Ζούμε σε έναν κόσμο που «βράζει» και «φλέγεται»

Εφημερίδα Σταθμός

Με τον κόσμο να «φλέγεται» βαδίζουμε προς το τέλος ΚΑΙ του 2025. Ελάχιστες έως ανύπαρκτές οι διαφορές με προηγούμενα χρόνια. Ίσως τη διαφορά να κάνει η αύξηση των πολέμων και η γενοκτονία στη Γάζα που θα μείνει χαραγμένη στις μαύρες σελίδες της ανθρώπινης ύπαρξης στον πλανήτη μας.

Από τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα μέχρι τα πιο σοβαρά, όπως η προφύλαξη της υγείας μας, οι επιλογές μας μάς φέρνουν είτε πιο κοντά στη ζωή που επιθυμούμε να ζούμε είτε μας οδηγούν στην εξαθλίωση.

Διαβάζουμε:

«Τι είναι επιλογή; Αν θέλαμε να δώσουμε έναν ορισμό στην έννοια θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η πράξη ή η διαδικασία της απόφασης για την προτίμηση ή την ανάδειξη ενός πράγματος, προσώπου ή ενέργειας από ένα σύνολο εναλλακτικών δυνατοτήτων ή επιλογών. Με απλά λόγια, είναι η δυνατότητα ή η ενέργεια να διαλέγουμε αυτό που θέλουμε, προτιμούμε ή θεωρούμε καταλληλότερο, ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα στοιχεία που μας προσφέρονται.

Αυτή είναι η ερμηνεία της λέξης «επιλογή» ενώ θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε ότι έχει στενή συγγένεια με τις έννοιες «προτίμηση», «διαλογή», «απόφαση» και «κρίση».

Όμως στην πραγματικότητα η επιλογή ενσωματώνει και μία κρυφή ιδιότητα: την δύναμη, καθώς κάθε μας επιλογή, κάθε απόφαση που παίρνουμε έχει σημασία για να νιώθουμε πιο δυνατοί και πιο ενεργοί στη ζωή μας. Από τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα μέχρι τα πιο σοβαρά, όπως η προφύλαξη της υγείας μας, οι επιλογές μας μάς φέρνουν πιο κοντά στη ζωή που επιθυμούμε να ζούμε».

Ένα τρανό παράδειγμα της «επιλογής», είναι το πού θέλουμε να «πάει» το νησί μας. Τα τελευταία χρόνια πολλαπλασιάζονται οι «φωνές», επιστημονικές και τεκμηριωμένες, για τον υπερβολικό αριθμό τουριστών σε σχέση με το πόσους μπορεί να «αντέξει». Οι υποδομές του έχουν κλατάρει. Αντί να δίνονται χρήματα για την υγεία, την εκπαίδευση, τον πολιτισμό κ.λ.π., δίνονται για επεκτάσεις βιολογικών καθαρισμών, αεροδρομίων αφήνοντας όλα τα άλλα στην… τύχη τους.

Το «καμπανάκι» για την επάρκεια νερού, χτυπάει εδώ και χρόνια, αλλά οι άρχοντές μας κωφεύουν. Δίνουν παραστάσεις για την αύξηση των αριθμών. Τη θεωρούν επιτυχία τους όπως επίσης επιτυχία τους θεωρούν και τους εισαγόμενους εργαζόμενους, κατηγορώντας όσους την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια για άλλη γη άλλα μέρη προκειμένου να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Καμαρώνουν σαν «γύφτικα σκεπάρνια» λες και αυτό που «βαφτίζουν» επιτυχία, είναι δικό τους επίτευγμα και όχι επιλογή κάποιων τουριστικών συμφερόντων εκτός συνόρων με τη «βοήθεια» βεβαίως γηγενών…

Κρυμμένοι πίσω από ανόητες δικαιολογίες, μας εμπαίζουν. Κατηγορούν όσους αντιδρούν ως «συκοφάντες» την ίδια ώρα που παίζουν τα παιχνίδια τους κάτω από το τραπέζι. Εκστομίζουν «κενά λόγια», αυτά που θέλουν να ακούσουν οι οπαδοί τους, έτσι, για να έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους. Αλαζόνες, υπερφίαλοι, «νοσηρά» μυαλά, πιόνια. 

Κατά την άποψή μας, η λέξη που τους ταιριάζει είναι «υποτέλεια». Και είμαστε επιεικείς ως προς τον χαρακτηρισμό.

Κλείνουμε το σημερινό μας σημείωμα με ένα στίχο από το τραγούδι «Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα» που έγραψε το 2007 η Ντέπυ Χατζηκαμπάνη σε μουσική και εκτέλεση του Φίλιππου Πλιάτσικα. Ένα τραγούδι που εκφράζει την επιθυμία για αλλαγή και ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο:

«Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα».