Χωρίς τίτλο

Άννα Αυγούλη

Θριάμβευσε για ακόμα μια φορά η αγαπημένη μας δημοτική αρχή.

Ο λόγος που χρησιμοποίησε για να βγάλει άκυρο το ρεπορτάζ του ραδιοφωνικού σταθμού ekfrasi97 μας πήγε πολλά χρόνια πίσω.

Η «απάντησή» της καταδεικνύει Αδυναμία– Ανασφάλεια – Ανωριμότητα.

Αδυναμία διότι δόθηκε εν θερμώ και χωρίς επιχειρήματα. Ανασφάλεια διότι αποδεικνύει πως δεν πατάει γερά στα πόδια της. Ανωριμότητα διότι διαφαίνεται ένας παλιμπαιδισμός.

Όλα τα παραπάνω τι μας δείχνουν; Ότι δεν αντέχει σε κριτική, σε έλεγχο.

Γιατί;

Χμμμ, τι να σου πω;

Υπάρχουν πολλοί λόγοι, όπως λ.χ. ότι τα έχει κάνει μούσκεμα και προσπαθεί να τα μπαλώσει ή – το χειρότερο – θεωρεί ότι είναι κάτι παραπάνω από αυτό που πραγματικά είναι.

Όχι αγαπημένε μου, όχι. Διαφωνώ μαζί σου και οριζόντια και κάθετα και και…

Η εξουσία, η οποιαδήποτε εξουσία, δεν σε διαφθείρει. Σου «βγάζει» προς τα έξω αυτό που πραγματικά είσαι. Και για να το θέσω πιο ορθά, αυτό που είσαι το μεγιστοποιεί.

Αρκετά όπως με την ψυχανάλυση του… καναπέως.

Πάμε στο δια ταύτα και για εμένα το «δια ταύτα» είναι να δω τα στοιχεία που οφείλει να παραθέσει η δημοτική αρχή, τα οποία θα διαψεύδουν, όπως λέει, αυτά των συναδέλφων, τα οποία να τονίσουμε, δεν είναι αποκύημα της φαντασίας τους, αλλά επίσημα στοιχεία δημοσίων υπηρεσιών. Ή να τα «αποκωδικοποιήσουν» σωστά, διότι και για μη σωστή αποκωδικοποίηση των στοιχείων κατηγορεί τους συναδέλφους.

Τελεία και παύλα.

Τι είπες; Γιατί τα βάζει η δημοτική αρχή με τους δημοσιογράφους;

Κατ’ αρχάς, να σε διορθώσω. Δεν πιστεύω πως όλα τα μέλη της υιοθετούν τις απόψεις που εκφράστηκαν μέσω του δελτίου τύπου. Εντάξει;

Πάμε παρακάτω.

Η στοχοποίηση δημοσιογράφων, σε ένα γενικότερο επίπεδο που αφορά όμως και το τοπικό, γίνεται με διάφορους τρόπους. Για παράδειγμα, με κατηγορίες για «κακόπιστη παραπλάνηση», για «αυθαίρετες αποκαλύψεις», για δημοσιογραφία που

«ασκείται με υποβολείς» και το κερασάκι στη τούρτα για «τίτλους εντυπωσιασμού».

Τα παίζουν στα δάκτυλα όλα αυτά οι διαμένοντες στο κτίριο της Ακτής Κουντουριώτη. Όπως και το περί «εξυπηρέτησης αφηγήματος». Το υπηρετούν τόσα χρόνια…

Ένας άλλος τρόπος, εξίσου ανόητος και αναποτελεσματικός με τον πρώτο, είναι να κόψει ένας αιρετός τις «γέφυρες» με δημοσιογράφους, δηλαδή, να μην απαντά όταν τον καλούν για συνέντευξη ή ακόμα και για… διευκρινίσεις.

Τι δείχνει αυτό;

Κατ’ αρχάς, έλλειψη παιδείας. Και βέβαια, ανασφάλεια, μεγάλη ανασφάλεια.

Είναι αυτό που είπαμε πριν. Η κριτική τούς φοβίζει και στη συνέχεια τούς θυμώνει. Και ο θυμός είναι κακός «σύμβουλος».

Επαναλαμβάνω. Όλα αυτά δεν αφορούν σε όλους. Υπάρχουν και κάποιοι, ελάχιστοι όμως, σοβαροί άνθρωποι σε αυτό το πολιτικό σχήμα.

Ναι αγαπημένε μου, να το ξαναπούμε. Είμαστε με τα χίλια υπέρ της κριτικής. Αυτό κάνουμε άλλωστε. Είναι μέρος της δουλειάς μας.

Όταν όμως πρόκειται για παρουσίαση επίσημων στοιχείων, εκεί δεν χωράει κριτική, αλλά μόνο η παρουσίαση άλλων στοιχείων που να διαψεύδουν τα πρώτα.

Οτιδήποτε άλλο, αφορά είτε σε κουτσομπολιό (αυτό που λέμε, «λάσπη στον ανεμιστήρα», διότι, κουτσομπολιό ίσον λάσπη), είτε σε αποπροσανατολισμό (αυτό που λέμε «πέταξε τη μπάλα στην εξέδρα». Και τα δύο, αγαπημένη τακτική των «αρχόντων»).

Δεν σου φαίνεται όμως ότι πολύ ασχοληθήκαμε με το θέμα; Όχι ότι δεν αξίζει, αλλά το ‘χουμε ξαναδεί το… έργο.

Θέλω να κλείσουμε τη σημερινή μας κουβέντα με κάτι που διάβασα και παραξενεύτηκα, αν και δεν θα ‘πρεπε.

Διάβασα που λες, ότι, το Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο, ναι, υπάρχει και τέτοιο συμβούλιο…, δίνει τη δυνατότητα στα κόμματα, δεν είναι υποχρεωτικό σημειώνει, μέσω ενός εξουσιοδοτημένου εκπροσώπου, ο οποίος δεν χρειάζεται να είναι βουλευτής, να μπορούν να καταθέσουν συνολικά έως δέκα μέτρα προς αξιολόγηση από την 1η Νοεμβρίου μέχρι και τέσσερις μήνες πριν από την ημερομηνία των εκλογών. Για παράδειγμα, θα είναι δυνατό να κοστολογηθούν τυχόν προτάσεις των κομμάτων που αφορούν στη φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων, στην έμμεση φορολογία, στους ειδικούς φόρους κατανάλωσης ή στους μισθούς του δημοσίου τομέα, σε μέτρα για αναπροσαρμογή των συντάξεων, κ.λ.π.

Σύμφωνα με το πλαίσιο που δημοσίευσε το Ε.Δ.Σ., η διαδικασία ξεκινάει με την υποβολή αίτησης κοστολόγησης από τον εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπο του κάθε κόμματος. Στην αίτηση αυτή θα αναφέρεται μεταξύ άλλων η περιγραφή του προτεινόμενου μέτρου μαζί με το προβλεπόμενο διάστημα υλοποίησής του. Ύστερα, με τη σειρά του το Ε.Δ.Σ. επεξεργάζεται το αίτημα και εφόσον απαιτείται ζητεί διευκρινίσεις, προτού καταλήξει σε μία πρώτη εκτίμηση του κόστους ενδεχομένως σε συνεργασία με άλλες δημόσιες υπηρεσίες.

Στο στάδιο αυτό, το κόμμα θα μπορεί να αποσύρει ή να τροποποιήσει τις προτάσεις της αρχικής αίτησης. Μετά την ολοκλήρωση των τελευταίων ελέγχων, η τελική κοστολόγηση θα παραδίδεται στο κόμμα και θα μπορεί να δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα του Ε.Δ.Σ., είτε κατόπιν έγγραφης αποδοχής του κόμματος είτε ελλείψει αυτής, με πρωτοβουλία του ίδιου του Συμβουλίου για λόγους διαφάνειας.

Με λίγα λόγια, ένα Χ κόμμα, θα αναθέτει σε μια ανεξάρτητη αρχή να του κοστολογήσει τα μέτρα που θέλει να εξαγγείλει.

Η δε πρόεδρος του Ε.Δ.Σ., ομότιμη καθηγήτρια του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Αναστασία Μιαούλη, δήλωσε: «Για πρώτη φορά στη χώρα μας θεσμοθετείται η κοστολόγηση προτάσεων πολιτικών κομμάτων από Ανεξάρτητη Αρχή. Μεθοδολογικά συνεπείς και ανεξάρτητες ποσοτικοποιήσεις επιτρέπουν καλύτερη αξιολόγηση των πολιτικών προγραμμάτων. Βοηθούν τους πολίτες να κατανοήσουν τις πιθανές δημοσιονομικές συνέπειες των προεκλογικών προτάσεων, και αναβαθμίζουν την ποιότητα του δημοκρατικού διαλόγου».

Αναρωτιέμαι, σε χώρες που αυτό έχει θεσμοθετηθεί, τα κόμματα που κυβερνούν, αφού υποτίθεται οι πολίτες έχουν αξιολογήσει τα προγράμματά τους και τα έχουν ψηφίσει, τα έχουν εφαρμόσει;

Υπάρχουν πολλές «αναγνώσεις» αυτού του νέου θεσμού. Προς το παρόν, μένουμε εδώ.