Η χώρα των δανείων

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, δεν είχαμε ασχοληθεί μέχρι σήμερα με τα δάνεια. Ναι, τα δάνεια.

Εντάξει. Όλοι χρωστάμε κι όπως λέει ο φίλος μου ο «Λευτεράκης», οι «μικροί» δανείζονται για να ζήσουν κι οι «μεγάλοι» για να διατηρήσουν το απόθεμα ή και να το μεγαλώσουν…

Ναι, συμφωνώ. Δεν ανακάλυψα την… Αμερική. Γνωστά όλα αυτά.

Αλλά φίλε μου, κουράστηκα να ακούω για «ευκαιρίες δανεισμού» για τους μικρομεσαίους από διάφορα ευρωπαϊκά ταμεία ή από υπουργεία, τα οποία με τη σειρά τους δανείστηκαν…

Από την άλλη, πονάει η καρδιά μου με όσα συμβαίνουν. Στα κάγκελα οι «μικροί», οι «μικρομεσαίοι», οι «μικρομεγάλοι»…

Τι θέλω να σου πω;

Πολύ απλά ότι, χωρίς δανεικά δεν ζούμε. Δεν ζει η χώρα, δεν ζούμε οι πολίτες της.

Δάνειο για να πάρεις σπίτι. Δάνειο για να τα βγάλει πέρα η επιχείρησή σου. Δάνειο για να πληρώσεις το ρεύμα, τις σπουδές, ακόμα και για τις δόσεις άλλου δανείου!!!

Όσο για τους διακανονισμούς, πάνε σύννεφο!!! Διακανονισμός για όλες τις υποχρεώσεις προς τρίτους (ρεύμα, νερό, ασφάλιση, κ.λ.π. κ.λ.π.), αλλιώς δεν βγαίνει ο λογαριασμός.

Απίστευτο μοιάζει αν το καλοσκεφτείς.

Ναι, δεν λέω. Ανόητοι ίσως (μεταξύ μας, πολύ ανόητοι…), τσιμπάγαμε το δόλωμα των επιτήδειων και παίρναμε δάνειο ακόμα και για τις διακοπές μας. Το θυμάσαι;; Θραύση έκαναν οι διαφημίσεις των τραπεζών!!! Μανούλες στην πλύση εγκεφάλου. Το σπούδασαν το πράγμα…

Προστασία από κανέναν.

Από πού;

Μα, από το αγαπημένο μας κράτος που φροντίζει για εμάς. Αυτό δεν λένε; Πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτάδες… Για περιφερειάρχες και δημάρχους δεν μιλάω. Αυτοί είναι από άλλο «ανέκδοτο». Σιγοντάρουν με όλες τους τις δυνάμεις.

Δεν υπερβάλω. Το εννοώ.

Ένα σοβαρό, μη ανήθικο, μη διεφθαρμένο κράτος, δεν θα το επέτρεπε.

Αφενός δεν θα επέτρεπε στις τράπεζες να μας βάζουν τρικλοποδιές για να αισχροκερδήσουν. Μπορεί να το κάνει.

Αφετέρου, θα είχε δημιουργήσει εκείνες τις συνθήκες έτσι ώστε να μην τρέχουμε (και να εκλιπαρούμε μάλιστα για ένα δάνειο, διότι για να μας το εγκρίνουν ζητούσαν και ζητάνε τη μάνα μας και τον πατέρα μας) να δανειστούμε για να καλύψουμε ανάγκες τις οποίες όφειλε να είχε καλύψει το ίδιο από τους φόρους, άμεσους και έμμεσους, και τις εισφορές μας.

Τι να καλύψει;

Την πρώτη μας κατοικία. Τις σπουδές μας. Την φροντίδα υγείας μας. Τη ζωή μας. Αυτός δεν (πρέπει να) είναι ο ρόλος του;

Αντί γι όλα αυτά, και μας κοροϊδεύει και μας παίρνει το σκαλπ.

Το δε ερώτημα «πού πάνε τα λεφτά» ρητορικό. «Χάνονται» κάπου στη διαδρομή.

Για σκέψου πόσα «πακέτα» πήρε η χώρα μας για εμάς;;; Για σκέψου.

Εντάξει. Τα πήρε για να μας έχουν δεμένους χειροπόδαρα οι αγαπημένοι μας δανειστές που κι αυτοί τα «δανείζονται» από τους δικούς τους λαούς...

Είδες, λέμε κάτι και τσουπ, πετάγεται άλλο θέμα. Από πού να το πιάσεις και από πού να το αφήσεις…

Αλά δεν μπορώ, θα στο πω κι αυτό. Ποιο;  

Αυτό καλέ που είπε ο πρωθυπουργός, ότι, θα πάρει πίσω τα κλεμμένα (ΟΠΕΚΕΠΕ) και ότι, τα πρόστιμα της ΕΕ στον ΟΠΕΚΕΠΕ, περίπου μισό δις ευρώ, θα τα πληρώσει ο κρατικός προϋπολογισμός, δηλαδή εμείς;

Η λέξη «κοροϊδία» μοιάζει τόσο μικρή!!!

Αλλά τι λέμε τώρα και κάνει τόση ζέστη…

Α, τώρα που είπα ζέστη, πόσο σου ήρθε ο λογαριασμός του ρεύματος;

Πόσο!!!!

Δεν ξανακάνω τέτοιες επικίνδυνες ερωτήσεις. Το παραδέχομαι. Δεν αντέχω τις απαντήσεις…

Και ξέρεις ποιο είναι το κουλό; Μας ρίχνουν όλες τις ευθύνες ή για να το εκφράσω καλύτερα, μας θεωρούν συνυπεύθυνους και κλέφτες.

Δεν θα διαφωνήσω ότι, ένα μεριδάκι ευθύνης το έχουμε. Επιλέγουμε τα λαμόγια για να κάνουμε τα δικά μας. Και ναι, κάνουμε ψευδείς δηλώσεις, κρύβουμε ό,τι μπορούμε…

Με λίγα λόγια, τα έχουμε κάνει από κούπες; 

Ε, μετά από εκεί, τι να πεις;

Όχι, δεν είναι πεσιμισμός. Είναι η πραγματικότητα. Αν δεν την αποδεχτούμε αυτή τη φορά, ε, είμαστε από χέρι χαμένοι. Όλα αγαπημένε μου, είναι επιλογές…

Και ναι, το πιστεύω ότι μπορούμε να επιλέξουμε.