Ο λαός στο σκαμνί και το… «σύνδρομο της Στοκχόλμης»

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, ο τίτλος δεν είναι δικός μου. Είναι ενός αγαπητού συμπολίτη, ο οποίος κάποιες φορές λέει την αλήθεια ωμά. Χωρίς περικοκλάδες, στρογγυλάδες και όλα αυτά τα ωραία που μας έχουν συνηθίσει οι πολιτικοί και οι οπαδοί τους.

Τι είπες;

Α, ρωτάς ποιοι είναι οι οπαδοί;

Εντάξει. Δεν σου το ‘χα…

Οπαδός, λοιπόν. «Αυτός που ακολουθεί μια κίνηση ή μια ιδεολογία. Κατ’ επέκταση, αυτός που παθιάζεται υπέρμετρα ή φανατίζεται με μία ομάδα ή οργάνωση».

Το ήξερες…

Ε τότε, γιατί η απορία;

Τι θέλω να πω η… ποιήτρια;

Εξηγώ.

Όταν ένας άνθρωπος ζει στην Ελλάδα (τυχαίο το παράδειγμα….), παίρνει τρεις κι εξήντα, αποδεδειγμένα βρίσκεται στην τελευταία, έστω στην προτελευταία θέση των χωρών της Ευρώπης από άποψη εισοδήματος, φορολογίας, βιοτικού επιπέδου – για υγεία και εκπαίδευση δεν μιλάμε γιατί εκεί πονάει περισσότερο – και υποστηρίζει με θέρμη το πολιτικό σύστημα, ε τότε, μιλάμε για οπαδισμό. Ας με συγχωρέσουν οι ειδικοί, αλλά έτσι το αντιλαμβάνομαι. 

Όταν αυτός ο άνθρωπος παραπονιέται για την ακρίβεια, για το εισόδημά του που κάνει φτερά πριν καλύψει της βασικές του ανάγκες, όταν χτυπιέται γιατί του παίρνουν το σπίτι επειδή του φάγανε τον μισθό και δεν μπορούσε να καλύψει τις δόσεις, όταν πεθαίνει γιατί οι πολιτικοί ρημάξανε το ΕΣΥ και δεν έχει φράγκα να πάει σε ιδιωτικό νοσοκομείο, όταν, όταν… κι αυτός εξακολουθεί να στηρίζει αυτές τις πολιτικές, ε, είναι οπαδός.

Και πρόσεξε… ξέρω ότι θα στεναχωρηθείς, αλλά δεν μιλάω μόνο για το σημερινό πολιτικό σύστημα. Η σήψη έρχεται από παλιά…

Συμφωνείς;

Χαίρομαι. Όπως χάρηκα όταν ο αγαπητός συμπολίτης που σου είπα πριν, αν και υποστηριχτής των σημερινών κυβερνώντων, δεν διστάζει να πει τα πράγματα ως έχουν.

Θα μου πεις, πώς είναι δυνατόν ενώ γνωρίζει τι γίνεται και ποιοι ευθύνονται να  εξακολουθεί να τους υποστηρίζει;

Εδώ, δεν έχω απάντηση.

Αν και τώρα που το σκέφτομαι, αυτό συμβαίνει σε πολλούς από εμάς. Υποστηρίζουμε έναν πολιτικό χώρο, βλέπουμε τα στραβά κι ανάποδά του, αλλά δεν ξεκολλάμε. Κρατάμε την «ιδεολογία» του. Αυτό πιστεύουμε ή αυτό θέλουμε να πιστεύουμε.

Συμφωνείς;

Ξανά χαίρομαι.

Όμως, κάτι δεν πάει καλά με εμάς.

Εδώ που τα λέμε αναμετάξυ μας, στην ουσία βγάζουμε μόνοι μας τα ματάκια μας.

Για φαντάσου λέει, αύριο το πρωί, όλοι μαζί, ναι το εννοώ, όλοι μαζί να βγαίναμε στους δρόμους, όχι για να κάνουμε επανάσταση… όχι καλέ. Να διαμαρτυρηθούμε για την κοροϊδία των πολιτικών, των τραπεζών κ.λ.π. κ.λ.π. και να τους πούμε «φτάνει. Μέχρι εδώ. Ή αλλάζετε ή σας παίρνει και σας σηκώνει». Τι φαντάζεσαι ότι θα γίνει;

Δεν το φαντάζεσαι.

Ωραία, λοιπόν, θα σε πάω σε κάτι πιο εύκολο.

Νοσοκομείο δεν έχουμε. Εντάξει;

Αν αύριο το πρωί, λοιπόν, 5,6 χιλιάδες συμπολίτες κλείναμε το λιμάνι, το αεροδρόμιο, τους δρόμους κ.λ.π. κ.λ.π. ζητώντας όχι τρελά πράγματα, αλλά να γίνουν όσα μας έταξε εδώ και δυόμιση χρόνια ο Μητσοτάκης, τι λες ότι θα γινόταν;

Αν και εδώ που τα λέμε, οι 5,6 χιλιάδες είναι πολύ λίγοι για ένα τέτοιο ζήτημα…

Τέλος πάντων.

Για σκέψου το λιγάκι παραπάνω.

Το βλέπεις αδύνατο;

Δίκιο έχεις.

Αυτοί είμαστε κι ας μας καθίζουν στο σκαμνί… Που ξέρεις; Μπορεί τελικά να μας αρέσει… Το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» το έχεις ακουστά;;;  

Υ.Γ.: Ακόμα και κάποιοι «συνειδητοποιημένοι» βλέπουν με απάθεια (;;;) όσα συμβαίνουν. Κουνάνε απλά το κεφάλι. Το πολύ - πολύ να το συζητήσουν με γνωστούς και φίλους ή να γράψουν κανένα βαρύγδουπο άρθρο… Οποία κατάντια!!!

Α, κάτι ακόμα. Το άκουσα, μου άρεσε και στο μεταφέρω: «Το να αναγνωρίζουμε τις ευθύνες μας, μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, μας εξελίσσει».