Το "δίκαιο" της διεθνούς "ανομίας" και ο (νέος) πόλεμος ως δικαιολογία για να ξεχάσουμε τα χάλια μας…

Manager

Η διαμαρτυρία για τα Τέμπη, τα εγκαίνια του θόλου στην Καρδάμαινα, η πορεία των έργων αποκατάστασης σε Καμάρι, Καρδάμαινα κ.α., η προετοιμασία για το άνοιγμα της σεζόν, ο εορτασμός των επετείων, οι συνεχιζόμενες σαρακοστιανές διασκεδάσεις και γενικά όλες οι πτυχές της τοπικής επικαιρότητας και οι εκφάνσεις της ζωής μας, επισκιάστηκαν και επηρεάζονται αναμφίβολα -σε έναν μεγάλο βαθμό- από το νέο πολεμικό σκηνικό, σχεδόν δίπλα μας.

Χτύπημα των Ιρανικών drones στις βρετανικές βάσεις στο Ακρωτήρι.

Εγκατάσταση συστοιχίας patriot στην Κάρπαθο.

Υπερσυγκέντρωση θαλάσσιων, εναέριων και λοιπών οπλικών συστημάτων στην Κύπρο.

Μια ακόμη περίπλοκη και απρόβλεπτη σύγκρουση, όχι απλά στην φλεγόμενη Μέση Ανατολή, αλλά και τόσο πολύ κοντά μας.

Η λύση της εξίσωσης είναι εξαιρετικά δύσκολη γιατί έχει πολλές και αστάθμητες μεταβλητές.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι παίζουν κυριολεκτικά με τη φωτιά, δοκιμάζοντας τα όρια της υπομονής της διεθνούς κοινής γνώμης, ενώ κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πού και πότε θα σταματήσει η κλιμάκωση.

Οι επόμενες μέρες, ίσως και εβδομάδες αναμένεται να είναι κρίσιμες για τη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής και τη διεθνή ασφάλεια.

Όλα θα κριθούν από τις αντοχές και τις επιλογές του ιρανικού καθεστώτος και από την πίεση που θα δεχτεί εσωτερικά ο απρόβλεπτος και αλλοπρόσαλλος επιχειρηματίας ("άλλα λέω κι άλλα κάνω") - παγκόσμιος ηγέτης Τραμπ.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι μόλις το 27% των Αμερικανών υποστηρίζει την επίθεση στο Ιράν. Το πιο σημαντικό, δε, για τον Τραμπ, ο οποίος λαμβάνει σοβαρά υπόψη την κοινή γνώμη -όχι τόσο το σύνολο όσο κυρίως τους δικούς του ψηφοφόρους- είναι ότι σχεδόν οι μισοί Ρεπουμπλικανοί (45%) αντιτίθενται στον πόλεμο.

Όπως δήλωσε η Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν, η μέχρι πριν δύο περίπου μήνες Ρεπουμπλικανή βουλευτής και ένθερμη οπαδός του Τραμπ, η οποία παραιτήθηκε και μεταμορφώθηκε στον πιο σκληρό εσωτερικό επικριτή του, «ψηφίσαμε “Πρώτα η Αμερική και μηδέν πολέμους” και τελικά παρακολουθούμε έναν πόλεμο όπου χάνονται αμερικανικές ζωές, και αυτό είναι αχρείαστο και απαράδεκτο».

Αυτό όμως που στην παρούσα συγκυρία "παγώνει" (ας ελπίσουμε ότι θα είναι μόνο προσωρινά) τα χαμόγελα αισιοδοξίας, είναι η γεωγραφική εγγύτητα της Ελλάδας και ιδιαίτερα των νησιών μας στη Μέση Ανατολή.

Αφήνουμε  απέξω την μεταβλητότητα βραχυπρόθεσμα στην οικονομία, με την αναπόφευκτη άνοδο της τιμής του πετρελαίου που θα επηρεάσει από τις τιμές των προϊόντων μέχρι το κόστος μεταφοράς, ναύλων και ταξιδίων.

Ούτε και μπορούν να σταθμιστούν προς το παρόν επιπτώσεις σε μεταναστευτικό, εξαγωγή τρομοκρατικών χτυπημάτων κλπ.

Το ερώτημα είναι: Τι θα γίνει αν οι εχθροπραξίες συνεχιστούν ή επεκταθούν σε περιφερειακό επίπεδο στον τόσο ευάλωτο –απ’ όλα τα παραπάνω- τουριστικό τομέα;

Και δεν ξέρουμε αν διαθέτουμε αλλά και πώς μεταφράζεται στην πράξη η "οργανωμένη ετοιμότητα προσαρμογής ανάλογα με την εξέλιξη της κατάστασης", που είπε ο πρόεδρος της ΠΟΞ.

Τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο.

Ειδικά για το δεύτερο, αλίμονο αν η έκτακτη γεωπολιτική κατάσταση λειτουργήσει ως ακόμη μια νέα δικαιολογία "αναβολής" ή "καθυστερήσεων" στα ζητήματα που "καίνε" στο νησί (όπως γράφαμε και στο προηγούμενο σημείωμά μας).

Αλήθεια, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν οι "πιέσεις" της κοινής γνώμης σε όλα τα επίπεδα (διεθνές, κεντρικό, τοπικό) δεν προέκυπταν μόνο μέσω δημοσκοπήσεων ή σφυγμομετρήσεων, αλλά οργανωμένων και συλλογικών αντιδράσεων με βάση το απλό δίκιο, αλλά και το δίκαιο (διεθνές ή μη) που έχει γίνει από τους ισχυρούς και τις ηγεσίες της "ανομίας" ανά τον κόσμο, απλώς κουρελόχαρτο...*

* Και πώς να αλλάξει, -όπως γράφει μια εύστοχη ανάλυση στη "Ναυτεμπορική" παρακαλώ- "όταν από τις υποκλοπές (όχι εχθρών, αλλά δικών μας, για να τους έχουμε στο χέρι) φτάνουμε στα Τέμπη, όπου το κράτος σηκώνει τα χέρια, με τον σιδηρόδρομο σήμερα να υπολειτουργεί. Και δεν είναι μόνο τα τρένα, αλλά και άλλες υποδομές που αντιμετωπίζουν προβλήματα, όπως έγινε πρόσφατα με το FIR Αθηνών, όπου όλοι ήξεραν ότι διακονούνταν από παλαιά συστήματα, τα οποία κάποια στιγμή θα κατέρρεαν. Και ενώ οι πόροι από την Ε.Ε. είναι άφθονοι, η ανάπτυξη είναι αναιμική, η διαφθορά κάνει πάρτι (ΟΠΕΚΕΠΕ, ΓΣΕΕ, κονδύλια κ.λπ.), οι επενδυτές μάς αποφεύγουν, το χρέος αυξάνεται, οι Έλληνες γίνονται φτωχότεροι. Κι ο πόλεμος είναι απλώς μια ευκαιρία για να ξεχάσουμε τα χάλια μας…".