Σχεδιάζοντας ένα δύσκολο και άβολο μέλλον

Λεζάντα: Το φτωχό σε δέντρα λιμάνι της Κω σήμερα και τη δεκαετία ΄50, πλούσιο σε βλάστηση με ελεύθερους χώρους που χάθηκαν στο πέρασμα των χρόνων από κάκιστες επιλογές κυρίως της διοίκησης όσο και των πολιτών της

Τον τελευταίο καιρό είναι σε εξέλιξη η κατάθεση σχολίων και προτάσεων  φορέων και πολιτών στην πλατφόρμα συμμετοχής του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας σχετικά με το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο Κω.

Είναι μία ευχάριστη αλλά δύστροπη διαδικασία που έπρεπε να είχε γίνει πριν ακόμη ξεκινήσει η ανάπτυξη στο νησί. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε, με αποτέλεσμα σήμερα να τρέχουμε πίσω από τις εξελίξεις. Υπήρχε βέβαια η μελέτη Δοξιάδη από τη δεκαετία του '90 που έτυχε να την μελετήσω, να γνωρίσω στο σύνολο της. Μία καλή προσπάθεια και σοβαρή πρόταση που δεν προχώρησε , προφανώς επειδή δεν υπήρχε η κατάλληλη προετοιμασία των τοπικών φορέων αλλά και η βούληση των διοικούντων να έρθουν σε αντιπαράθεση με τους πολίτες-ψηφοφόρους τους.

Ωστόσο, τα περισσότερα σχόλια που διαβάζω στηρίζονται περισσότερο στο τουριστικό προϊόν και τις δράσεις του και λιγότερο σε σχέδια αειφόρου ανάπτυξης, προστασίας, ευημερίας και ασφάλειας των τοπικών κοινοτήτων, των κατοίκων και των φιλοξενούμενων. 

Η κλιματική αλλαγή, η παράκτια διάβρωση, οι στενοί δρόμοι σε σεισμογενή περιοχή, οι κοινόχρηστοι χώροι,  η δομική αυθαιρεσία, τα κύματα καταιγίδας, η θερμική νησίδα, το κυκλοφοριακό, ο σταθμός των λεωφορείων, η σεισμική δραστηριότητα, το νερό, το έδαφος, η βλάστηση, τα πάρκα, οι φωτιές, τα δάση, η άνοδος της θαλάσσιας στάθμης, η ανάδειξη της γεωρχαιολογικής κληρονομιάς, η γεωβιοποικιλότητα, οι πλημμύρες, η γεωλογική και τοπογραφική καταλληλότητα, οι καθιζήσεις, οι κατολισθήσεις, το ξενικό γρασίδι, οι πισίνες με γλυκό νερό, τα σκληρά μέτρα προστασίας των ακτών, οι δεξαμενές νερού πάνω σε ενεργά ρήγματα, ο καθαρός αέρας,  ο πρωτογενής τομέας, η θάλασσα, η ρύπανση, οι ελεύθεροι χώροι , τα τσουνάμι, ο πόλεμος, οι τεχνολογικοί κίνδυνοι δείχνουν να απασχολούν λιγότερο τους εμπλεκόμενους φορείς.

Τα παραπάνω θέματα θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν όσο το δυνατό καλύτερα με ένα σωστό πολεοδομικό σχέδιο το οποίο στο σύνολο του είναι σε θέση να προτείνει λύσεις με βάση το χειρότερο και όχι το ιδανικό σενάριο.

Για παράδειγμα θα αναφέρω κάτι το οποίο μας απασχολεί τα τελευταία χρόνια. Τα κύματα καύσωνα και οι ζεστές πόλεις δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής, αλλά και μια αποτυχία του πολεοδομικού σχεδιασμού. Στο λιμάνι της Κω τα τελευταία χρόνια έχουν αφαιρεθεί τα δέντρα και έχουν διατηρηθεί μόνο φοινικοειδή,  ενώ το τσιμεντένιο δάπεδο  αυξάνει ακόμη περισσότερο την θερμοκρασία.

Τα δέντρα εκτός από δροσιά μπορούν στην πραγματικότητα να «τρώνε» τη ρύπανση. Ορισμένα δέντρα, όπως η ασημένια σημύδα και η κοινή βελανιδιά, είναι ιδιαίτερα καλά στην απορρόφηση ρύπων όπως το μονοξείδιο του άνθρακα και το διοξείδιο του θείου από τον αέρα. Το κάνουν αυτό μέσω των φύλλων τους, τα οποία λειτουργούν σαν φίλτρα, παγιδεύοντας τους ρύπους και διασπώντας τους σε αβλαβείς ουσίες. Έτσι, τα δέντρα είναι σαν τα καθαριστικά αέρα της φύσης!

ΦΩΤΟ: Γεωδίφης 2

Λεζάντα: Αναπολώντας τη πόλη της Κω, της δεκαετίας του ΄60.

Πριν από λίγο καιρό, πόλεις της Αυστραλίας κατέγραψαν θερμοκρασίες που έφτασαν τους 48,9°C, ενώ η θερμοκρασία σε περιοχές της Μελβούρνης ξεπέρασε τους 45°C. Πόλεις στη Νότια Αυστραλία έσπασαν επίσης ρεκόρ ζέστης. Αυτό το κύμα καύσωνα δεν ήταν μια εξαίρεση, αλλά μια προειδοποιητική βολή για όλους και πάνω από όλα για τον όποιο σχεδιασμό μας.

Αυτές οι καιρικές συνθήκες ανταγωνίζονται την ακραία ζέστη που παρατηρήθηκε κατά την περίοδο πριν από το Μαύρο Καλοκαίρι 2019-20 της Αυστραλίας και υποδηλώνουν ένα μέλλον στο οποίο μέρες σαν κι αυτή δεν θα είναι πλέον σπάνιες, αλλά συνηθισμένες.

Αυτό που κάνει τα καλοκαίρια μας τόσο δύσκολα δεν είναι μόνο το πόσο ζεστά είναι, αλλά η λογική που ακολουθούμε: η Κως πάντα ήταν μια δροσερή πόλη χάρη στο σχεδιασμό των Ιταλών, όμως εμείς αποτυγχάνουμε να τη διατηρήσουμε όπως μας την παρέδωσαν δηλαδή  μία Κηπούπολη. Το ίδιο συμβαίνει με το νερό , το έδαφος και τόσα άλλα.

Ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε για τις πόλεις και τις κοινότητες μας, αλλά δεν το κάνουμε. Το τοπικό πολεοδομικό δεν ξέρω τι θα προτείνει. Ας πούμε ότι δίνει λύσεις σε φλέγοντα θέματα. Το ερώτημα που τίθεται αν ποτέ εφαρμοστούν οι διατάξεις ή θα μείνουν στα χαρτιά;

Επειδή το θέμα είναι τεράστιο με πολλές προεκτάσεις και επειδή δεν είναι δυνατόν να εξαντληθεί μέσα από μία ανάρτηση,  για να κατανοήσουμε καλύτερα τι πρέπει να περιλαμβάνει ένας κεντρικός σχεδιασμός εδώ είναι μία έρευνα για την αστική ζέστη που έκανε πρόσφατα η καθηγήτρια Ελμίρα Τζαμεϊ,  στο Πανεπιστήμιο Βικτώριας. Ανάλογες έρευνες θα μπορούσαν να τεθούν για όλα τα θέματα τα οποία έθιξα πιο πάνω.

Η αστική ζέστη δεν είναι αναπόφευκτη

Οι πόλεις θερμαίνονται γρηγορότερα και παραμένουν θερμότερες από τις γύρω περιοχές λόγω του τρόπου κατασκευής τους. Η πυκνή ανάπτυξη, οι σκοτεινές επιφάνειες δρόμων, η περιορισμένη σκιά και τα κτίρια που παγιδεύουν τη θερμότητα και εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τον κλιματισμό δημιουργούν το φαινόμενο της «αστικής θερμικής νησίδας».

Αυτό σημαίνει ότι οι πόλεις απορροφούν τεράστιες ποσότητες θερμότητας κατά τη διάρκεια της ημέρας και την απελευθερώνουν αργά τη νύχτα, εμποδίζοντας την πόλη να κρυώσει ακόμη και μετά τη δύση του ηλίου. Κατά τη διάρκεια των καυσώνων, αυτή η παγιδευμένη θερμότητα συσσωρεύεται μέρα με τη μέρα και ανεβάζει τις θερμοκρασίες πολύ πέρα ​​από αυτό που μπορούν να ανεχθούν με ασφάλεια οι άνθρωποι.

Η μελλοντική αστικοποίηση αναμένεται να ενισχύσει την προβλεπόμενη αστική θερμότητα, ανεξάρτητα από τις κλιματικές συνθήκες υποβάθρου . Η παγκόσμια κλιματική αλλαγή επιδεινώνει το φαινόμενο της αστικής θερμικής νησίδας, αλλά μεγάλο μέρος της θερμότητας που βιώνουμε στις πόλεις έχει συσσωρευτεί μέσα από δεκαετίες επιλογών σχεδιασμού και δόμησης.

Η θερμότητα είναι μια κρίση υγείας και ισότητας

Τα κύματα καύσωνα σκοτώνουν ήδη περισσότερους από 1.100 Αυστραλούς κάθε χρόνο, περισσότερους από οποιονδήποτε άλλο φυσικό κίνδυνο. Η ακραία ζέστη αυξάνει τον κίνδυνο καρδιακών και αναπνευστικών παθήσεων, επιδεινώνει χρόνιες ασθένειες, διαταράσσει τον ύπνο και υπερφορτώνει τις υπηρεσίες υγείας.

Τα κακώς σχεδιασμένα και ανεπαρκώς μονωμένα σπίτια, ιδίως σε ενοικιαζόμενες και κοινωνικές κατοικίες, μπορούν να γίνουν παγίδες θερμότητας. Τα άτομα με χαμηλό εισόδημα έχουν τη μικρότερη οικονομική δυνατότητα για αποτελεσματική ψύξη, με αποτέλεσμα πολλά να έχουν ενεργειακό χρέος ή να αναγκάζονται να υπομένουν επικίνδυνα υψηλές θερμοκρασίες. Η αστική θερμότητα επιδεινώνει τις υπάρχουσες ανισότητες. Όσοι συνέβαλαν λιγότερο στο πρόβλημα συχνά φέρουν το μεγαλύτερο βάρος.

Με εμπειρία, αλλά χωρίς φιλοδοξία

Ιδού το παράδοξο. Η Αυστραλία συμβάλλει σημαντικά στην παγκόσμια έρευνα σχετικά με την αστική θερμότητα. Αυστραλοί ερευνητές αναπτύσσουν εθνικά εργαλεία για τη μέτρηση και τον μετριασμό της αστικής θερμότητας, και μελέτες από πόλεις όπως η Μελβούρνη έχουν ποσοτικοποιήσει την ένταση της αστικής θερμικής νησίδας και έχουν διερευνήσει πώς ο αστικός σχεδιασμός μπορεί να επηρεάσει το θερμικό στρες.

Επιπλέον, η Αυστραλία διαθέτει ήδη τις τεχνολογίες για την ψύξη των πόλεων, από ανακλαστικές επιστρώσεις και θερμοανθεκτικά οδοστρώματα έως προηγμένα συστήματα σκίασης. Ωστόσο, πολλές από τις πόλεις μας παραμένουν επικίνδυνα ζεστές. Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη λύσεων, αλλά η αδυναμία εφαρμογής τους σε μεγάλη κλίμακα.

Σε διεθνές επίπεδο, υστερούμε σε σχέση με χώρες όπου τα μεγάλης κλίμακας έργα μετριασμού της θερμότητας μειώνουν ήδη τις αστικές θερμοκρασίες, μειώνουν τη ζήτηση ενέργειας και σώζουν ζωές.

Για παράδειγμα, το Παρίσι έχει υιοθετήσει μια στρατηγική σε ολόκληρη την πόλη για τη δημιουργία «δροσερών νησίδων», μετατρέποντας τους δημόσιους χώρους και τις σχολικές αυλές σε σκιερά, πιο δροσερά μέρη που μειώνουν το θερμικό στρες κατά τη διάρκεια των καυσώνων .

Στην Κίνα, το πρόγραμμα Sponge City, το οποίο εφαρμόζεται πλέον σε πόλεις όπως η Σεντζέν και η Γουχάν, χρησιμοποιεί πράσινες υποδομές και σχεδιασμό ευαίσθητο στο νερό για την ψύξη των αστικών περιοχών και τη μείωση του θερμικού στρες.

Η συμβολική αλλαγή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην πρόκληση

Πολύ συχνά, η πολιτική για τη θέρμανση των πόλεων σταματά σε μικρές, συμβολικές δράσεις, ένα μικρό πάρκο εδώ, ένα πρόγραμμα δενδροφύτευσης εκεί. Αυτά τα μέτρα είναι σημαντικά, αλλά δεν επαρκούν για την κλίμακα της πρόκλησης.

Η δημιουργία πρασίνου στις πόλεις είναι απαραίτητη. Τα δέντρα δροσίζουν τους δρόμους, βελτιώνουν τη θερμική άνεση και προσφέρουν πολλαπλά οφέλη για την υγεία και το περιβάλλον. Αλλά το πράσινο έχει όρια. Εάν τα κτίρια παραμείνουν κακώς μονωμένα, οι δρόμοι θα συνεχίσουν να απορροφούν θερμότητα και η ζήτηση ψύξης συνεχίζει να αυξάνεται, τα δέντρα από μόνα τους δεν θα προστατεύσουν τις πόλεις από ακραίες θερμοκρασίες τις επόμενες δεκαετίες.

Η αστική θερμότητα είναι ένα σύνθετο συστημικό πρόβλημα. Προκύπτει από τον τρόπο με τον οποίο κατασκευάζονται οι πόλεις και διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από τα δομικά υλικά, τους οικοδομικούς κανονισμούς, τα συστήματα μεταφορών και τις αποφάσεις σχεδιασμού που έχουν παγιωθεί εδώ και γενιές. Οι επιστήμονες γνωρίζουν πολλά για το πώς να μειώσουν την αστική θερμότητα, αλλά πολλές από τις απαντήσεις παραμένουν αποσπασματικές και διαισθητικές παρά συστηματικές.

Έρευνες δείχνουν ότι ακόμη και αν η υπερθέρμανση του πλανήτη περιοριστεί κάτω από τους 2°C, τα κύματα καύσωνα στις μεγάλες πόλεις της Αυστραλίας θα μπορούσαν να πλησιάσουν τους 50°C έως το 2040. Σε αυτές τις θερμοκρασίες, οι αντιδράσεις έκτακτης ανάγκης από μόνες τους δεν θα είναι αρκετές. Πέρα από ορισμένα όρια θερμοκρασίας, η αλλαγή συμπεριφοράς, οι δημόσιες προειδοποιήσεις και τα κέντρα ψύξης δεν μπορούν να προστατεύσουν πλήρως τους ανθρώπους.

Η μάχη κατά των προβλημάτων του αύριο

Οι επιλογές που κάνουμε τώρα σχετικά με τα κτίρια, τους δρόμους, τα υλικά, τον σχεδιασμό, τα ενεργειακά συστήματα και την ασφάλεια της πόλης απέναντι στην ανάπτυξη, την προστασία και την ευημερία θα καθορίσουν εάν η πόλη μας θα γίνει ολοένα πιο βιώσιμη ή θα διογκωθούν τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί εδώ και χρόνια.

Η μάχη κατά των προβλημάτων του αύριο θα κερδηθεί ή θα χαθεί μέσω του σωστού σχεδιασμού γνώσης, της τεχνολογίας, της καινοτομίας και της πολιτικής βούλησης. Η πόλη πρέπει να αναπτύξει μία νέα φιλοσοφία με προηγμένα υλικά σε στέγες, κτίρια και δρόμους, σε συνδυασμό με λύσεις βασισμένες στη φύση. Αυτό θα λειτουργήσει μόνο εάν οι τοπικές διοικήσεις χρησιμοποιήσουν κίνητρα για να επιβραβεύσουν τον σχεδιασμό της. 

Το τοπικό πολεοδομικό πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις παθογένειες , τα κακώς κείμενα, τα λάθη , τις αδυναμίες του παρελθόντος και πρέπει να προτείνει εφαρμόσιμες λύσεις σε προβλήματα που θα κληθούμε άμεσα να αντιμετωπίσουμε με λιγότερους πόρους σε ένα κόσμο που αλλάζει. Δεν αφορά μόνο τις ξενοδοχειακές μονάδες, τα σπίτια μας ή την φέρουσα ικανότητα. Αυτά θα προκύψουν μέσα από τον σωστό σχεδιασμό μετά από κατάλληλες μελέτες.

Με σωστές αποφάσεις και μια χούφτα καλοσχεδιασμένων, ορθής κλίμακας όχι φαραωνικών έργων, η Κως θα μπορούσε να μετατραπεί σε ηγέτιδα πόλη όχι μόνο της Μεσογείου. Έχουμε την επιστήμη. Έχουμε τη γνώση, ξέρουμε τα προβλήματα. Έχουμε τις λύσεις. Ιδού η πρόκληση. Το μόνο πραγματικό ερώτημα είναι αν θα δράσουμε κατάλληλα ή αν θα συνεχίσουμε να αγνοούμε το μέλλον που μας περιμένει.

Γεωδίφης

περισσότερα,

https://theconversation.com/we-know-how-to-cool-our-cities-and-towns-so-why-arent-we-doing-it-273341

https://stathmosnet.gr/koinonia/item/17426-topiko-poleodomiko-sxedio-sxolia-kai-protaseis-pou-katatethikan-sto-ypen

https://stathmosnet.gr/koinonia/item/17387-otan-kaneis-sxediasmo-den-borei-na-tous-exeis-olous-efxaristimenous

https://kos.gov.gr/deltia_typou/anoichti-ekdilosi-dimou-ko-gia-tin-parousiasi-enallaktikon-senarion-tis-meletis-topiko-poleodomiko-schedio-tps-dimou-ko-dimou-nisyrou/

https://vimatisko.gr/katigoria/kentriki-1/tee-ko-me-tin-enosi-ksenodoxon-ko-ksekinise-i?fbclid=IwY2xjawPtoRpleHRuA2FlbQIxMQBicmlkETBsSkRqY3pwQVVZejBiMG1wc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHunFWMlFyr9GQxbDqw85XmtU_3WA_dVAIbUSiYFYY1vhBsb-kUn0u4YDQ9B2_aem_Ie_QDYzwqJzLQ0rHIHdCLQ

https://polsxedia.ypen.gov.gr/tps_details/%CE%925_138

Η ανατομία ενός πρόσφατου καύσωνα https://geogeodifhs.blogspot.com/2026/02/blog-post_1.html

Λεζάντα: Το φτωχό σε δέντρα λιμάνι της Κω σήμερα και τη δεκαετία ΄50, πλούσιο σε βλάστηση με ελεύθερους χώρους που χάθηκαν στο πέρασμα των χρόνων από κάκιστες επιλογές κυρίως της διοίκησης όσο και των πολιτών της