«Τελικά δεν κάνουμε αρκετά».

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, αντιγράφω το άρθρο της αρχισυντάκτριας του «Έθνους» Μάγδας Μπακούση, το οποίο προσυπογράφω, με ένα μόνο σχόλιο. Στο τέλος καταλήγει γράφοντας: «Μήπως τελικά δεν κάνουμε αρκετά;». Απλά, θα αφαιρούσα το «μήπως» και το ερωτηματικό, γράφοντας: «Τελικά δεν κάνουμε αρκετά».

Το παραθέτω αυτούσιο!

«Αντί για παιδική ανεμελιά, μάχη για λίγο ψωμί: Όταν τα άρρωστα μυαλά νικούν την ανθρωπιά μας

Η ανθρωπότητα, έτσι, φαίνεται πως βαδίζει προς το μέλλον... Όμως, οι εικόνες του πολέμου μάς γυρίζουν πίσω στις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας

Αστροναύτες καταρρίπτουν ρεκόρ και γράφουν Ιστορία, η Τεχνητή Νοημοσύνη εξελίσσεται ώρα με την ώρα, η ιατρική προχωράει με σταθερά και εντυπωσιακά βήματα... Η ανθρωπότητα, έτσι, φαίνεται πως βαδίζει προς το μέλλον. Όμως, οι εικόνες του πολέμου μάς γυρίζουν πίσω στις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας.

Ο φακός του Emilio Morenatti για το Associated Press αποτυπώνει τον απόλυτο τρόμο του πολέμου, όχι μέσα από εκρήξεις, αλλά μέσα από την απελπισία των εκτοπισμένων. Δεκάδες οικογένειες που κατέφυγαν στην πρωτεύουσα του Λιβάνου, ξεριζωμένες από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς στον νότο, στοιβάζονται τώρα σε σκηνές, παλεύοντας για την επιβίωση.

Στις φωτογραφίες, ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει στη στιγμή της διανομής φαγητού. Χέρια, γυναικών και μικρών παιδιών, απλώνονται απεγνωσμένα προς τους εθελοντές. Τα βλέμματα είναι γεμάτα αγωνία, φόβο, αλλά και μια βουβή αξιοπρέπεια που τσακίζεται μέρα με τη μέρα από εκείνους που θεωρούν πως τους ανήκει ο πλανήτης.

Είναι η βία του πολέμου στην πιο ωμή της μορφή: αυτή που στερεί από τον άνθρωπο το βασικότερο δικαίωμα, αυτό της τροφής, μετατρέποντας την καθημερινότητα σε έναν εξευτελιστικό αγώνα για ένα κομμάτι ψωμί.

Τελικά, εν έτει 2026, σε έναν κόσμο που καθημερινά περηφανευόμαστε για την πρόοδο και την τεχνολογία, αποτυγχάνουμε παταγωδώς να προστατεύσουμε τον ίδιο τον άνθρωπο, να βάλουμε την ανθρωπιά πάνω απ' όλα, να δώσουμε τη δική μας μάχη ενάντια σε ένα κατεστημένο συμφερόντων και σε άρρωστα μυαλά...

Πίσω από κάθε απλωμένο χέρι κρύβεται μια κατεστραμμένη ζωή, ένα σπίτι που έγινε «κομμάτια», ένα παιδί που ξέχασε να χαμογελάει. Ο πόλεμος στον Λίβανο συνεχίζει να γράφει το δικό του, αιματηρό σενάριο, και τα θύματά του, όπως πάντα, είναι οι πιο ευάλωτοι, που τώρα «μάχονται» για λίγη τροφή, δίπλα στις τέντες που έγιναν τα νέα, προσωρινά τους σπίτια.

Μήπως τελικά δεν κάνουμε αρκετά;».