Τίποτα δεν πάει χαμένο…

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, καλή χρονιά!!!

Μπορεί να μην «πιάνουν» οι ευχές, το έχουμε ξανασυζητήσει (φαντάσου να πιάνανε, πώς θα ήταν ο κόσμος μας!!!), αλλά ακόμα κι εάν τις λέμε από συνήθεια, δηλώνουν την καλή μας διάθεση και πρόθεση. Με λίγα λόγια, θετική ενέργεια.

Ναι, πιστεύω σε αυτήν. Την εκπέμπουμε.

Ορθά τα λες. Εάν την έχουμε.

Εντάξει, υπάρχουν και στιγμές, για να μην πω ώρες και μέρες, που είμαστε στα «κάτω» μας. Ανάλογα με το τι θα μας έχει συμβεί. Το θέμα είναι να σηκωθούμε…

Όλα αυτά, δεν μου ‘ρθαν τυχαία στο μυαλό. Όταν, παρακολουθώντας τη μουσική εκδήλωση του δήμου Αθηναίων άκουσα τη Νατάσσα Μποφίλιου* να τραγουδάει ένα από τα αγαπημένα μου, και δικό σου αγαπημένο θεωρώ, τραγούδι, το «τίποτα δεν πάει χαμένο», το συνδύασα με κάτι που μου έλεγε τις προάλλες μια αγαπημένη μου φίλη και σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σου.

Η φίλη μου, ένας υπέροχος άνθρωπος, μια αγωνίστρια της ζωής, επειδή περνάει δύσκολες μέρες και έχει πιεστεί πολύ, νοιώθει απογοητευμένη. «Θα τα παρατήσω» μου είπε. «Δεν αντέχω άλλο. Δεν βγαίνει αποτέλεσμα… κουράστηκα».

Να πω ότι δεν την ένοιωσα;; Έχω «πέσει» ουκ ολίγες φορές…   

Άκουσα, που λες, το τραγούδι και αυτόματα σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σου.

Μπορεί να γράφτηκε το μακρινό 1979, αλλά πιστεύω ότι είναι επίκαιρο, τουλάχιστον το ρεζουμέ του, το μήνυμά του.

Τους στίχους είχε γράψει ο αείμνηστος Μανώλης Ρασούλης και τη μουσική ο επίσης αείμνηστος (δεν ξεχνιέται…) Μάνος Λοΐζος. Το είχε πρωτοτραγουδήσει η Χαρούλα Αλεξίου και μετά ακολούθησαν ο Διονύσης Τσακνής, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Σωκράτης Μάλαμας και ο Νίκος Πορτοκάλογλου, όλοι τους καταπληκτικοί καλλιτέχνες.

Αυτό που κρατάω από το τραγούδι, είναι η αισιοδοξία του. Ναι, περιγράφει «μαυρίλες», αλλά  στο τέλος όλα τα αλλάζει. Μας κλείνει το μάτι πονηρά και με χαμόγελο…

Που λες αγαπημένε μου, τίποτα δεν πάει χαμένο. Γι αυτό σου λέω, κράτα το κεφάλι ψηλά και προχώρα.

Και για να μην λέω πολλά, ας το σιγοτραγουδήσουμε μαζί: 

Σχεδόν πενήντα χρόνια
βάσανα και διωγμοί,
τώρα στη μαύρη αρρώστια
ανάξια πλερωμή.

Το δίκιο του αγώνα
πολλά σου στέρησε,
μα η ζωή λεχώνα
ελπίδες γέννησε.

Τίποτα δεν πάει χαμένο
στη χαμένη σου ζωή,
τ’ όνειρό σου ανασταίνω
και το κάθε σου "γιατί".

Ποτέ δε λες η μοίρα
πως σε αδίκησε,
μα μόνο η Ιστορία
αλλιώς σου μίλησε.

Σκυφτός στα καφενεία,
στους δρόμους σκεφτικός,
μα χθες μες στην πορεία
περνούσες γελαστός.

*Δεν θα μπω στο τρυπάκι να σχολιάσω τα όσα είπαν και έγραψαν για την κεφίγια που φορούσε η κυρία Μποφίλιου, διότι θα αρχίσω σήμερα και θα τελειώσω του… χρόνου. Εννοώ τα χυδαία, εμετικά και ρατσιστικά σχόλια και όχι τη διαφορά απόψεων, οι οποίες είναι σεβαστές.

Να σου θυμίσω, η κεφίγια έχει μακρά ιστορία (από την εποχή των νομάδων Βεδουίνων), αλλά τις τελευταίες δεκαετίες έχει ταυτιστεί με τον αγώνα των Παλαιστινίων για απελευθέρωση. Γενικότερα δε, συμβολίζει την αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό. Συνυπογράφω.