρινά σου μιλάω, δεν το πίστεψα.

Σκέφτηκα ότι, ακόμα και ο Άδωνις κάτι τέτοιο δεν θα το εκστόμιζε.

Κι όμως αγαπημένε μου. Το είπε.

Μπήκα στο site του ΣΚΑΙ και το άκουσα με τα αφτάκια μου.

Το κατέγραψα. Απόλαυσέ το:

«Στη Γαλλία γίνονται αυτά που βλέπετε, στη Γερμανία γίνονται αυτά που βλέπετε, στην Ισπανία κρέμεται από μια κλωστή η κυβέρνηση, στο Βέλγιο, στην Ολλανδία… Παντού! Η Ελλάδα είναι “ζάχαρη”. Ξέρετε γιατί έρχονται οι τουρίστες και οι επενδυτές εδώ και πάει καλά η οικονομία; Λένε “όπου και να πάμε γύρω γύρω γίνονται φασαρίες. Στην Ελλάδα είναι ζάχαρη”».

Καλέ πού πας; Μη φεύγεις!!! Τώρα θα κωλώσεις; Εντάξει, αυτή δήλωση έχει ξεφύγει, αλλά κάνε κράτει. Έχουμε δρόμο ακόμα…

Στην προηγούμενη κουβεντούλα μας θυμάσαι τι σου είπα; Ότι, «η “αρρώστια”, προσωποποιημένη πλέον, έχει πιάσει στασίδι στο κτίριο του Συντάγματος».

Μετά από αυτή τη δήλωση του υπουργού, και μια ελάχιστη αμφιβολία να είχα περί «αρρώστιας», πάει, πέταξε…

Το τραγικό όμως, για μένα τουλάχιστον, δεν είναι το τι λέει ο κάθε βολεμένος υπουργός, αλλά το πώς το ανέχονται συνάδελφοί μου. Ήταν πολύ «χοντρό» για να το καταπιεί ακόμα και ο… άντε μην το πω.

Όπως επίσης θα θυμάσαι, στην ίδια κουβεντούλα μας, είχα προσθέσει και το εξής: «Κι απ΄ ότι “νοιώθω”, τα “μικρόβια” έφτασαν και στον δικό μας μικρόκοσμο!!!».

Βέβαια, έκανα ένα μικρό λάθος. Τα «μικρόβια» που χτυπάνε πολιτικούς και δημοσιογράφους, δεν έκαναν τώρα την εμφάνισή τους στον δικό μας μικρόκοσμο. Υπήρχαν…

Απλά, όσο περνάει ο καιρός και η απάθεια κι ο ωχαδερφισμός εδραιώνονται όλο και περισσότερο, τόσο πολλαπλασιάζονται τα «μικρόβια» και εξαπλώνεται η «αρρώστια».

Βρε δε πανά ακούνε τα σχολιανά τους από τον κόσμο, αυτοί εκεί, το χαβά τους.

Να «γλύφουν» το αφεντικό, να το καλοπιάνουν μπας και χάσουν το μεροκάματο.

Καραβολεμένοι του κερατά.

Θα μου πεις και δίκιο θα ‘χεις όπως πάντα, δύσκολοι καιροί για… επαναστάσεις.

Δεν παίρνεις εύκολα το καπελάκι σου να φύγεις.

Το αντιλαμβάνομαι και το κατανοώ.

Όμως, ένα φρένο μπορεί να βάλει ο καθένας μας.

Τέλος πάντων, ξέφυγα πάλι…

Επανέρχομαι στη… ζάχαρη.

Αλλά πάλι, τι να πω;

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι περισσότερο από όλα αυτά που κουβεντιάζουμε τόσα χρόνια.

Η κατάσταση έχει ξεφύγει από τα δικά μας χέρια. Έχει περάσει στα χέρια της επιστήμης.

Ναι, της ιατρικής επιστήμης εννοώ.

Κάτι τέτοιες ώρες μου λείπει ο αγαπημένος μου γιατρός…

Ξέρει αυτός…

Θα μιλάγαμε, θα το διακωμωδούσαμε, θα πέρναγε η ώρα και θα χαλαρώναμε.

Τώρα, δύσκολα τα πράγματα. Πολύ δύσκολα.

Πώς να τα βάλεις με τόση νοσηρότητα; Πες μου, πώς;

Άκου «ζάχαρη» το να ζεις στην Ελλάδα!!!

Ναι, το άκουσα κι αυτό. Ότι, καλά και ντε, επειδή κάποιος είναι βουλευτής ή υπουργός και παίρνει ένα σκασμό λεφτά, δεν μπορεί να αντιληφθεί τι περνάει το πόπολο.

Διαφωνώ κάθετα, οριζόντια, πλάγια κ.λ.π κ.λ.π.

Δεν σε «αρρωσταίνουν», δε σε «χαλάνε»  τα λεφτά ή η εξουσία. Απλά, όπως λέει και η Δημητρούλα μου, όταν τα αποκτήσεις μεγιστοποιείται αυτό που ήδη υπάρχει μέσα σου.

Με λίγα λόγια, δεν «χαλιέσαι» λόγω  χρημάτων ή καρέκλας. Ήσουν ήδη «χαλασμένος/η».

Οπότε, αυτή η απορία «μας πώς έγινε έτσι αυτός/ή;;» δεν υπάρχει. Δεν υφίσταται. 

Έτσι ήταν πάντα, αλλά δεν του/της είχε δοθεί η ευκαιρία να το δείξει σε τόσο ευρεία κλίμακα.

Ένας άνθρωπος με αξίες (κοντεύει να ξεθωριάσει και αυτή η λέξη…), δεν τις χάνει ποτέ ό,τι και να αποκτήσει στη ζωή του.

Τελεία και παύλα που θα ‘λεγε και ο αγαπημένος μου γιατρός.