Η μακαρονάδα: 1989 – 2025, 36 μετά…

Εφημερίδα Σταθμός

Ποιες πολιτικές αναλύσεις, ποιες απόψεις, ποιες «θέσεις». Ένα τραγούδι, μερικοί στίχοι, τα λένε όλα…

Ήταν το μακρινό 1989, όταν ο Σταμάτης Σπανουδάκης είχε έμπνευση και έγραψε τη «μακαρονάδα». Έντυσε τους στίχους με μουσική και αυτό το εκπληκτικό τραγούδι ερμήνευσε με τη μοναδική της φωνή η Άλκηστις Πρωτοψάλτη.

Έχουν περάσει από τότε 36 συναπτά έτη. Κι όμως. Ακούγοντας το τραγούδι σήμερα, μοιάζει τόσο επίκαιρο!!!

Βέβαια, αναφέρεται σε βουλευτές, υπουργούς και αρχηγούς. Ε, μετά από τόσα χρόνια, θα μας επιτρέψουν οι δημιουργοί του να προσθέτουμε και τους δημάρχους.

«Αποψιλωμένοι» από προσωπικό και από αρμοδιότητες, όχι όποιες κι όποιες αρμοδιότητες, αλλά αυτές που βγάζουν κέρδη…, βρίσκονται σε «θολά» νερά. Τόσο «θολά» που δεν ξέρουν πού πατούν και πού βρίσκονται.

Τσαλαβουτάνε μπας και κρατηθούν στην επιφάνεια, αλλά κατά πώς δείχνουν τα πράγματα, ο βυθός τους «ρουφάει» λες κι είναι βάλτος με κινούμενη άμμο.

Και μέσα σε όλη αυτή τη «θολούρα», πανηγυρίζουν όταν τους πετάξουν ένα «κομματάκι» από την πίτα. Ποια πίτα; Την πίτα όλων μας που τη νέμονται οι «άριστοι». Που εμείς τους επιτρέψαμε να το κάνουν. Αυτό μην το λησμονούμε.

«Η μοίρα ενός λαού προδιαγράφεται ευοίωνη όταν ο πήχης των αξιών και ο συνεχής αγώνας για την κατάκτησή τους είναι στο υψηλότερο σημείο» γράφει ο πρώην δήμαρχος Κω Κώστας Καΐσερλης στην τελευταία του παρέμβαση.

Ποιος μπορεί να διαφωνήσει; Εκτιμούμε κανείς. Μόνο όσοι δεν κατάλαβαν το νόημα ή αρνούνται να το καταλάβουν…

Γι αυτό κι εμείς, τους αφιερώνουμε τη «μακαρονάδα». Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…

Στις εκλογές του μέλλοντος εγώ λευκό θα ρίξω
το σπιτικό μου μόνη μου πια λέω να κυβερνήσω
τα πιάτα με τους βουλευτές και υπουργούς θα βάλω
κι έτσι θα έχω μάτια μου κουζινικό μεγάλο.

Πια δεν αντέχω αρχηγούς και λόγια μπερδεμένα
ας κάνουνε κυβέρνηση χωρίς εμένα
κι ας κυβερνήσουν το λαό εάν υπάρχει ακόμα
κι αν δεν τον καταβρόχθισαν κι αυτόν σε κάποιο κόμμα
κι ας λένε τις σοφίες τους μεσ’ τη Βουλή και έξω
αυτό το ανέκδοτο παιδιά άλλο δε θα τ’ αντέξω.

Ποιoς μου δίνει τα κλειδιά της βασιλείας
στα παλάτια των ονείρων μου να μπω
κι απ’ τα κύματα της ροζ πολυφωνίας
μεσ’ την άσπρη μου στολή ν’ αναδυθώ.

Θα βάλω την καρό ποδιά να φτιάξω μακαρόνια
και με δουλειές του σπιτικού θα φεύγουνε τα χρόνια
και θα με παίρνουνε μαζί σε άλλη γη και τόπους
όπου δεν έχουνε λαό αλλά μονάχα ανθρώπους.

Δεν έχουνε κυβέρνηση ούτε και παρατάξεις
και βλέπεις φάτσες γελαστές όπου και να κοιτάξεις,
αχ μη με ρωτήσετε αν έχουνε πατρίδα
εγώ σας λέω μόνο αυτά που απ’ τη κουζίνα είδα
και πόνεσα σαν σκέφτηκα τη χάλια μας Ελλάδα
και ήρθε και μου έγινε τέλεια η μακαρονάδα.