Η ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Εφημερίδα Σταθμός

Ο επίκαιρος και προφητικός Οδυσσέας Ελύτης

«Παλεύουμε για ένα τίποτε, που ωστόσο είναι το παν»

Και στις μέρες μας (γράφουμε «και» διότι, βαρβαρότητα υπήρχε και σε άλλες σελίδες της ιστορίας της δική μας αλλά και γενικότερα της ανθρωπότητας) η βαρβαρότητα καλά κρατεί. Πόλεμοι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης που προκαλούνται από «νοσηρά» πολιτικά – επιχειρηματικά μυαλά, σε συνεργασία με εμπόρους όπλων, ναρκωτικών, πετρελαίου, εμπορίας ανθρώπων…

Άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, γυναίκες, άνδρες και παιδιά, βασανίζονται, βιάζονται, υποδουλώνονται,  δολοφονούνται…

Στο ερώτημα, ποιο θα είναι το μέλλον της ανθρωπότητας; την δική του απάντηση έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης.

Και εξηγούμε:

Ο μεγάλος μας ποιητής και στοχαστής Οδυσσέας Ελύτης, ο κατά κόσμος Οδυσσέας Αλεπουδέλης, στις 10 Δεκεμβρίου του 1979 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. 

Η αναγγελία της απονομής του βραβείου από τη Σουηδική Ακαδημία, έγινε στις 18 Οκτωβρίου 1079 «για την ποίησή του, η οποία, με φόντο την ελληνική παράδοση, περιγράφει με αισθητική δύναμη και διανοητική διαύγεια τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργικότητα» όπως αναφέρει το σκεπτικό της απόφασης, χαρακτηρίζοντας το «Άξιον Εστί» ως ένα από τα αριστουργήματα της ποίησης του 20ού αιώνα. Μια ημέρα αργότερα, στις 19 Οκτωβρίου 1979, ο ποιητής μας, με αφορμή την αναγγελία της βράβευσής του, παραχωρεί συνέντευξη τύπου στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Απαντώντας στην τελευταία ερώτηση «τι σας απασχολεί, τι σας ανησυχεί περισσότερο, όταν αναλογίζεστε το μέλλον;», είχε πει τα εξής:

«Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.

Οπότε αναρωτιέται κανείς: Γιατί παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» - κατά πλειονότητα οι σημερινοί αστοί - μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.

Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Πού βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα ‘μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας - και της εποχής μας».