Τα περιθώρια «στενεύουν»

Εφημερίδα Σταθμός

Δυσκολευτήκαμε πολύ περισσότερο από κάθε φορά για να το ποιο θέμα θα αναπτύξουμε στη σημερινή μας «άποψη». Δύσκολη η επιλογή για πολλούς λόγους, κύρια όμως, διότι τα ζητήματα που τίθενται σήμερα δεν είναι διόλου επίκαιρα, δεν «έσκασαν» ξαφνικά. Μάς έρχονται από το παρελθόν, τα γνωρίζουμε άπαντες.

Και το ερώτημα: Αφορούν όλους μας;

Κατά την άποψή μας, ναι. Όλες και όλους. Υπάρχει όμως μια ειδοποιός διαφορά. Κατ’ αρχάς, εμείς οι «όλοι» δεν λαμβάνουμε αποφάσεις. Το μόνο «όπλο» μας - και πολύ ισχυρό «όπλο» - είναι η διεκδίκηση όσων δικαιούμαστε, τα συνταγματικώς «θεμελιώδη δικαιώματά μας» όπως χαρακτηρίζονται, αλλά δυστυχώς παραμένουν «ζωγραφιές» σε χαρτί.

Το κάνουμε; Διεκδικούμε; Ευθαρσώς απαντάμε: όχι στο βαθμό που οφείλουμε απέναντι στους ίδιους τους εαυτούς μας και στους απογόνους μας. Απέναντι στο περιβάλλον που μας θρέφει, που μας δίνει ζωή. Αφήνουμε τα πράγματα να κυλήσουν περιμένοντας τόν από μηχανής θεό να μας σώσει!!! Εθελοτυφλούμε. Οι λόγοι πολλοί και τους έχουμε αναφέρει πολλές φορές.

Η κύρια όμως ευθύνη επίλυσης των όποιων προβλημάτων αντιμετωπίζουμε προκειμένου να ζούμε με αξιοπρέπεια και ασφάλεια (και όχι τσάμπα, αφού αυτές τις «παροχές» τις χρυσοπληρώνουμε…) αφορά στους κρατούντες, είτε σε τοπικό επίπεδο, είτε σε περιφερειακό ή κεντρικό.

Το κάνουν; Επιλύουν προβλήματα; Ευθαρσώς απαντάμε: όχι.

Όπως προείπαμε, τα ζητήματα που τίθενται σήμερα μάς έρχονται από το παρελθόν.

Και να ‘ταν μόνο αυτό!!!

Χρόνο με το χρόνο διογκώνονται. Αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει ουδείς. Όποιος το αμφισβητεί, ιδού πεδίο λαμπρό για να το αποδείξει.

Τα παραδείγματα πολλά: Υγεία, εκπαίδευση, χώροι άθλησης και πολιτισμού, φυσικό περιβάλλον, νερό και ενέργεια, ασφαλείς δρόμοι, δικαιοσύνη, δομές όπως οι φυλακές και τα κρατητήρια, αντιπυρική – αντισεισμική θωράκιση, κ.ο.κ.

Υγεία: από το κακό στο χειρότερο.

Εκπαίδευση: έλλειψη σχολείων, ακατάλληλα και επισφαλή κτίρια σχεδόν για όλη τη μαθητική και εκπαιδευτική κοινότητα.

Χώροι άθλησης: ελλιπείς.

Χώροι πολιτισμού: ελλιπείς έως ανύπαρκτοι.

Φυσικό περιβάλλον: συνεχώς συρρικνώνεται, μειώνεται. Η θέση του καταλαμβάνεται  όλο και περισσότερο από μπετόν. 

Νερό και ενέργεια: αποσπασματικές δράσεις.

Ασφαλείς δρόμοι: καμία ουσιαστική μέριμνα.

Δικαιοσύνη: η αμφισβήτηση γιγαντώνεται.

Φυλακές: το «7 νομά σ’ ένα δωμά» είναι καθεστώς

Κρατητήρια: οι «εικόνες ντροπής» που δημοσίευσε το «Βήμα της Κω» από τα κρατητήρια της Αστυνομίας, είναι επίσης ένα επαναλαμβανόμενο καθεστώς. Ο «Σ» είχε δημοσιεύσει παρόμοιο υλικό προ 20ετίας, αλλά φευ!!!

Αντιπυρική – αντισεισμική θωράκιση: αποσπασματικές δράσεις και… ευχολόγια.

Παρά ταύτα, κάθε φορά που ένα από τα παραπάνω ζητήματα επανέρχεται στη δημοσιότητα, εκπλησσόμαστε!!!

Εδώ έρχεται και «δένει» η άποψη της δημοσιογράφου Μάρως Βασιλειάδου στην «Καθημερινή» (είχαμε αναφερθεί στο προηγούμενο φύλλο) με τίτλο, «εκπλήσσομαι που εκπλήσσονται».

Ουδείς σώφρων δεν εκπλήσσεται. Τα πράγματα ακολουθούν τον δρόμο τους. Ποιο δρόμο; Αυτόν που έχουν φτιάξει άλλοι για εμάς, με εμάς να παρακολουθούμε λες και πρόκειται για σειρά της τηλεόρασης ή ένα τηλεπαιχνίδι.

Όμως, παρά ταύτα, το τελευταίο χρονικό διάστημα κάτι αρχίζει να αχνοφέγγει στο βάθος του τούνελ.

Το ότι, ενώθηκαν χιλιάδες φωνές και υψώθηκαν ζητώντας δικαιοσύνη για την υπόθεση των Τεμπών, αποτελεί ένα τρανό παράδειγμα του «εμείς».

Το ότι, σύλλογοι γονέων της Κω ενώθηκαν και διεκδικούν ένα σωστό σχολείο (ασφαλές και αξιοπρεπές) για τα παιδιά τους, είναι ελπίδα.

Το ότι, καμπόσες εκατοντάδες συμπολίτες θέτουν επιτακτικά την επίλυση σοβαρότατων προβλημάτων του νησιού μας, είναι ελπίδα.

Όλα αυτά θορυβούν τους κρατούντες οι οποίοι, στην περίπτωση των Τεμπών, έχουν επιδοθεί σε κούρσα ανασκευής όσων είχαν δηλώσει προ δυο ετών.  Στη δε περίπτωση της Κω, (εξ)αναγκάζουν τη δημοτική αρχή να «συζητήσει». Θέλουμε να πιστεύουμε ότι, είναι μια αρχή, ότι δεν θα μείνουν στη συζήτηση ούτε οι γονείς ούτε η δημοτική αρχή. Οι πρώτοι θα επιμένουν με τη σοβαρότητα και την αξιοπρέπεια που τους διακρίνει, μιας κι έχουν όλο το δίκιο με το μέρος τους και έτσι θα συσπειρώσουν κι άλλους μαζί τους, η δεύτερη θα (εξ)αναγκαστεί να κάνει έργο, ειδάλλως, είναι «χαμένη» από χέρι...

Εν κατακλείδι: Τα περιθώρια «στενεύουν». Οφείλουμε να δώσουμε ένα τέλος στις κάθε λογής «δοκιμασίες» των αντοχών μας. Το έχουμε…