Αν ο λαγοκέφαλος δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, ξέρεις πόσο πολύ μου αρέσει να ακούω και να διαβάζω απόψεις, εάν βέβαια με κεντρίσει το περιεχόμενό τους.

Το αυτό συνέβη και με την άποψη της Βίβιαν Στεργίου (είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος) την οποίο φιλοξένησε η «Καθημερινή».

Η κυρία Στεργίου αναφέρεται στη φρενίτιδα που μας έχει πιάσει με το θέμα του λαγοκέφαλου.

Στην αρχή, αν και το ψάρι έχει κάνει την εμφάνισή του στον δικό μας υδάτινο χώρο εδώ και πολλά χρόνια, με τόσα που άκουγα, με μαρτυρίες τρομαχτικές, με δημοσιογραφικές αναλύσεις κ.λ.π., δεν σου κρύβω ότι «ψάρωσα».

Βρε λες; σκέφτηκα. Όταν όμως άρχισε το πράγμα να παίρνει διαστάσεις, αμέσως κινητοποιήθηκε ο διεστραμμένος εγκέφαλός μου και πήγε στη γνωστή και μη εξαιρετέα τακτική του αποπροσανατολισμού.

Στο καπάκι, να και κάποιες «φωνές», εν προκειμένω απόψεις, οι οποίες ήρθαν κι έδεσαν…

Ναι υπάρχει πρόβλημα, αλλά μπάστα. Πρόβλημα υπήρχε και υπάρχει και με τις μέδουσες και με τις σμέρνες που παραμονεύουν στα βράχια του βυθού και με τα καρχαριοειδή και και και…

Γιατί, λοιπόν, τόσος φόβος; Ποια η ανάγκη να μεγαλοποιούν μια κατάσταση;

Δεν θα σου πω τίποτα παραπάνω.

Αφήνω την κυρία Στεργίου να στα πει. Απλά προσυπογράφω:

«2' 39" χρόνος ανάγνωσης

Ο λαγοκέφαλος είναι απολύτως χρήσιμο ψάρι. Αρχικά, εάν δημοσιολογείς και δεν έχεις να πεις κάτι για την ενεργειακή φτώχεια ή το ακριβό καλάθι του νοικοκυριού, μπορείς ν’ αναφερθείς στο θέμα «λαγοκέφαλος και λοιπά τέρατα του βυθού». Πρέπει να τον αγγίζουν ή να τον αποφεύγουν οι λουόμενοι; Να φωτογραφηθούν μαζί του ή να κάνουν πως δεν τον είδαν; Ουρλιάζεις, τελικά, μπροστά στον λαγοκέφαλο ή ανασαίνεις όπως έμαθες στη γιόγκα; Ναι, υπάρχουν προβλήματα και προβλήματα, φαντάσου, όμως, να κολυμπάς και να σε βρει να σε δαγκώσει. Παραπάει.

Το ψάρι, παρόλο που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως σύμβολο και σύνοψη της υποβάθμισης του θαλάσσιου πλούτου της χώρας, παίζει άλλα, χολιγουντιανά παιχνίδια. Τα δόντια, το μάτι, το δέρμα του τραβούν την προσοχή. Έτσι, ο λαγοκέφαλος είναι αυτό που είναι και όχι ένα σχόλιο συνολικά για το βρωμισμένο νερό, την Ελλάδα-σκουπιδότοπο, την υπεραλίευση, τη απουσία έργων συντήρησης κ.λπ. Το λαγόψαρο θα μπορούσε, πάντως, να ιδωθεί ως σχόλιο στα υψηλά ντεσιμπέλ της Ελλάδας το καλοκαίρι – δεν είμαστε σίγουροι ότι δεν προκαλούν τερατογενέσεις. Θα μπορούσε να είναι μία φυσιολογική αντίδραση του κόσμου του νερού στην κατάληψη των παράκτιων εκτάσεων από τζιπ και πωλητήρια κλαμπ σάντουιτς. Η απορημένη έκφραση του λαγοκέφαλου είναι η πλέον αναμενόμενη αντίδραση σε όλ’ αυτά. Η τοξίνη του είναι η εκδίκησή του.

Ο λαγοκέφαλος είναι φίλος μας, γιατί είναι παρηγορητικός. Δεν ξέρω εάν όντως δαγκώνει τόσο πολύ, αλλά φίλη μου που δεν έχει στον ήλιο μοίρα και που δεν ξέρει τη διεύθυνσή της από Σεπτέμβρη (γιατί ενοίκια, δάνεια, τράπεζες) παρηγοριέται αγρίως με τον λαγοκέφαλο. Μου είπε χαρακτηριστικά: τι διακοπές να πάω; Να με φάνε ο λαγοκέφαλος και οι μέδουσες; Φαντάσου να ψάχνεις σπίτι στην Αθήνα στους σαραντακάτι βαθμούς. Να περνάς τη Συγγρού και πάνω εκεί να σε βρίσκουν οι πιο παράξενες σκέψεις, του στυλ: πώς θα ήταν η Συγγρού εάν ήταν ποτάμι; Η Χαριλάου Τρικούπη; Από σπίτι σε σπίτι, από πολυκατοικία σε πολυκατοικία, ο ιδρώτας σχηματίζει λίμνες στο μπλουζάκι σου κι η κούραση γίνεται απελπισία. Εκεί πάνω έρχεται ο λαγοκέφαλος να σου πει: μη σκας, ούτε στις παραλίες είναι καλά.

Ο λαγοκέφαλος είναι η κοινή γνώμη που κοιτάζει τη γυαλιστερή είδηση όπως η γάτα το λέιζερ. Είναι η ενημέρωση στην εποχή του facebook, του Instagram και του «αδιαμεσολάβητου». Είναι το αποτέλεσμα μιας ιεράρχησης ειδήσεων από αλγορίθμους και δημοσιογράφους που δεν είναι τίποτα χωρίς τα κλικ.

Ο ίδιος ο λαγοκέφαλος μοιάζει βγαλμένος από τη ζωγραφική της τεχνητής νοημοσύνης, από το μέλλον της κλιματικής κρίσης και από τα βάθη των αιώνων. Είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών εθισμού στον τρόμο και στον πανικό. Χαρίζει την αίσθηση που αναζητούν όσοι αποκοιμιούνται καταναλώνοντας podcasts με φόνους και κουτσομπολιά: μία χαλαρωτική ανατριχίλα χαμηλά στην πλατούλα, μία μίζερη χαιρεκακία που εδράζεται στη μόνιμη ψευδαίσθηση πως οι άλλοι τα πάνε πάντα χειρότερα.

Ο λαγοκέφαλος είναι γαργαλιστικός. Περιπλάνηση στην επικράτεια του διαχειρίσιμου φόβου για κάτι συγκεκριμένο. Έρευνες δείχνουν ότι οι Έλληνες βρίσκονται σε μόνιμο στρες για το μέλλον – το μέλλον, όμως, είναι αφηρημένο. Ελάχιστοι έχουν ελπίδα, πίστη και όραμα, όμως όλ’ αυτά είναι αφηρημένα και η απουσία τους ακόμη πιο αφηρημένη! Με λίγο λαγοκέφαλο ξεχνιέσαι. Το κόλπο είναι να νιώθεις ασφαλής μέσα στην ανασφάλειά σου, νικητής από τ’ αποδυτήρια. Κάθε μέρα που δεν τρίβεσαι με το όξινο, πιτσιλωτό σίχαμα, είναι μία νίκη».