Μόνο «φαιδρά πορτοκαλέα»; Έχει και παρακάτω…

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, αντιστέκομαι όσο μπορώ και ακόμα το καταφέρνω.

Σε τι; Στο να διαβάζω οτιδήποτε δημοσιεύεται στο διαδίκτυο. Εξηγώ ότι, όλοι έχουν κάθε δικαίωμα να εκφράζουν τις απόψεις τους, να μοιράζονται τις εμπειρίες τους, να ενημερώνουν για τα σχέδιά τους εάν είναι καλλιτέχνες, κ.λ.π. και όποιος θέλει τα διαβάζει και σχολιάζει αναλόγως.

Όμως, αυτός ο τρόπος «επικοινωνίας», εάν αφορά σε πολιτικές αποφάσεις, με βρίσκει αντίθετη. Εξ ου και η «αντίσταση» που σου έλεγα.

Γιατί; Οι λόγοι κατ’ εμέ, είναι δύο:

α) Εκτιμώ ότι, πολιτική μέσω facebook δεν γίνεται διότι, εάν ο Χ.Ψ. πολιτικός έχει να πει κάτι που μας αφορά, θα το κάνει με σοβαρό τρόπο και όχι με ανάρτηση στο προσωπικό του facebook.

β) Σε γενικότερο επίπεδο, η «ανάγνωση» μέσω των σόσιαλ, θα μας κάνει (εν μέρει το έχει ήδη καταφέρει) «φυτά».

Μπορώ να το αναλύσω περισσότερο, αλλά πιστεύω ότι θα σε κουράσω. Μένω σε αυτό το γενικό.

Μου λένε σχεδόν όλοι, λοιπόν, ότι, τα σόσιαλ είναι το αύριο, δίχως αυτά είσαι «αγράμματος»… Και το κυριότερο, με ρωτάνε, «πού ζεις; Σε ποιόν αιώνα;».

Μάλιστα, κάποιοι με συμβουλεύουν να βάζουμε στην εφημερίδα αναρτήσεις διαφόρων τοπικών «παραγόντων» διότι, αυτό «πουλάει».

Ζω, λοιπόν, στον αιώνα του χαρτιού. Πες με «κολλημένη», πες με «οπισθοδρομική», πες με ό,τι θες. Χρησιμοποιώ το διαδίκτυο, μάλιστα στην αρχή ήμουνα ολίγον εθισμένη, αλλά βλέποντας το τι συμβαίνει, έκανα όπισθεν.

Το χρησιμοποιώ, λοιπόν, και δεν με χρησιμοποιεί εκείνο.

Δυστυχώς, δικαιώνομαι.

Ίσως, λέω τώρα, να διανύουμε την «παιδική» μας εποχή χρήσης του διαδικτύου που αυτό σημαίνει πως, κάποια στιγμή (λέω τώρα...) θα ενηλικιωθούμε και θα το αξιοποιούμε προς όφελός μας και όχι εναντίον μας.

Στα προηγούμενα φύλλα της εφημερίδας είχαμε φιλοξενήσει ρεπορτάζ και έρευνες που καταδείκνυαν ότι «σχεδόν οι μισοί μαθητές μας υστερούν στην κατανόηση κειμένου και απλών εννοιών από τις θετικές επιστήμες».

Οι λόγοι πολλοί και κύρια το ξεπερασμένο και προβληματικό εκπαιδευτικό μας σύστημα που εξακολουθεί να υποστηρίζει την ημιμάθεια και την παπαγαλία.

Ουφ!!! Κουράστηκα και να το σκέφτομαι. Πόσα χρόνια…

Έχουν αναφερθεί σε αυτό φωτεινά μυαλά του τόπου μας αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν περιμένεις εμένα για να το μάθεις…

Με τούτα και με τ’ άλλα, που λες, διάβασα μια άποψη του Κώστα Γιαννακίδη στο news247.gr, ο οποίος το πάει το θεματάκι ένα βήμα παραπέρα.

Στο παραθέτω, έτσι, για σκέψη:

«Πτυχίο και τέλος! Η χώρα που σταματάει να μαθαίνει

Οι Έλληνες εργαζόμενοι είναι τελευταίοι στην επαγγελματική κατάρτιση μετά το τέλος των σπουδών τους. Η επιχείρηση δεν εκπαιδεύει τον εργαζόμενο και ο εργαζόμενος δεν εκπαιδεύεται επειδή δεν περιμένει ότι θα ανταμειφθεί γι’ αυτό. To καλό με τους πίνακες της Εurostat είναι ότι μπορείς πολύ εύκολα να εντοπίσεις τη χώρα μας. Θα είναι είτε πρώτη, είτε τελευταία. Εξαρτάται από τη μέτρηση.

Να, ας πούμε στο άγχος κατά την εργασία. Είμαστε πρώτοι. Αλλά αυτό ας πούμε ότι είναι υποκειμενικό. Ένας άλλος πίνακας περιγράφει σκληρή αλήθεια: είμαστε τελευταίοι στην εκπαίδευση των ενηλίκων.

Η μέτρηση αναφέρεται στην εκπαίδευση/επιμόρφωση/κατάρτιση που λαμβάνουν οι ενήλικες εργαζόμενοι. Όχι απαραιτήτως με ένα δεύτερο πτυχίο ή την απόκτηση μίας εξειδίκευσης. Αλλά με τη συμμετοχή σε ένα σεμινάριο ή τη συστηματική ενίσχυση των γνωστικών εφοδίων. Ο μέσος όρος στην Ευρώπη μας λέει ότι επιπλέον εκπαίδευση λαμβάνει το 13.7% των εργαζομένων. Στην Ελλάδα μόλις το 5.2%. Η Σουηδία είναι πρώτη με το 38.2% των εργαζομένων να λαμβάνει επιπλέον εκπαίδευση.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Ένας προφανής λόγος έχει να κάνει με τις εργασιακές συνθήκες. Δεν είναι λίγοι οι εργαζόμενοι που απασχολούνται σε δύο δουλειές και συνεπώς δεν υπάρχει χρόνος για επιπλέον εκπαίδευση. Και άλλοι που έχουν κακοπληρωμένη απασχόληση και εκτιμούν ότι δεν αξίζει τον κόπο να μάθουν μερικά πράγματα παραπάνω.

Ωστόσο, ο βασικός λόγος αφορά την έλλειψη της αντίστοιχης κουλτούρας από τις επιχειρήσεις. Και εδώ υπάρχει τεχνική εξήγηση: η Ελλάδα δεν διαθέτει πολλές μεγάλες επιχειρήσεις που μπορούν να δημιουργήσουν κίνητρα και δομές επιμόρφωσης των εργαζομένων. Η μικρομεσαία επιχείρηση υπηρεσιών ή η βιοτεχνία δεν ενδιαφέρεται για αυτά τα πράγματα.

Όμως, αν δούμε την εικόνα από ψηλά, θα παρατηρήσουμε το εξής. Η κοινωνία μας παράγει εργαζόμενους που έχουν, από τα χρόνια του σχολείου, προβληματική σχέση με την εκπαίδευση. Μας το λένε και τα αποτελέσματα του διαγωνισμού PISA που δείχνουν ότι σχεδόν οι μισοί μαθητές μας υστερούν στην κατανόηση κειμένου και απλών εννοιών από τις θετικές επιστήμες. Οι ίδιοι άνθρωποι θα μπουν στην αγορά της εργασίας και θα συνεχίσουν ως έχουν σε ένα πεδίο διεθνούς ανταγωνισμού που μεταβάλλεται συνέχεια. Πώς θα πάρουμε, λοιπόν, αντίστοιχους μισθούς με τους άλλους Ευρωπαίους όταν υστερούμε σε γνώσεις και κατάρτιση;

Παραπονιόμαστε, δικαίως, για τους χαμηλούς μισθούς. Μόνο που ο μισθός συνδέεται και με την αξία που παράγει μία ώρα εργασίας. Και όταν μία οικονομία απασχολεί μεγάλο μέρος του δυναμικού της σε δραστηριότητες χαμηλής προστιθέμενης αξίας, ενώ ταυτόχρονα επενδύει λίγο στην αναβάθμιση των δεξιοτήτων του, εγκλωβίζεται.

Έτσι δημιουργείται ένας ωραίος ελληνικός φαύλος κύκλος. Η επιχείρηση δεν εκπαιδεύει τον εργαζόμενο επειδή δεν θεωρεί ότι αξίζει να επενδύσει πάνω του. Ο εργαζόμενος δεν εκπαιδεύεται επειδή δεν περιμένει ότι θα ανταμειφθεί γι’ αυτό. Και στο τέλος όλοι μαζί αναρωτιόμαστε και γκρινιάζουμε γιατί η παραγωγικότητα και οι μισθοί παραμένουν χαμηλοί.

Από το Ταμείο Ανάκαμψης διατίθενται περίπου ένα δισεκατομμύριο ευρώ για προγράμματα κατάρτισης εργαζομένων. Η αποτελεσματικότητα των μέτρων θα φανεί σε μερικά χρόνια. Αλλά υπάρχει ανάμεσα μας κάποιος που θα εκπλαγεί αν όλα αυτά τα χρήματα πέσουν μέσα σε μία τεράστια τρύπα στο νερό;».

Κατάλαβες τώρα αγαπημένε μου;

Βέβαια, το ότι ένας μη καταρτισμένος πρέπει να αμείβεται με μισθό πείνας, ε, πάει πολύ. Δεν λέω να μην υπάρχουν διαβαθμίσεις στους μισθούς, αλλά όχι σε βάρος μιας μεγάλης μερίδας πολιτών και κυρίως, με όχι τόσο μεγάλη «ψαλίδα».

Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να ζει με αξιοπρέπεια από την εργασία του. και το τι σημαίνει «αξιοπρεπής διαβίωση» το έχουμε αναλύσει πολλάκις.

Άρα, τι να (ξανα)λέμε τώρα…

Με έπιασε πονοκέφαλος. Σε χαιρετώ.