Ο κύκλος των χαμένων πολιτικών... «Αυτή είναι η Ελλάδα - αυτοί είμαστε»

Γιάννης Κιάρης

Το ρεκόρ πωλήσεων της "Ιθάκης" του Α. Τσίπρα ως το απόλυτο εκδοτικό γεγονός των τελευταίων ετών που η αναγνωσιμότητα βιβλίων και δη πολιτικών πνέει τα λοίσθια, σε συνδυασμό με την διαρκή κυβερνητική φθορά χωρίς αντίπαλο (εκτός από τον "Κανένα" τον οποίο ουδείς λαμβάνει σοβαρά υπόψη, προς το παρόν τουλάχιστον), αλλά και τα καθιερωμένα αυτή την εποχή μπλόκα των αγροτών που λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ (και πε και πε) γίνονται ακόμη πιο επίκαιρα και δυναμικά, επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά περίτρανα τη γνωστή ρήση Σημίτη «αυτή είναι η Ελλάδα» (όπως και τη μετέπειτα διασκευή Κουτσούμπα για τους υπόλοιπους του Κοινοβουλίου με το ένα δάχτυλο να τους δείχνει και τα τρία προς τα μέσα: "αυτοί είστε...").

Το πρώτο πολιτικό "θαύμα" νεκρανάστασης ή επαναφοράς "σωτήρων" - "μεσσίων" που γράφει και ο ίδιος ο Άλεξ, μιλώντας εξ ιδίων, δείχνει την ακτινογραφία της Ελλάδας σήμερα που δεν απέχει και πολύ από το πρόσφατο και απώτερο παρελθόν (μέχρι τα χρόνια του Παπαδιαμάντη:" Η γενεαλογία της πολιτικής είναι συνεχής και γνησία κατά τους προγόνους. Η αργία εγέννησε την πενίαν. Η πενία έτεκε την πείναν... κλπ", του Καποδίστρια και πάει λέγοντας).

Το δεύτερο, δείχνει την πολιτική ακτινογραφία μας η οποία κατά το ήμισυ απέχει είτε λόγω πολιτικής αηδίας, είτε λόγω γενικής αδιαφορίας, αφήνοντας τους υπόλοιπους μισούς να κάνουν είτε "παιχνίδι" (όπως είδαμε στις πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ, αλλά και παλαιότερα του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ κλπ) με την εξουσία, είτε (ευτυχώς ή δυστυχώς έχει και τέτοιους) να αναζητούν με ρομαντισμό "το καλύτερο" για τον τόπο αναζητώντας πρόσωπα και όχι πολιτικές (δηλ. πολιτική χωρίς πολιτική αλλά μόνο με πρόσωπα, τρανό παράδειγμα οι θαυμαστές Μητσοτάκη, Τσίπρα και των υπολοίπων των πάνελ).

Ειδικά, στις αυτοδιοικητικές εκλογές -όχι μόνο στο δήμο ή την περιφέρειά μας- το παραπάνω φαινόμενο, το βλέπουμε σε μορφή γκροτέσκο.

Τα "πρωτοπαλίκαρα" που έβγαλαν με τα τσαρούχια τον Χ ή Ψ δήμαρχο ή Περιφερειάρχη, είτε επειδή τα "έσπασαν" μαζί του για προσωπικούς ή άλλους λόγους, είτε επειδή δεν τους έβαλε στη θέση που τους έταξε, ή δεν τους έκανε το "χατίρι" που τους είχε υποσχεθεί να πηγαίνουν με τον όποιο αντίπαλο. Είτε σε άλλες περιπτώσεις να θέλουν μετά να γίνουν οι ίδιοι χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη.

Πολιτικά κριτήρια μηδέν. Παρά μόνο παρασκήνιο μέσω προσώπων ή μηχανισμών, παζάρια, προσωπικά βολέματα, κομματικά, ομαδικά, συλλογικά ή σοϊκά "βιλαέτια".

"Τέτοια πολιτική να την χαίρεστε..." όπως χαρακτηριστικά έλεγε τις προάλλες ένας φίλος πρώην κομματικό και αυτοδιοικητικό στέλεχος στις παλιές και μάλλον περισσότερο πολιτικές εποχές που έχει αποσυρθεί οριστικά. Παρότι τότε η "προσωπολατρία" ήταν στα φόρτε της,  επειδή υπήρχαν "ηγέτες" με ισχυρά χαρακτηριστικά και όχι απλές ή φτηνές καρικατούρες τους... όπως είναι σήμερα (σε όλα τα επίπεδα). Τι να κάνουμε, η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα...

Δυστυχώς, το πολιτικό σύστημα συνολικά έχει μείνει όχι στη δεκαετία του '70, ως έφη μετά την "ξινή χειραψία" (ελέω πολιτικής και ψήφων αιώνιας υποσχέσεως νέου νοσοκομείου) ο "διαζευχθείς" με τον δήμαρχο, περιφερειάρχης για τον πρώην εκλεκτό του, αλλά πολύ πιο πίσω.

Καμία αχτίδα πολιτικής ανανέωσης ή γενναίας αυτοκριτικής του συστήματος ώστε να δημιουργήσει νέες προοπτικές (να γιατί αγαπητέ Κώστα -τα περιγράφει άλλωστε εν τη αφελεία ή πονηρία του και ο Τσίπρας στην "Ιθάκη", ειδικά ως προς το πως έγινε το ΟΧΙ-ΝΑΙ του δημοψηφίσματος εν μία νυκτί) σε συνθήκες πολιτικής διάλυσης, παγκόσμια συμφέροντα προωθούν μεθοδευμένα τον παγκόσμιο έλεγχο σε όλα τα επίπεδα (η Κίνα λειτουργεί ως το εργαστήριο της Γιουχάν), βήμα-βήμα. Και κάποιοι λίγοι ρομαντικοί κάπου, κάπως, κάποτε, ψάχνουν ακόμη τη χαμένη Ατλαντίδα... της αυτοδιοίκησης.

Όσο για τους εποχικά επαναστατημένους αγρότες (που οι περισσότεροι είναι και ψηφοφόροι του κυβερνώντος κόμματος) μια χαρά τους τα γράφει η "ομαδούλα αλήθειας" μέσα από τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ:

"Ο Κ. Μητσοτάκης θα παρακολουθεί το θέμα (των κινητοποιήσεών τους) εκ του σύνεγγυς αλλά η κυβέρνηση θα ακολουθήσει τη γνωστή και πεπατημένη οδό: Με σάλιο και υπομονή οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις γίνονται… γιαχνί. Δηλαδή, η τακτική είναι απλώς να αφήσουμε να κάνει τα κοκόρια καμιά εβδομάδα η αγροτιά μας, να κρατήσουμε κι εμείς τα προσχήματα να μην κλείσουν τα λιμάνια και τα τελωνεία και σιγούλια σιγούλια να πάμε για γιορτές. Μιλήσανε και με τον Χρυσοχοΐδη, που έχει τεράστια εμπειρία στο… «τράβα το σκοινί – άφησέ το λίγο λάσκα» ώστε να τελειώνουμε χωρίς πολλές εντάσεις και όλα καλά. Εδώ που τα λέμε οι αγρότες μας με επιδοτήσεις ζούνε δεκαετίες τώρα και με… ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ που όλοι έκαναν ότι δεν ήξεραν. Δεν είναι και λίγα 3,7 δισ. ευρώ ετησίως σε επιδοτήσεις. Ή όχι".

Με τις υγείες μας και Καλά Χριστούγεννα (ή μήπως καλό Πάσχα;).