Ας σοβαρευτούμε

Άννα Αυγούλη

Αγαπημένε μου, καλώς μας ξαναήρθες…

Δεν συμβαίνουν μόνο άσχημα σε τούτον δω τον τόπο. Μετά από δεκαετίες, η ταλαιπωρημένη εργατική, λαϊκή, όπως θέλεις πες την, πολυκατοικία (υπόθεση που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του… ’80!!!) βρήκε το δρόμο της.

Όχι, δεν θα δοθεί σε «δικαιούχους», όπως οι άλλες, αλλά θα αξιοποιηθεί για «κοινωνικούς σκοπούς».

Όπως αποφάσισε το περιφερειακό συμβούλιο την περασμένη Τρίτη (1^η Σεπτέμβρη 2026), η πολυκατοικία που διαθέτει 9 διαμερίσματα, θα παραχωρηθεί στην 2η Υγειονομική Περιφέρεια, στην οποία ανήκουμε (!!!), για την κάλυψη στεγαστικών αναγκών ιατρικού προσωπικού του Γενικού Νοσοκομείου Κω.

Να σου θυμίσω πως, η περιφέρεια είχε αιτηθεί να της παραχωρηθεί και στη συνέχεια να ανακαινισθεί, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για κοινωνικούς σκοπούς.

Μπορεί να πήγε κατευθείαν στην 2^η Υ.ΠΕ. αλλά πάλι για «κοινωνικούς σκοπούς».

Ναι, δίκιο έχεις, όπως πάντα.

Στην Ελλάδα είμαστε, πνιγμένοι στη γραφειοκρατία και την αναξιοκρατία, στις φρούδες υποσχέσεις και στα παχιά λόγια, αλλά φίλε μου η απόφαση ελήφθη.

Έγινε το πρώτο βήμα.

Αυτό το κρατάμε για να τους το τρίβουμε στη μούρη εάν δεν γίνει κάτι.

Σε θερμοπαρακαλώ, ας μη το γκριζάρουμε. Άσε με να βλέπω λίγο «φως».

Έχουμε τόσα και τόσα…

Και να το πρώτο.

Μια βόλτα πήγα στην Κέφαλο για έναν σπουδαίο άνθρωπο. Τον αγωνιστή Μανώλη Φουρτούνη.

Ο Σύλλογος Κεφάλου «Αρωγή» και ο δήμος Κω, στο πλαίσιο των Ιπποκράτειων 2026, διοργάνωσαν μια εκπληκτική (εκ του αποτελέσματος το λέω) εκδήλωση-αφιέρωμα στον Κεφαλιανό ποιητή και αντιστασιακό Μανώλη Φουρτούνη για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του και με την ευκαιρία της συγκεντρωτικής έκδοσης του έργου του με τίτλο «Τα Ποιήματα».

Αν θυμάσαι, είχαμε δημοσιεύσει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα κάποια από τα ποιήματά του.

Περιττό να σου πω ότι η αίθουσα του δημοτικού σχολείου ήταν κατάμεστη κι ας έσκαγε ο τζίτζικας. Και το εκπληκτικό ξέρεις ποιο είναι; Πολλά νέα παιδιά!!!

Ναι, σε μια τέτοια ιδιαίτερη εκδήλωση, πήγαν νέοι άνθρωποι!!!

Καταπληκτικό ε;;

Καταπληκτικοί και οι ομιλητές, οι οποίοι δεν στάθηκαν στο τυπικό και κατ’ επέκταση βαρετό, αλλά μίλησαν από καρδιάς.

Τι να σου πρωτοπώ!!!

Απλά θα σου αναφέρω τα ονόματα των ομιλητών, έτσι, για να τους ξαναφέρω στη μνήμη μου: Συντονιστής και πρώτος ομιλητής, ο Σκεύος Παπαϊωάννου, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης. Μέσα από τις περιγραφές του, γέμισε το μυαλό μας με εικόνες της παλιάς Κεφάλου, της προ τουριστικής εποχής. Είναι διδακτικό να θυμάσαι από πού ξεκίνησες, τις ρίζες σου. Σε βοηθάει να παραμένεις άνθρωπος.

Ακολούθησαν οι, Λιάνα Θεοδωράτου, καθηγήτρια Πανεπιστημίου Νέας Υόρκης, Κώστας Κογιόπουλος ψυχίατρος και ιστορικός, Κώστας Κρεμμύδας συγγραφέας και εκδότης του περιοδικού «Μανδραγόρας» και Εύη Παναγιωτάτου υποψήφια διδάκτωρ Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Δυστυχώς, δεν κατάφερε να παραβρεθεί και να μιλήσει ο Παναγιώτης Νούτσος, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Οι δε απαγγελίες ποιημάτων του Μανώλη από παιδιά, σκέτη μαγεία!!!

Κλείνοντας αυτή την παρένθεση, να σου εκμυστηρευτώ πόσο συγκινήθηκα από τα λίγα λόγια που είπε ο Γιώργος Φουρτούνης, γιός του Μανώλη. Ναι, είναι δύσκολο και ιδιαίτερα φορτισμένο συναισθηματικά για ένα παιδί, όσο μεγάλο κι εάν είναι, να μιλήσει για έναν πατέρα με τέτοια ιστορία στην πλάτη του. Βαρύ αλλά πολύτιμο φορτίο.

Κι αφού έκανα βουτιά στο «φως», ας έρθω τώρα και στο άλλο. Το «γκρίζο» που λέγαμε.

Είχε βραδιάσει πια όταν πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Δρόμος του τρόμου ο επαρχιακός θα πω κι ας παρεξηγηθεί όποιος θέλει. Καρφάκι δεν μου καίγεται.

Δεν είχα πάρει μαζί μου η ανόητη ένα χαρτί κι ένα μολύβι για να γράψω πόσα χιλιόμετρα ήταν φωτισμένα και πόσα θεοσκότεινα. Αλλά και να ‘χα, τι θα έκανα; Θα σταμάταγα κάθε τρεις και λίγο για να γράψω; Θα ήταν πολύ επικίνδυνο.

Θέλω να ξέρω ρε γαμώτο, τόσα εκατομμύρια που έχουν δοθεί και δίνονται (έτσι δεν μας λένε;) πού στο διάβολο πήγαν και πηγαίνουν;

Τι είπες; Γιατί δεν ρωτάω;

Άντε καλέ. Και που ρωτάω, παίρνω καμιά απάντηση της προκοπής;

Άλλωστε, έχω αλλάξει ρότα ή για να το θέσω ορθά, δεν βάζω στο «κάδρο» μόνο τους πολιτικούς αλλά και εμάς.

Πέρα από κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις, τις οποίες ουδείς λαμβάνει υπόψη του, κάποιοι δεν τους χαρακτηρίζουν γραφικούς, παλιομοδίτες, κ.λ.π., σιγή ιχθύος!!!

Ναι, το έχουμε ξανασυζητήσει. Τα κατάφεραν. Από ανθρώπους μας μετέτρεψαν σε πρόβατα. Γέμισε ο τόπος «Κίρκες»….

Ναι, υπάρχει διαφορά. Εκείνη είχε μετατρέψει τους ανθρώπους σε γουρούνια…

Άλλες εποχές τότε…

Πρόβατα αγαπημένε μου, πρόβατα. Αλλά όχι τόσο αθώα…

Ας σοβαρευτούμε. Αυτό μόνο έχω να πω. Δεν αναλώνομαι περισσότερο. Δεν αξίζει.