«Φθήνυνε» η ζωή μας

Εφημερίδα Σταθμός

Γράφαμε τον Απρίλιο του 2014, ένα σχεδόν μήνα πριν από τις δημοτικές εκλογές της 18^ης Μαΐου του ίδιου έτους:

«Εκτός εκλογικού σκηνικού η «Συμπαράταξη Ελπίδας»

Τη μη κατάθεση ψηφοδελτίου στις εκλογές αποφάσισε κατά πλειοψηφία η Γενική Συνέλευση της παράταξης

Δυστυχώς, δεν αποφεύχθηκε το για κάποιους αναμενόμενο και για άλλους μη επιθυμητό αποτέλεσμα. Η «Συμπαράταξη Ελπίδας», μία παράταξη με πολλές περγαμηνές στο ενεργητικό της, (εξ)ωθήθηκε από τη συμμετοχή της στις εκλογές του Μαΐου. Σε αυτή την ανακοίνωση, δηλαδή, της «μη κατάθεσης ψηφοδελτίου στις εκλογές» προέβη ο επικεφαλής της Νίκος Μυλωνάς σε συνέντευξη τύπου, συνοδευόμενος από τα στελέχη της Δημήτρη Βαγγέλη, Δημήτρη Βλάχο και Νίκο Τσακίρη».

Δυστυχώς για το τόπο, το αυτό θεωρείται πλέον σχεδόν βέβαιο ότι θα συμβεί και με την παράταξη «Όραμα και Δράση».

Όντως, όλο και περισσότερο «φθηναίνει» η ζωή μας. Η πολιτική μας ζωή.

Αξιόλογοι άνθρωποι που είχαν δώσει δείγματα γραφής ενδιαφέροντος για το σήμερα και το αύριο του τόπου και όχι για «μια θέση στον… ήλιο», έχουν γυρίσει την πλάτη στην πολιτική που «εφαρμόζεται» επί σειρά ετών και το αυτό συνεχίζεται…

Ελάχιστοι έχουν παραμείνει.

Τυχαίο;

Καθόλου. Τέτοιας «πάστας» ανθρώπων δεν είναι «χρήσιμοι» στους πολιτικούς σχεδιασμούς του μέλλοντος. Άνθρωποι με άποψη, άνθρωποι που πάνε κόντρα στο κατεστημένο, στέκονται εμπόδιο…

Δυστυχώς για ακόμα μια φορά, δεν αντιλαμβανόμαστε εμείς οι πολίτες – δημότες ή δεν θέλουμε να παραδεχτούμε πως, εάν δεν είσαι Άνθρωπος, ο τίτλος του δημάρχου, του προέδρου, του δημοτικού συμβούλου, δεν σου δίνει καμία απολύτως αξία.

Κατά την άποψή μας, η τοπική αυτοδιοίκηση οφείλει να είναι δυναμική, να διεκδικεί για να εξασφαλίσει την ευημερία των πολιτών με έργα χρήσιμα για τους ίδιους. Οφείλει να στηρίζει και να υποστηρίζει αυτούς τους βουλευτές που στηρίζουν νομοσχέδια προς αυτή την κατεύθυνση και να «τιμωρεί» όσους βάζουν τρικλοποδιές.

Δυστυχώς όμως, στην πλειοψηφία της είναι πιασμένη στα «δίχτυα» των σκοπιμοτήτων με «ανταλλαγές» και «υπηρεσίες» που έρχονται και δένουν - αλλά από την σκοτεινή της όψη - με την παροιμία που λέει «το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο». Δηλαδή, δεν μπορεί να έχει κανείς απαίτηση να αποκτάει ωφελήματα, χωρίς να προσφέρει και ανταλλάγματα. Δούναι και λαβείν…

Η κατάντια του ανθρώπου.

Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση οι «ανίερες» συμμαχίες, οι κουτοπονηριές, οι «μηχανισμοί» και οποιοδήποτε άλλο «ευγενές μέσο», βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Στόχος; Να μην βγει ο «ένας» ή ο «άλλος».

Τα δε επιχειρήματα, απέχουν της πολιτικής. Για ιδεολογία, ούτε λόγος.

Αναζητείται ο πιο καλός «διαχειριστής» ή όπως λέει ο λαός, ο «λιγότερο κακός».

Εξού και μια μεγάλη μερίδα κόσμου έχει γυρίσει την πλάτη

Επανερχόμαστε στα «δικά» μας.

Για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές μας χωρίζουν δύο περίπου μήνες.

Δυστυχώς, το εννοούμε το δυστυχώς, είναι σχεδόν αδύνατη η δημιουργία ενός «πόλου» που θα σπάσει το δίπολο Νικηταρά – Κυρίτση.

Θα ξαναγράψουμε αυτό που γράφαμε σε προηγούμενες τέτοιες προεκλογικές περιόδους: Αυτό που κυριαρχεί είναι το «αντί».

Το θέατρο του παραλόγου με τις πυρκαγιές

Βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος.

Ένα άλλο ζήτημα που έχουμε θίξει σε προηγούμενο σημείωμα, αφορά στα αίτια πρόκλησης πυρκαγιών. Πλήρης η άγνοιά μας. Και αυτό δεν οφείλεται στην Πυροσβεστική Υπηρεσία, όπως τουλάχιστον μας δηλώνουν κατά καιρούς, αλλά στην Εισαγγελία η οποία δεν δημοσιοποιεί ούτε την αιτία ούτε τους ενόχους.

Δεν γνωρίζουμε εάν μια πυρκαγιά οφείλεται σε εμπρησμό, σε αμέλεια, στην ΔΕΗ, στον… Χατζηπετρή.

Γιατί; Τεκμηριωμένη απάντηση από μέρους μας δεν υπάρχει. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε ως «υποψιασμένοι» πολίτες.

Αυτό δε που φοβόμαστε είναι η αποδοχή ότι, οι καλοκαιρινές φωτιές είναι πλέον συνήθεια… «Καίγεται όλος ο κόσμος, εμείς θα αποτελέσουμε εξαίρεση;» αποφαίνονται οι ανόητοι, οι επικίνδυνοι.

Και η ανοησία είναι ανίκητη.