«Ούτε βήμα πίσω»

Εφημερίδα Σταθμός

Υιοθετούμε και υπερασπιζόμαστε τα όσα είπε η Μάγδα Φύσσα και ο Στάθης Κ. στην αντιφασιστική  εκδήλωση που διοργάνωσε ο «Κοινωνικός χώρος Μανδηλαρά 32» στο ιστορικό λαογραφικό μουσείο Κω «Χάνι» το περασμένο Σάββατο, 30/11/2024.

Δηλώνουμε την αισιοδοξία μας διότι, όταν σε έναν μικρόκοσμο όπως ο δικός μας, δημιουργείται μια τέτοια «ομάδα» συμπολιτών μας, μια ομάδα που παλεύει κάτω από αντίξοες συνθήκες (άνοδος ακροδεξιών και φασισμού, ωχαδερφισμός, παθητικότητα) για να μας «ταρακουνήσει», εδραιώνει την άποψή μας πως, όσο υπάρχουν Άνθρωποι, δεν σβήνει το φως της ελπίδας…

Αφιερώνουμε σε όλες και όλους μας το τραγούδι του Παύλου Φύσσα «σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ» (στίχοι, μελωδία, ερμηνεία), βασισμένο πάνω στο τραγούδι  του Γιάννη Αγγελάκα «σιγά μην κλάψω».   

«Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ»      

Έγινε ο κόσμος μια μεγάλη φυλακή
κι εγώ ψάχνω έναν τρόπο τα δεσμά να σπάσω.
Έχω ένα μέρος που με περιμένει εκεί,
σε μια πολύ ψηλή κορφή πρέπει να φτάσω.
Γι’ αυτό απλώνω ξανά πολύ ψηλά τα δυο μου χέρια,
για να κλέψω λίγο φως από τα λαμπερά αστέρια.
Δεν αντέχω εδώ κάτω και κοντεύει να με πνίξει
των ανθρώπων η μιζέρια τόσο, όσο κι η θλίψη.
Δεν αντέχω άλλο κι όλοι αυτοί δε μου ταιριάξαν,
πήρα τ’ άλλο μονοπάτι κι όχι αυτό που μου χαράξαν.
Ήταν δύσβατο, σκληρό και με παγίδες πολλές,
αγάπες σκάρτες και φίλοι φαρμακερές οχιές.
Είχε τέρατα με παράξενες στολές
που παραμονεύαν πάντοτε κρυφά μεσ’ στις σκιές,
Μην κοντοσταθείς αν πρόκειται ν’ ακολουθήσεις,
τα δόντια σφίξε γερά και μη δακρύσεις.
Εγώ το πήγα και το έφτασα στο τέρμα
κι όπως γράφουν στα βιβλία οι παλιοί σοφοί,
όταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα,
θα βάλουνε φωτιά από ψηλά οι αετοί.

Για όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μην κλάψω.
Και για αυτές τις αγάπες τις παλιές, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μην κλάψω.
Κι όσοι μ’ απείλησαν με πύρινα δεσμά, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μη φοβηθώ.
Να’ ρθούνε να με βρουν στην κορυφή ψηλά, τους περιμένω και
σιγά μη φοβηθώ.

Μου είπαν να μην κάνω όνειρα τρελά,
να μην τολμήσω να κοιτάξω τα αστέρια,
μα εγώ ποτέ μου δεν τους πήρα σοβαρά,
πήρα τον κόσμο ολόκληρο στα δυο μου χέρια.
Θέλουνε τώρα να μου φτιάξουν μια φωλιά,
που εκεί πάνω της το φόβο, την ασχήμια
κι ένα κλάμα γοερό και μια αλυσίδα βαριά,
κουβαλάει την κατάρα των θεών και τη βλασφήμια.
Δε θα δακρύσω μα και δε θα φοβηθώ.
Δε θα αφήσω να μου κλέψουν τα όνειρα μου,
ελεύθερα, ψηλά, πολύ ψηλά πετώ
κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα κι αδέσμευτα φτερά μου.
Και περιμένω κι άλλα αδέρφια για να `ρθουν
σ’ αυτήν την κορυφή που όλους περιμένει,

αρκεί να μη δακρύσουν και να μη φοβηθούν
σ’ αυτήν την έξυπνη απάτη, την καλοστημένη.