Σκέψεις μπουρδουκλωμένες

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου…

Σιγά βρε πουλάκι μου, απ’ τα μούτρα με πήρες… Κουβέντα δεν πρόλαβα να πω!!!

Τι ‘σαι συ!!!

Γελάω γιατί μου μοιάζεις. Παίρνεις φωτιά στο τσακ…

Θα σε στενοχωρήσω όμως. Κουβέντα δεν θα πω για τις πλημμύρες με την πρώτη βροχόπτωση.

Πες μου με το χέρι στο μυαλό. Όχι στην καρδιά. Αν μιλήσει αυτή, φασκελοκουκούλωστα…

Πες μου λοιπόν, περίμενες κάτι διαφορετικό;

Όχι.

Ε τότε, γιατί να το συζητήσουμε; Θα ζήσουμε μια από τα ίδια, ίσως και χειρότερα εάν έχουμε πολλές βροχές. Τελεία και παύλα.

Είδες πού καταντήσαμε; Να θέλουμε βροχές μπας και έχουμε νεράκι, αλλά ταυτόχρονα να αγχωνόμαστε και να καρδιοχτυπάμε όταν βρέχει!!

Πάμε παρακάτω.

Σκεφτόμουνα που λες, τι στο καλό κάνουμε, τι καταφέρνουμε με τον τρόπο που ζούμε.

Μοιάζουμε με δρομείς!!! Τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε...

Δουλειά, σπίτι, παιδιά, υποχρεώσεις και στο καπάκι, το δάνειο ή τα δάνεια, το ρεύμα, η βενζίνη, το νερό, το σούπερ μάρκετ… και σκέψεις με το τσουβάλι.

«Απ το άγχος αρρωσταίνουμε» λένε οι ειδικοί.

Άδικο δεν έχουν, αλλά πού είναι το ρημάδι το «κουμπί» να το πατήσουμε για να φύγει;

Ναι, αλλαγή σκέψης χρειάζεται. Και ποιος δεν το γνωρίζει;

Κι εκεί που τα σκεφτόμουνα όλα αυτά, όπως σου ‘πα, σκέφτηκα τους δρομείς.

Αθλητές οι άνθρωποι, προπονούνται σκληρά, έρχεται η ώρα του αγώνα, τα δίνουν όλα και μετά, για ένα Χ, Ψ, διάστημα κάνουν συντήρηση.

Μήπως να κάνουμε όλοι μας το ίδιο;

Να κάνουμε ένα διάλλειμα όχι για να ξεκουραστούμε - γιατί δρομείς είμαστε μεταφορικά κι όχι κυριολεκτικά - αλλά για να αναρωτηθούμε πού μας πάει όλο αυτό;

Το «τρέξιμο» δεν αφήνει περιθώρια για σοβαρές – υγιείς σκέψεις, με αποτέλεσμα, λάθη, πολλά λάθη που οδηγούν σε επίσης λάθος κατευθύνσεις.

Άκουγα μια κουβέντα τις προάλλες και προβληματίστηκα.

Στο σχολείο, λέγανε, δεν μας μαθαίνουμε πώς να κάνουμε «διαλείμματα», πώς να είμαστε ευτυχισμένοι.

Και θυμήθηκα τον καλό φίλο Νίκο Καστανό. Στην πρώτη συνέντευξη που είχα την τιμή να μου παραχωρήσει πριν αρκετά χρόνια, το 2018, μεταξύ άλλων μου είπε κάτι που ουδέποτε είχα σκεφτεί.

Στην ερώτησή μου, «πότε άρχισε να σας προβληματίζει η διασύνδεση της επιστήμης της ιατρικής με τον ανθρωπισμό;» μου είχε περιγράψει τι αντιμετώπισε, όταν νεαρός γιατρός εργαζόταν στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Βαρκελώνης και ήρθε αντιμέτωπος με έναν νιόπαντρο 32χρονο ο οποίος είχε διαγνωστεί με λέμφωμα, (τύπος καρκίνου του αίματος, ανίατος εκείνα τα χρόνια). Τότε συνειδητοποίησε ότι δεν ήξερε ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να γνωστοποιήσει τη διάγνωση στον ασθενή και στη σύζυγό του. «Το πανεπιστήμιο με είχε εκπαιδεύσει πολύ καλά σε πολλά θέματα, όπως είναι η ιστολογία, βιοχημεία, κλπ. αλλά όχι στον τρόπο προσέγγισης και διαχείρισης των συναισθημάτων των ασθενών. Κανείς δεν με δίδαξε πώς να κοιτάξω τον ασθενή κατευθείαν στα μάτια και πώς να τον βοηθήσω σαν συνάνθρωπος στην αγωνία του, στο φόβο και στην αναζήτηση ελπίδας. Η διαχείριση των συναισθημάτων μαθαίνεται με τον ίδιο τρόπο όπως η ιστολογία, ωστόσο, δεν θεωρήθηκε σημαντική στο πανεπιστήμιο, ούτε μετέπειτα ώστε να μας το διδάξουν. Δεν υπήρχαν πληροφορίες στα ιατρικά βιβλία, στα ιατρικά περιοδικά ή στα συνέδρια» μου απάντησε.

Όλο αυτό το συνδέω με τους «δρομείς» (άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, εν προκειμένω η δική μου…).

Από τη μια σου λέω να κάνουμε ένα «διάλλειμα» κι από την άλλη δεν ξέρω πώς θα το κάνουμε.

Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις…

Βλέπεις τι γίνεται τριγύρω μας.

Όλο και μικρότερα παιδιά, κάποιοι μιλούν ακόμα και για 12χρονα!!!, βιαιοπραγούν σε συνομηλίκους τους ή και μεγαλύτερους.

Πολύς θυμός.

Λένε οι ειδικοί πως, η «ρίζα» του θυμού είναι ο φόβος, η ανασφάλεια.

Κι από δαύτα, έχει μπόλικα η υπέρ το δέον καταναλωτική εποχή μας. Αποτέλεσμα; Αποτρόπαιες πράξεις.

Σκέψου, λοιπόν, εάν εμάς τους κοινούς θνητούς ο φόβος μας οδηγεί σε τέτοιες πράξεις, τι είναι αυτό που οδηγεί τους «μεγάλους» του πλανήτη σε πολέμους; Σε αυτή την άκρατη εκμετάλλευση; Πού οφείλεται η απληστία τους;

Περίμενα την απάντησή σου.

Δεν πρόκειται για άπληστους έτσι απλά, αλλά για «μαφίες» με «χαλασμένα» μυαλά που μπροστά τους οι πρωτότυπες μαφίες ωχριούν.

Ξέρω, ξέρω… Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε…

Ωραία. Τα είπαμε πάλι. Και πού καταλήγουμε;

Πουθενά. Δεν έχουμε χρόνο να σκεφτούμε ΚΑΙ αυτό…