Περί διαλόγου ο λόγος

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, διάβασα με πολύ μεγάλη προσοχή το άρθρο του Χρήστου Μπάρδα με τίτλο «Οι νέοι της Κω στα κοινά και ο Δήμαρχος CEO»

Κατ’ αρχάς να σου πω ότι, συμφωνώ απολύτως μαζί του πως, η άποψή του δεν θα μπορούσε να διατυπωθεί σε ένα ερωτηματολόγιο, διότι, όπως το αντιλαμβάνομαι, πόσο να αναπτύξεις το «πιστεύω» σου σε μερικές αράδες; Απλά απαντάς εντελώς περιγραφικά.

Αρκεί αυτό; Πιστεύω πως όχι. Προσωπική άποψη βέβαια, αλλά αυτήν έχω. Σάμπως όλοι μας, προσωπική άποψη δεν εκφράζουμε;

Πάμε παρακάτω.

Ασκεί κριτική στον «Όμιλο». Γνωρίζοντας πολλά χρόνια τον Χρήστο, εκτιμώ όσο δεν μπορείς να φανταστείς το ήθος του, αλλά και τις γνώσεις του.

Ξαφνιάζεσαι που μιλώ σε προσωπικό επίπεδο, αλλά μπάστα. Σε κάποιες περιπτώσεις αξίζει να ξεφεύγουμε από τα γενικά και αόριστα και να μιλάμε από καρδιάς. Άλλωστε, δεν είναι πολιτικό πρόσωπο για να «παρεξηγηθώ». Πολιτικοποιημένο, ναι και χαίρομαι γι αυτό.

Πρόκειται, λοιπόν, για έναν Άνθρωπο (με Α κεφαλαίο), ο οποίος, όπως του έχω πει πολλάκις - διότι είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν - θα διέπρεπε στη δημοσιογραφία. Δεν το επιθυμεί. Ασφυκτιά με το «πλαίσιο» που κινείται ο κλάδος μας και τον κατανοώ απολύτως.

Συμφωνώ απολύτως μαζί του ότι, «η συμμετοχή των νέων συμπολιτών μου στην «Βιώσιμη Κω», στο «Μαστιχάρι Δράσης»,  στην «Αρωγή» της Κεφάλου, είναι ακόμη πιο σημαντική από την συμμετοχή σε δημοτικές παρατάξεις».

Εσύ γνωρίζεις από πρώτο χέρι τις απόψεις μου. Οι πολίτες έχουμε δύναμη, τεράστια δύναμη, αλλά… Κι εδώ είναι το «κουμπί».

Δεν θα αναπτύξω το σκεπτικό του, διότι είναι δημοσιευμένο και μπορεί ο καθείς να το διαβάσει. Απλά θα πω πως, δεν υποτιμά τον «Όμιλο» ούτε τον υποβαθμίζει. Τουναντίον.

Καταθέτει όπως την άποψή του, αναλυτικά, και αυτό είναι που οφείλουμε όλοι να εκτιμήσουμε. Το αυτό και ο «Όμιλος», οποίος, όπως έχουμε ξανασυζητήσει, κάνει δουλειά. Μας «γρατζουνίζει» το μυαλό. Μας βάζει σε σκέψεις, μας προβληματίζει. Τουλάχιστον η διοίκησή του (δεν γνωρίζω τόσο καλά όλα τα μέλη του) αποτελείται από ανθρώπους τους οποίους γνωρίζω πολύ καλά. Έχουν δώσει δείγματα γραφής επί σειρά ετών.

Ήταν πρωτοπόροι; Ήταν και με το παραπάνω.

Έκαναν «δουλειά»; Έκαναν.

Παρήγαγαν πολιτική; Παρήγαγαν.

Έκαναν «λάθη». Έκαναν.

Αλίμονο. Μόνο οι πεθαμένοι δεν κάνουν λάθη. Μακάβριο!!!

Μέχρι εδώ όμως με το παρελθόν. Το γεγονός πως, μετά από χρόνια «σιωπής» αποφάσισαν να εκφράσουν απόψεις, θέσεις και να καταθέσουν προτάσεις βασιζόμενοι στην εμπειρία τους, αλλά βλέποντας και το ότι πάμε κατά διαόλου μεριά, το θεωρώ ιδιαιτέρως σημαντικό. Τα έχουμε ξαναπεί. μην επαναλαμβάνομαι, αν και στενοχωρώ κάποιους… Αλλά είπαμε. Η ελευθερία να εκφράζεις άποψη, είναι αδιαπραγμάτευτη. Εάν δε, αυτή κοντράρεται με άλλες, ακόμα καλύτερα. Τι το ποιο ιδανικό για διάλογο; Αυτό δεν υποστηρίζουμε ότι θέλουμε;

Και έρχομαι στο δια ταύτα.

Οι απόψεις του Χρήστου με βρίσκουν απολύτως σύμφωνη. Και επίτρεψε μου να πω πως, τις ίδιες απόψεις έχουν κι άλλοι. Δεν είναι μόνος του. Αυτό σημαίνει πως, οφείλουμε να τις λαμβάνουμε υπόψη μας εάν θέλουμε κάτι να αλλάξει σ’ αυτόν τον τόπο. Το «αύριο» είναι δικό τους και οφείλουμε να παραδεχτούμε πως, τους το έχουμε δυσκολέψει με τις επιλογές μας… Οι «παθογένειες» έχουν ονοματεπώνυμα. Πολλά…

Τι λέει με λίγα λόγια; Ότι, η ενεργοποίηση της κοινωνίας είναι αυτή που θα φέρει την αλλαγή στο άθλιο σύστημα που βιώνουμε και όχι κάποιος ντε και καλά «σωτήρας». Θα προσθέσω πως, είναι κατάντια να έχουμε δημάρχους διαχειριστές και μάλιστα όχι και τόσο επιτυχημένους…

Ας έρθουμε τώρα και στον «Όμιλο». Να πω κατ΄ αρχάς πως, το συμπέρασμα που βγήκε από το ερωτηματολόγιο, ότι δηλαδή, ο πρώτος λόγος αποχής των νέων ανθρώπων στις δημοτικές εκλογές  είναι η απαξίωση της πολιτικής και η υποβάθμιση του ρόλου του δημοτικού συμβουλίου, είναι γνωστός. Δεν χρειαζόταν καν ερωτηματολόγιο. Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς, αυτό θα ακούσεις. Και όχι μόνο από νέους επιστήμονες.

Παρένθεση: Αυτό που επισημαίνει διαρκώς ο «Όμιλος», το «επιστήμονες», πώς να στο πω… Με ενοχλεί. Δηλαδή, σκεπτόμενος άνθρωπος και αυτός που δικαιούται να διοικεί είναι μόνο ο επιστήμονας; Οι υπόλοιποι τι είναι; Άσε που από επιστήμονες την πατάμε…

Τι θέλω να πω. Ότι, αυτός ο διαχωρισμός… Άσε, δεν θα το πω, γιατί ενδέχεται να εκληφθεί διαφορετικά και δεν θέλω να μειώσω καμία θέση και άποψη. Ίσα – ίσα που χαίρομαι γι αυτή την, ας την πω «κόντρα». Μακάρι να ακολουθήσουν κι άλλες.

Κάτι καλό θα βγει. Είμαι σίγουρη.

Υποστηρίζω τον «Όμιλο» για την προσπάθεια που κάνει. Το έχουμε ξαναπεί. Προσπαθεί να ανοίξει διάλογο που τόσο ανάγκη τον έχουμε!!!

Υποστηρίζω όμως με θέρμη και την άποψη του Χρήστου, με την οποία συμφωνώ απολύτως!!!

Κλείνοντας να σου κάτι που είμαι σίγουρη πως και ο «Όμιλος» θα συμφωνήσει. Λαμβάνοντας ως δεδομένο πως, εμείς οι μεγαλύτεροι κάτι παραπάνω έχουμε καταλάβει γι αυτή τη παλιοζωή, τους νέους ανθρώπους, επιστήμονες και μη, οφείλουμε να τους ακούμε με μεγάλη προσοχή. Κυρίως όσους έχουν διαφορετική άποψη. Εάν δεν τους κατανοήσουμε πώς θα τους (απ)ελευθερώσουμε για να ανοίξουν τον δικό τους δρόμο;

Οι νέοι (θα πετάξω τη… σοφία μου) δεν χρειάζονται καθοδήγηση. Πολύ δε περισσότερο, χειραγώγηση. Χρειάζονται παραδείγματα.

Ας είμαστε ταπεινοί (πάντα ήθελα να γράψω αυτή τη λέξη, αλλά όχι με την ερμηνεία της ασημαντότητας, αλλά του μη μεγαλοϊδεατισμού…) και ας τους αφήσουμε να χαράξουν το δικό τους δρόμο υποστηρίζοντάς τους χωρίς να τους κρίνουμε.

Θα ήθελα να κλείσουμε τη σημερινή μας κουβεντούλα με την προσωπική «παρατήρηση» όπως την χαρακτήρισε ο ίδιος ο Κώστας Καΐσερλης:  «Ο Όμιλος κατέθεσε για διάλογο μια πρόταση. Ο αναγκαίος διάλογος θα πρέπει να είναι μέσα στα πλαίσια του σεβασμού των διαφορετικών απόψεων και του πολιτικού πολιτισμού».

Προσυπογράφω.  

Υ.Γ.: Ως πολυλογού, θα ήθελα να γράψω πολλά περισσότερα, αλλά συγκρατούμαι. Περιορίζομαι στο να ξαναπώ ότι, από τη μια ο «Όμιλος», από την άλλοι οι συλλογικότητες, «Βιώσιμη Κως», «Μαστιχάρι Δράσις» και «Αρωγή», αλλά και οι ελεύθεροι «σκοπευτές» όπως ο Χρήστος, αποτελούν όαση σ’ αυτή την απέραντη «ερημιά». Κι έχουμε τόση ανάγκη για «νερό»!!!!