Χωρίς τίτλο…

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, καλή χρονιά.

Τα πόσα χρόνια κλείνει η «γνωριμία» μας; Άσε, δεν τα μετράω. Είναι πολλά. Σημασία έχει ότι, αντέχει… Με ανέχεσαι, σε ανέχομαι, διαφωνούμε, συμφωνούμε, αλλά, δεν σταματάμε να συζητάμε, να ανταλλάσουμε απόψεις και βέβαια, να εκτιμά η μια πλευρά την άλλη.

Πάμε, λοιπόν, σε αυτό που θέλω να συζητήσουμε στο τελευταίο φύλλο της χρονιάς.

Όχι καλέ μου, δεν θα κάνουμε απολογισμό. Από όλα είχε και το 2024, όπως κάθε χρονιά που σέβεται τον εαυτό της… Χαρές, πίκρες, απώλειες, σχέδια και όνειρα…

Θέλω να σταθούμε σε ένα θέμα, διότι πολύ με απασχολεί τελευταία. Κι όταν λέω «τελευταία» δεν ενώ χθες, προχθές, αλλά τα τελευταία χρόνια.

Γιατί καθυστέρησα;

Χμμμ, λίγο πολύ το έχουμε ακροθίξει το θεματάκι.

Ναι, δεν σε παιδεύω άλλο. Το… θεματάκι είναι οι συνεδριάσεις του δημοτικού μας συμβουλίου.

Μη φεύγεις!!!!

Αν δεν τα πω σε ‘σένα, σε ποιόν;;;

Κάθισες αναπαυτικά; Ωραία.

Που λες, αυτή την αίσθηση της βαρεμάρας (δεν ξέρω πώς αλλιώς να την χαρακτηρίσω), το να παρακολουθώ τις συνεδριάσεις, που είναι και υποχρέωσή μου λόγω δουλειάς, ξεκίνησε πριν κάμποσο καιρό.

Δεν το άφησα έτσι. Το συζήτησα με φίλους και γνωστούς και άκουσον – άκουσον!!! Το ίδιο ένοιωθαν κι εκείνοι!!!

Ανακουφίστηκα αλλά και τρόμαξα συνάμα.

Εάν η αφεντιά μου το βαριέται, τότε τι να πουν κι οι άλλοι που στο κάτω – κάτω, απλά θέλουν πληροφορίες για το πώς αρμενίζει το «καράβι» ενώ εγώ πρέπει να κάνω και ρεπορτάζ;;;

Εν πάση περιπτώσει, προκειμένου να παίρνω χάπια, σταμάτησα το… άθλημα της επί σκηνής παρακολούθηση. Το βλέπω την επομένη χάρη στους συναδέλφους της δημοτικής τηλεόρασης. Να ‘ναι καλά τα παιδιά.

Βέβαια, από ότι μου λένε κάποιοι που παραβρίσκονται, χάνω πολλά…

Όλα αυτά που δεν ακούγονται στο βίντεο, χειρονομίες και βλέμματα, τα «πηγαδάκια»…

Με ενοχλεί αυτό, αλλά όπως είπαμε, πάνω απ’ όλα η υγεία…

Ας έρθω τώρα σε αυτό που θέλω να σου πω, όπως το έχω πει και στους «αρμόδιους».

Κατ’ αρχάς, στις συνεδριάσεις του ανώτερου οργάνου του δήμου μας δεν παράγεται πολιτική. Το υπογράφω διότι εδώ μετράει η εμπειρία. Όποιος πει το αντίθετο, το «ακούω» αλλά δεν το υιοθετώ.

Πάντα τα δημοτικά συμβούλια είχαν εντάσεις, υψώνονταν και φωνές, αλλά παραγόταν πολιτική. Φεύγαμε και γνωρίζαμε το πούθε πάει το «καράβι» η δημοτική αρχή, όχι μόνο της πόλης, αλλά και του Δίκαιου και των Ηρακλειδών.

Ειλικρινά σου λέω, θυμάμαι τις συνεδριάσεις οι οποίες δεν είχαν ωράριο. Τις περισσότερες φορές, για να μην πω όλες, τελείωναν τις πρώτες πρωινές ώρες.

Παρένθεση: Σε όλες τις συνεδριάσεις και των τριών δήμων, υπήρχαν καλούδια για εμάς. Σε αυτές δε του δήμου Κω, κύρια επί δημαρχίας Φάκκου, μετά το πέρας πηγαίναμε για πατσά.

Θα σου πω μόνο μερικά ονόματα, έτσι για το ονόρε. Μ. Φάκκος, Ε. Σβύνου, Γ. Πασπαράς, Κ. Φιλοπούλου…

Έπεφτε το γέλιο της αρκούδας!!!

Όχι, κανένα «νταραβέρι»… Άλλο η δουλειά και άλλο η ανθρώπινη επαφή. Ο καθένας μας είχε τον ρόλο του και σεβόταν ο ένας τον άλλο.

Αυτή είναι μια τεράστια διαφορά με τους σημερινούς…

Κλείνει η παρένθεση.

Τα τελευταία χρόνια, αυτό που εισπράττω από τις συνεδριάσεις είναι «φωνές» και βέβαια, ούτε λόγος για πολιτική. Μια διαχείριση γίνεται.

Και θα έρθω σε κάτι που επίσης με καίει.

Γίνονται οι καθιερωμένες συνεδριάσεις για το πρόγραμμα των έργων που ΘΑ γίνουν την επόμενη χρονιά και για τον προϋπολογισμό, ο οποίος, ω του θαύματος, υλοποιείται κατά το δοκούν...

Και σε ρωτάω πολύ απλοϊκά. Εσύ καταλαβαίνεις τι θα γίνει και πόσο θα κοστίσει; Καταλαβαίνεις τι δεν έγινε και γιατί;

Όχι.

Σε πιστεύω.

Θα θυμάσαι, αυτό το θέμα το είχα θέσει στον δήμαρχο όταν έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα μας στο τέλος του Οκτώβρη. Του είχα ζητήσει να δώσει στη δημοσιότητα τα εξής: α) στοιχεία για το ποιες μελέτες έχει κάνει η ΚΩΑΝ από την ημέρα της λειτουργίας της, κόστη κ.λ.π., προκειμένου να κατανοήσουμε το έργο της και να μην μένουμε στις «κόντρες» και στις «σκιές» και β) τα οικονομικά του δήμου απλά και κατανοητά. Όχι όπως παρουσιάζονται στον απολογισμό και στον προϋπολογισμό, διότι πρέπει να είναι κανείς λογιστής για να καταλάβει τι γίνεται. Το είχε αποδεχτεί.

Δεν έγινε.

Όχι, δεν απογοητεύτηκα διότι πολύ απλά δεν πίστεψα στην υπόσχεση.

Ψέματα σου λέω. Το πίστεψα λιγουλάκι…

Αυτά είχα να σου πω.

Άντε, καλέ μου, καλή χρονιά!!!