Μετά το "καιγόμαστε", "βουλιάζουμε", "πνιγόμαστε" τι; (Εννοείται, ότι δεν τα ‘χουμε δει όλα...)

Γιάννης Κιάρης

Δεν πρόλαβαν καλά καλά να σβήσουν τα αποκαΐδια από τις πυρκαγιές και να σου οι φονικές και καταστροφικές πλημμύρες.

Τραγωδίες, θεομηνίες, βιβλικές καταστροφές.

Από το "καιγόμαστε" στο "βουλιάζουμε",  "πνιγόμαστε" και συνεχίζουμε ακάθεκτοι.

Όλα αλλάζουν ξαφνικά από τη μια μέρα στην άλλη, Θεσσαλία Μαρόκο, Λιβύη (15 οι νεκροί στην Ελλάδα με μιας μέρας μόνο δυνατή βροχόπτωση σε πρωτοβρόχια  Σεπτεμβρίου, πάνω από 3.000 στο Μαρόκο, κοντά στους 10.000 εκτιμάται ότι θα φτάσουν στη Λιβύη μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές).

Κι όμως, κάποιοι είχαν προειδοποιήσει χρόνια πριν για όλα αυτά που  ήρθαν και που έρχονται ακόμα  (έλα μωρέ με "Κασσάνδρες", με "γραφικούς" και με "συνωμοσιολόγους" θα ασχολούμαστε...).

Χτες, λοιπόν, ήταν οι πυρκαγιές, σήμερα οι πλημμύρες (και δεν μπήκε καν το φθινόπωρο) αύριο τι; (σεισμός 8 ρίχτερ; Για ρωτήστε και τους σεισμολόγους ή γκουγκλάρετε να δείτε τις εκτιμήσεις-προβλέψεις τους για τις sos περιοχές του Ελλαδικού χώρου; Και μετά τα ξαναλέμε).

Και όχι μόνο στην Ελλάδα (άστε που με τις συγκρίσεις (Μαρόκο, Λιβύη που λέγαμε  φονικοί τυφώνες στις ΗΠΑ και αλλού) πρέπει να νιώθουμε... "τυχεροί".

Έγραψε εύστοχα το Πρώτο Θέμα ότι η κλιματική αλλαγή χρησιμοποιείται όχι για να γίνουν καλύτερες οι κατασκευές των υποδομών και αποτελεσματικότερος ο κρατικός μηχανισμός, αλλά ως δικαιολογία για τις αποτυχίες στην αντιμετώπιση των καταστροφικών φαινομένων

Ακραίες συμπεριφορές. Ακραίοι άνθρωποι. Ακραίες καταστάσεις. (Ένα από τα πετυχημένα που γράφτηκαν: Άλλοι στέλνουν τρόφιμα, νερό, είδη πρώτης ανάγκης στη Θεσσαλία, η κυβέρνηση έστειλε τα ΜΑΤ, ότι μπορεί ο καθένας...).

Ακραία καιρικά φαινόμενα. Ακραίες, εφιαλτικές προοπτικές. Τραγικές και ίσως ανεπανόρθωτες «ζημιές».

Ακραίες λύσεις υπάρχουν;

Ίσως ότι - θέλοντας και μη (αυτό που δεν έκαναν στις πυρκαγιές) - βάζουν πλέον και το στρατό στην ανάγκη συνδρομής στις έκτακτες ανάγκες και φυσικές καταστροφές λόγω ανεπάρκειας του κρατικού μηχανισμού και των δομών του, σε όλα τα επίπεδα.

Στην Ελλάδα βέβαια, έχουμε συνηθίσει εκ των υστέρων να αναζητούμε ενόχους... (σταθμάρχες, υπάρχους, εμπρηστές, κακούς πολιτικούς που εμείς ψηφίζουμε και θα ξαναψηφίσουμε οσονούπω). Για όλα φταίνε οι άλλοι.

Τώρα μάλιστα που είμαστε στο φόρτε της προεκλογικής περιόδου (εδώ είναι που ταιριάζει γάντι η γνωστή ρήση του Αισώπου: “Ω κάκιστα ζώα, των οικιών υμών εμπιμπραμένων, αυτοί άδετε”) και η εργολαβία κατασυκοφάντησης του αντιπάλου είναι για άλλη μια φορά στις δόξες της (εδώ που τα λέμε, εμείς μια χαρά είμαστε, σε σχέση με αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν σε άλλες περιοχές όπου για παράδειγμα υποψήφιος δήμαρχος "πιάστηκε" από την κάμερα να ρίχνει σακούλα με... περιττώματα στο σπίτι του αντιπάλου. Ή αλλού όπου 3 και μισή τα ξημερώματα άλλος υποψήφιος δήμαρχος ξύπνησε με ντουντούκα βρίζοντας με ακατανόμαστες φράσεις τον εν υπνώσει αντίπαλό του, με τη γυναίκα και τα δύο μωρά παιδιά τους μπροστά...).

Άραγε τα αντιπλημμυρικά έργα, όλες αυτές οι απαραίτητες υποδομές, έχουν ολοκληρωθεί σε όλο το φάσμα; Και αν όχι ποιοι ευθύνονται; Οι δήμαρχοι; Οι περιφερειάρχες; Μεταξύ τους τα έχουν ξεκαθαρίσει; Συνεργάζονται; Ο αρμόδιος υπουργός; Και πόσα ξοδεύτηκαν; Πόσα ενθυλακώθηκαν; Και από ποιους;
Εδώ είναι που λένε, πιστοί και μη πιστοί μαζί: «ο Θεός να βάλει το χέρι του». 

Ως κατακλείδα το ανέκδοτο που είχε πει ο Τσίπρας (ο "αδελφικός φίλος" του Ζάεφ) στον Μητσοτάκη (στα τέλη του ’20) και το οποίο μας θύμισαν οι εφημερίδες με την ευκαιρία της παραίτησης Βαρβιτσιώτη και της επαναφοράς του Κύπριου Στυλιανίδη: «Όταν φεύγει ένας πρωθυπουργός, λέμε ότι αφήνει τρεις επιστολές. Στην πρώτη δύσκολη στιγμή  λέει στην πρώτη του επιστολή ρίξ' τα στον προηγούμενο, στη δεύτερη λέει ρίξ' τα στον υπουργό και στην τρίτη λέει ξεκινά να φτιάχνεις τις δικές σου».

Μετά την επανυπουργοποίηση του κ. Στυλιανίδη (που "φαγώθηκε" πριν λίγο καιρό, λόγω ανεπάρκειας στην πολιτική προστασία), ίσως θ' άξιζε να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία και στον Κώστα Καραμανλή του Αχιλλέως (που "φαγώθηκε" στην τραγωδία των Τεμπών, έτσι κι αλλιώς λήγει το 5μηνο-6μηνο της κατά Άδωνη "κοντής μνήμης" του Έλληνα).